พรหมลิขิตสีดำ

ำพลอดรักกันด้วยความเสียใจอย่างที่สุด เธอไม่ฟังคำแก้ตัวใดๆ ท

ที่สุด เมื่อเมธาวีประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิต

่ไม่ผิด ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายรุกรานล่วงเ

ัจจุบันเมื่อได้ยินคนตรงหน้า

เกลี

วามเสียใจ ไม่มีวี่แววว่าเธอจะโต้กลับ ทำเพียงแค่ยอมรั

บ เดินตรงไปยังอีกฝั่งหนึ่งของห้อง และเริ่มถอดเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ของตน เห็นดัง

ที่คอยขับรถรับส่งเธอเป็นประจำมานับสิบปีก็ปราดเข้ามารับใช้ตามหน้าที่ แต่หญิงสาว

าสักต้น เธอก็คงเด็ดมันเล่นๆ ไม่ได้ เพราะถ้าขืนทำเช่นนั้น คำต่อว

้านจัดสรรแห่งนี้ ระหว่างทางก็กวาดสายตามองบ้านหลังใหญ่น้อยแต่ละหลัง ไม่มีสักหลังที่ใหญ่โต หรูหรา อลังการเท่าคฤหาสน์ปัจจภาคย์เลยแม้แต่น้อย...หญิงสาวคิดว่ามันใหญ่เกินกว่าจะเป็นบ้านด้วยซ้ำ ยิ่งเมื่อไม่มีคุณอธิปด้วยแ

งกายและจิตใจ แต่...คงยังเป็นไปไม่ได้ เธอคงต้องรอหลังจากแต่งงานกับตรีทศครบหนึ่งปี...หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ รับรู้ในทุกวินาทีที่ผ่านไปว่าการแ

ลย ปากร้ายก็เท่านั้น ชอบวางอำนาจ ยึดความคิดตัวเองเป็นใหญ่ แถมทิฐิแรง...

ธอที่เก็บกดความรู้สึกของตนเองไว้ในใจตลอด

ข้ามาจอดเทียบฟุตบาท หญิงสาวกระชับกระเป๋าสะพาย แล้วก้าวขึ้นไปนั่งริมหน้าต่าง เหม่อมอ

นที่รองรับความร้ายของใครบางคน...อีกแค่หนึ่งปี เธอก็จะเป็นอิสระ วันใดที่หย่าขาดจากเขา เธอจะโบยบินไปตามทางของตัว

งตึก ก็มาถึงคูหาเล็กๆ ที่ประตูสีเทายังปิดไว้อย่างแน่นหนา ร่างบางทรุดกายลงนั่งแล้วหยิบกุญแจขึ้นมาไข ก่อนค่อยๆ ด

ว พรนภัสวางกระเป๋าลงบนเคาน์เตอร์ก่อนนำขนมเค้กที่เก็บไว้ในตู้เย็นออกมาจัดวางตรงตู้โชว์ ระหว่าง่วนอยู่กับการทำ

าเช้าเหมือ

หลือบแดงถูกดัดเป็นลอนล้อมกรอบใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากเคลือบลิป

ะทำเค้กชิ้

งทำดูเผื่อ

่า ถ้ามีฉันคอ

ยาลัย และยังเป็นหุ้นส่วนของร้านนี้อีกด้วย ความแคล่วคล่อง พูดเก่งทำให้ขนม

้งชั่วคราวเท่านั้นยังเก็บมา กรีดกราด ละเมอเพ้อพกอยู่ตั้งหลายวัน ขนาดผ่านไปห้า

ลับมาแล้

วเพียงน้อย ไม่ตอบคำถ

บเขาอยู่อ

้นเธอ สักคน' อิสรียามองหน้าเพื่อนสาวก่อนยิ้มกว้างสดใส '

หมือ

ังเธอเหมือนเดิมไม่

ร์ แล้วเอ่ยว่าจะเข้าไปทำเค้กหลังร้าน พร้อมกับบอกให้อิสรียาเป็นฝ่ายเ

นำมันออกมาวางโชว์ในตู้ ตอนนั้นคนในร้านมีประมาณสามสี่คน เธอเห็นจากปลายหางตา... มีคนคนหนึ่งที่แสนคุ้นตาเรียกให้เธอต้องเงยหน้ามอง แ

ยังหล่อเหมือ

วยรู้ดีว่าตรีทศคงไม่มาที่ร้านนี้เพื่อต้องการเ

่มเลิกคิ้วน้อยๆ ลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า ท่าทางดูสมาร์ทอย่างที่อิสรียาพู

กให้เราไ

วพยักหน้าตอบรับโดยไม่อิดออดเพราะรู้ดีว่าถึงอย่างไรเธ

ไปหยิบกระเ

ครู่เดียวก็กลับออกมาโดยไม่มีผ

ร้อมแ

ดินตามจะตามทันหรือไม่ พรนภัสต้องเร่งฝีเท้าจ้ำอ้าวให้ทันเขา ก่อนจะกลายเป็นวิ่งเมื่ออีกฝ่

ึ้

วเข้าไปนั่ง ภาวนาให้ตรีทศขับรถอย่างนิ่มนวล ไม่ฉวัดเฉวี