icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

บ่วงแค้นแสนหวาน

บทที่ 2 

จำนวนคำ:1795    |    อัปเดตเมื่อ:24/07/2022

า แล้วน้ำเสียงที่ได้ยินก็แสดงถึงความไม่เป็นมิตรอย่างชัดเ

ัวแข็งและรักแม่มาก คงทำใจไม่ไ

เตรียมตัวเตรียมใจมาแล้ว แต่เมื่อมาเจอกับเหตุการณ์จริงๆ มันไม่ง่ายอย่างที่นางคิดเลย ยิ่งท่าท

ลัยเข้า

ข้าไปภายในบ้าน โดยมีสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตแค้นของกล้าตะวันจ

มสวยงามอย่างตื่นตาตื่นใจตามประสาคนไม่เคยเห็นจะพูดว่าเธอไม่ตื่นเต้นก็คงไม่ได้ และไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้พำนักใ

ลูก ห้องนี้อยู่ติ

เข้าไปภายในห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีชมพูสดใส เตียงขนาดห้าฟุตตั้งเด่นอยู่กลางห้อง เครื่

้องให้ยาซะสวยเชียวค่ะ” อัลลิยาหันมาไหว้ขอบคุณพ่อเลี้ยงด

มสงสัย เมื่อเห็นบานประตูบ

ูกล้าลุงก็เลยทำประตูเชื่อมน่ะ พี่เลี้ยงเด็กจะได้ไม่ต้องเดินอ้อมไปอ้อมมาให้เสียเวลา

มที่ลูกเลี้

ุงอีกครั้งนะคะ

มีความสุข” กำธรตอบด้วยเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมีเ

มือนำเสื้อผ้าในกระเป๋าจัดเข้าตู้เป็นอันดับแรก แล้วเสร็จ

ุนหัว เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมและใบหน้า มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่น ก่อนที่เธอจะดีดตัว

ที่ตนเองกำลังร้อนเร่ากับกองไฟเผาผลาญ สายตาของเธอมองเห็นร่างของมารดายืนยิ้มอยู่อีกฝั่งหนึ่งของพายุเพลิง แล้วห่างออกไปไม่ม

้องไห้ฟูมฟาย น่าแปลกคือพอหญิงสาวกระพริบตาอีกครั้ง ภาพของมารดาก็เปลี่ยนไป กลา

่นไฟออกจากปาก ส่งผลให้ไฟบรรลัยกัลป์อาบไปทั่วร่างสาว อัลลิยาร้องด้วยความเจ็บปวดและทุกข์ทรมาน ร้องขอ

ันแบบนี้มาก่อนเลย มาอยู่บ้านหลังใหม่เป็นวันแรกก็พบกับฝันร้าย หรือนี่จะเป็นส

อแห้งผากราวกับขาดน้ำมานานแสนนาน กระหายน้ำเป็นที่สุด หญิงสาวจึงลุกขึ้นจากเ

ด ระหว่างนั้นเองสายตาคมเข้มก็มองเห็นร่างของใครบางคนก้าวเดินลงมาจากบันได ก่อนที่ใครคนนั้นจะหันซ้ายหันข

ิสกี้ถูกวางลงบนพื้นไม้เนื้อดีบนเคาน์เตอร์ ร่างหนาหยัดยืนเต

ถานที่พักพิงแห่งใหม่สักเท่าไหร่ มาถึงกำธรก็พาเธอขึ้นไปพักบนห้อง ไม่ได้เดินสำรวจบ้าน

ามฝันนั้นยังคงติดตาติดใจเธอไม่หาย หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นเร็วกว่าปกติ น้ำเย็นที่

ำก่อนจะนำมาคว่ำในที่ของมัน ร่างเล็กหมุนตัวเพื่อเดินกลับขึ้นไปบนห้อง ห

า อัลลิยาผงะเมื่อรู้ว่ากำแ

หวาดกลัวแน่นขนัดในความรู้สึก ดวงตาคู่นี้ของกล้าตะวันช่างเหมือนกับดวงตาร้อนแร

เปิดรับโบนัส

เปิด
บ่วงแค้นแสนหวาน
บ่วงแค้นแสนหวาน
“"ปล่อย...ปล่อยค่ะคุณกล้า" เธอร้องออกมาในที่สุด หลังจากที่ดึงสติกลับมาและเริ่มดิ้นรนออกจากวงแขนที่รัดรึงเธออยู่ "ไม่ปล่อยมีอะไรไหม" เขาไม่พูดเปล่าหลุบสายตาโลมเลียไปทั่วดวงหน้าหวาน ต่ำลงถึงลำคอระหง เนินอกคู่สวยที่โผล่ล้นออกมากจากคอเสื้อชุดนอน มันเคลื่อนไปมาตามแรงจังหวะการหายใจของหญิงสาวที่เร็วและแรง ความร้อนรุ่มแผ่กระจายพร้อมกับความตื่นตระหนกตกใจ เมื่อปลายจมูกโด่งคลอเคลียแก้มนวลแผ่วเบา ไล้ไปมาโดยไม่ทิ้งน้ำหนัก อัลลิยาหลบปลายจมูกโด่งเป็นพัลวัน มือนุ่มนิ่มเริ่มมีเรี่ยวแรงดันแผงอกแกร่ง หวังจะให้ร่างสูงออกห่างกายตน แต่ดูเหมือนว่าร่างสูงจะไม่ขยับออกห่าง ยิ่งรัดแน่นมากยิ่งขึ้น "คุณกล้า ปล่อยยาเถอะคะ คุณกล้าเมาแล้วนะคะ" เธอพยายามเตือนสติของเขา กลิ่นวิสกี้ที่เธอสูดดมเข้าไป แปลความหมายได้ไม่ยากว่า ตอนนี้เขากำลังเมาไม่ได้สติ หญิงสาวจึงเรียกสติของเขาให้กลับคืนมา "ฉันดื่มวิสกี้ไปแค่สองสามแก้ว ไม่ทำให้ฉันเมาหรอก และที่ทำอยู่นี่สติของฉันครบถ้วนทุกอย่าง" กล้าตะวันพูดถูก สติของเขายังครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่มีอาการเมาอย่างที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย "ถ้าคุณกล้ารู้ตัว ปล่อยยานะคะ ยาจะขึ้นไปนอนแล้ว" เธอพูดเสียงสั่น ตอนนี้เธอเริ่มหวาดกลัวเขาเป็นเท่าตัว เมื่อได้ยินคำพูดของเขา คนขาดสติมักทำอะไรที่ไม่รู้ตัว คนเราไม่อาจถือโทษโกรธได้ แต่นี่เขาทำเพราะความตั้งใจ ความน่ากลัวจึงโอบล้อมอยู่รอบกายเธอ สัญชาตญาณของอัลลิยาบอกว่า ตนเองกำลังได้รับอันตราย "ปล่อยเหรอ ปล่อยแน่แต่หลังจากนี้" มนต์สะกดที่มีอานุภาพมากล้น สะกดให้อัลลิยายืนนิ่ง ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือและขาทั้งสองข้างของเธอสั่น หัวใจดวงน้อยนั่นเล่า เต้นแรงและดังโครมครามมากที่สุดที่เธอเคยรู้สึกได้ เมื่อริมฝีปากหยักสวยได้รูปของกล้าตะวันประกบทับเรียวปากบางอย่างจาบจ้วง เอาแต่ใจ”