icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เพลิงร้อนพรางรัก

บทที่ 9 ไฟในใจ

จำนวนคำ:1018    |    อัปเดตเมื่อ:30/05/2022

และมีเสน่ห์ที่ทำให้เขาโหยหาคิดถึงตลอดเวลา เธอบอกเขาว่าหลังเลิกเรียนทุกวันจะไปทำงานพิเศษที่ร้านอาหารซ

บนเนินเขาเตี้ย ๆ บ้านหลังนี้มีความสงบเงียบงดงาม บรรยากาศดี ลมทะเลยเอ

าบที่นั่งจิบไวน์อยู่ระเบียงหน้าบ้านที่ยื่นลงไปรับลมทะ

พี่พิรัช ” แล

ยล่ะครับพี่

ยนไม่เคยสนุกเลยสักวัน อยากจะลาออกแม่ง

ั้นไม่มีหมอพิรัช สูตินรีแพ

ันดับหนึ่ง พูดไปเลย ง่าย ๆ ”

หมอพิรัชเอ่ยประชดพร้อมยก

ี๋ยวสักสองทุ่มผมจ

รบอกพี่สิ เดี๋ยวให้คนงานอ

ในตลาด พอดีเพื่อนทำงานอยู

เหรอ เพื่

ณะ เรียนห้องเ

ญิงหรือ

ที่ได้ยินคำว่า ผู้หญิง

ชวนไปท

อกครับ แค่บอกว่าท

มันก็เหมือนอ

ช่ครับ อันดาไม

ะ ” นายหัวปร

พี่รู้จักเหรอ ” ปราณถามกลับ ปร

่คนแบบนั้น จะมาบอกให้เ

ด้บอกให้ผมไปหา

ไม่อยา

ว่าพี่

อ ๆ ” หมอพิ

ูง ก็ดีเหมือนกัน เวลาไปเรียนจะได้ไม่เหงา น้องมันโตแล้วนะปราบ ”

ู้เป็นพี่ชายพยักหน้

ข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ปราบถอนหายใจแรง คิ้วขมวดมุ่น

ีกอย่างมันก็พึ่งเศร้าใจเรื่องแม่มา ให้มันไ

ม่ห้าม แต่เพื่อนผ

ื่อนอย่างไรดี สิบกว่าปีมานี้มันอคติกับผู

ู้หญิงผู้ชายไม่จำเป็นต้องเป็นคู่รักเสมอ

งกูมันไปหลงผู้หญิงคนนั้นหัวปักหัว

่มันยังไม่มีอะไรเลยนะ

มีอะไรให้น่าสงสัยเลย จว

ก็เงียบไม่รู้จะพูดปลอบอย่างไร จึงเทไวน์เพิ่มแล้วส่งให้ หวังจะให้ความเย็นและรสชาติอันนุ่มนวลนั้นปลอบประโลมให้เ

เปิดรับโบนัส

เปิด
เพลิงร้อนพรางรัก
เพลิงร้อนพรางรัก
“เริ่มต้นด้วยร้าย ลงท้ายด้วยรัก... เขา.. นายหัวปราบ.. ผู้เติบโตมาเพียงลำพัง ความสูญเสีย อ้างว้าง เดียวดาย และแผลที่ฝากฝังไว้จากผู้เป็น " แม่ " หล่อหลอมให้เขาหยาบกระด้าง เกลียดผู้หญิงเข้าไส้ และร้ายเหลือเกิน ทว่าไม่รู้สวรรค์สาปหรือนรกส่ง ที่วันหนึ่ง น้องชายสุดที่รักกลับมาสู่อ้อมอก เสมือนมีมือวิเศษจากสวรรค์ จุดเปลวเทียนแห่งความอ้างว้างดำมืดในหัวใจขึ้นอีกครั้ง แต่ก็เพียงไม่นาน ความอบอุ่นแห่งเปลวเทียนนั้น กลับถูกพัดพาให้ดับสูญไปด้วยลมพายุ ลมพายุร้ายกาจที่เขาเกลียดนักหนา ใช่ ลมพายุที่ได้ชื่อว่า..ผู้หญิง ผู้หญิงคนนั้นชื่อ..อันดา ความเคียดแค้นชิงชังที่เขาสั่งสมมาแทบจะชั่วชีวิต จะถูกระบายลงไปที่เธอให้สาแก่ใจ ..เธอต้องชดใช้ เธอต้องทุกข์ทรมานเหมือนตายทั้งเป็น ! ...”