พรหมลิขิตสีดำ

สายฝนเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ยังผลให้พื้นดินเฉอะแฉะจนคนที่กำลัง ก้มหน้าก้มตาเดินโดยมีร่มคันเล็กอยู่ในมือต้องคอยระวังไม่ให้ดินโคลนกระเด็นขึ้นมาเปื้อนกางเกงขาสามส่วนตัวเก่ง ตรงด้านหน้าห่างออกไปสามสี่วาเป็นป้ายรถเมล์ที่มีผู้คนจำนวนมากเข้าไปยืนแออัดยัดเยียดหลบสายฝน บ้างก็รอคอยเวลาให้ฝนหยุดจึงออกเดินต่อ บ้างก็คอยรถเมล์อย่างใจจดใจจ่อ บ้างก็รอให้ใครสักคนมารับ

หากมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ได้รอทั้งสามอย่างนั้นเลย แต่รอ...สิ่งที่มีค่าที่สุดในหัวใจ

รอ...อย่างไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดการรอคอยนั้นจะเป็นดั่งใจหวังหรือไม่

รอ...ด้วยหัวใจอดทนอย่างไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต

...ขอเพียงได้หัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักกลับคืนมา หากทว่า...สิ่งที่เขาหวังช่างยากจะเอื้อมมือคว้า

หัวใจของผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนไปแล้ว เธอกลายเป็น...ใครอีกคนที่เขาไม่ รู้จัก

...ไม่ใช่พรนภัส...เด็กสาวตัวน้อยที่เทิดทูนบูชาเขาตลอดมา

...ไม่ใช่พรนภัส...ที่ยอมเป็นลูกไล่เขา ให้เขาบังคับขู่เข็ญได้ตามใจชอบ

...ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว...

ร่างสูงสาวเท้าออกมาเบื้องหน้า ยอมให้สายฝนโหมกระหน่ำเข้าใส่เรือนร่างกำยำ โดยไม่สนใจว่าตัวเองจะเปียกปอนสักเพียงใด

“ฟ้า...” เสียงแหบห้าวเอื้อนเอ่ยชื่อนั้นอย่างอ่อนหวาน หากคนถูกเรียกกลับเงยหน้าจากพื้นแล้วมองสบดวงตาสีดำสนิทของคนตรงหน้าอย่างเฉยเมย

...ไร้ความรู้สึก

...ไร้ความทรงจำ

...และไร้เยื่อใย

“ได้โปรด...” เขากระซิบเสียงแหบพร่า รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบโคลงเคลง และหัวใจเจ็บปวดราวกับมีใครเอามีดมากรีดลงบนมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“กลับไปเถอะค่ะ ไม่ว่าคุณจะรอฉันอีกกี่เดือนหรืออีกกี่ปี ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ...อีกแล้ว”

สุ้มเสียงหวานห่างเหิน แข็งกระด้าง มิใช่เสียงของพรนภัสที่แสนอ่อนแออีกต่อไป

“อย่าเจอกันอีกเลยค่ะ” เธอเอ่ยลาด้วยคำพูดที่ทำให้คนฟังแทบล้มทั้งยืน

“ฟ้า ให้โอกาสฉันบ้าง” เขาหันไปมองแผ่นหลังของเธอ พูดเสียงสั่นเครือ “แค่ครั้งเดียว ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอต้องร้องไห้อีก”

พรนภัสไม่ได้หันมา เธอเพียงยืนอย่างสงบนิ่ง กระทั่งรถเมล์มาถึงก็เดินจากเขาไปอย่างไร้เยื่อใย

จากตรงที่เขายืนอยู่ ยังพอมองเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของพรนภัส เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่างตามองตรงไปข้างหน้าแน่วนิ่ง สีหน้าเช่นนั้นบอกชัดว่าเธอพร้อมที่จะอยู่โดยไม่มีเขา ขณะที่เขากลับโหยหาไขว่คว้าเธอกลับมาอยู่เคียงข้างกันทุกลมหายใจเข้าออก

ชายหนุ่มรู้สึกถึงเข็มนับพันเล่มที่กำลังทิ่มแทงหัวใจของตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนบอบช้ำ

เรื่องนี้จะโทษใครได้ ในเมื่อเขาเป็นคนทำให้ทุกอย่างพังทลายลงด้วยน้ำมือของตนเอง

พระพรหมให้โอกาสเขาและเธอได้รู้จักกัน แต่เขากลับไม่เห็นคุณค่า...จากพรหมลิขิตสีหวาน เขากลับจับพู่กันละเลงสีดำทับลงไปแทน กว่าจะรู้ตัวว่าได้ปล่อยให้ของมีค่าที่สุดในชีวิตหลุดลอยไป ก็สายเสียแล้ว

...สายเกินกว่าจะคว้าความรักในวันวานกลับคืน

วันวานผันผ่านเนิ่นนานนัก

ความทรงจำสูญสิ้นมลายหาย

ความผูกพันกลบฝังลึกสุดใจ

แม้ชีพวายอย่าได้หมาย

คว้าหัวใจ...กลับคืน

คว้าหัวใจ...กลับคืน ...