Warning! เตือนแล้วนะ

M T

ำให้ฉันตั้งหลักยืนแทบไม่อยู่ “ทำไมขอ

อนดึกหรือนอนน้อยก็จะขอบตาดำจนเห็นชัดเจน ซึ่งฉันก็นอนดึกจริงๆ นั่นแหละ ก็เมื่อคืนหลังจากรู้ว

ฉันบอกด้วยอาการเหนื่อ

แก้วลูบไหล่ฉั

แหละ เราอยากขอโทษพี่เขาอ่ะ” ฉันหลุบต

ัง” ยังไม่ทันที่จะได้คุยอะไรต่อ ปิ่

กแทนฉันที่ดูเหมือนสติ

เสีย” ปิ่นบอกก่อนจะหยิบสมุดออกมาจา

กต้องการเตียงนอนหรืออะไรก็ได้ที่

ควิซเรื่องการเคลื่อนที

งาหาวนอน วันนี้เป็นคาบแรกที่เราเรียนวิชาฟิสิกส์ ซึ่งอาจ

บ้างหรือเปล่านะคะ เพราะฉะนั้นใครที่อ่านหนังสือเป็นประจำคงไม่เดือดร้อ

ะ การทบทวนความรู้ในสิ่งที่เราเรียนมาอย่างเป็นประจำสม่ำเสมอ จะช่วยให้

อง เพราะฉะนั้นอาจารย์หวังว่าพวกคุณจะยังคงตั้งใจแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ในอนาคตนะคะ อา

ดาษควิซจนทั่วทั้งห้อง หากแต่ฉันยังคงมีข้อสงสัยบางอย่า

้องเสียค่ะ เขาไม่ได้มาเรียน ไม

ใครที่ทำบาร์โค้ดรหัสนักศึกษามาแล้ว ติดบาร์โค้ดลงบนกระดาษด้วยนะคะ ส่วนใครที่ยัง

ีเท่านั้น เมื่อคืนฉันนอนน้อยด้วย เลยกลายเป็นว่าตอนนี

บอกสัญญาณว่าควิซจะเริ่มอีกในไม่กี่วินาทีข้างหน้า ฉันมองใบกระดาษควิซสี

ียน... มันคื

กพร้อมกับจอโปรเจคเตอร์ที่ฉายคำถา

ยบร้อย ก่อนจะกำพระที่ห้อยคออ

ทย์ควิซอะไรเนี่ย!

ห้องจะสอนแบบค่อยเป็นค่อยไป ใครไม่เข้าใจอะไรก็ให้ยกมือขึ้นถามได้ แต่มหาวิทยาลัยนี่ต่

ฟิสิกส์ข

ปิ่นที่มีอาการเหนื่อ

นือยๆ พลางหันไปหาแก้วที่ยังคง

มกอดฉันอย่างรวดเร็ว ส่วนฉั

่ยถามพลางลูบแผ่นหลัง

อ่ะฟิล์ม ฮือ..

ั้นดิ” ฉันเอ่ยปลอบแก้วที่ย

ไม่ได้” ส่วนปิ่น

ราแทบจะตั้งรับไม่อยู่กันเลยทีเดียว ฉันเคยเจอเรื่องแบบนั้นมาแล้วเมื่อตอนมัธยม คะแนนข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์ตอนกลางภา

วผละออกจากตัวฉัน ฉันตกใจเม

นสังเกตแก้วตั้งแต่โดนพวกพี่เฟียตรุมตอนนั้นแล้ว เธอดูเ

็พอได้ ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องคะแนนหรอก แค่แก้วสัญญากับเรามาว่าจะขยันอ่านหนัง

วพยักหน้าพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่เปื้

... ฉันหิ

กันเถอะ” ฉันหันไปบอก

ังนั้นจุดมุ่งหมายคือโรงอาหารดอยด

T Ta

ทร์ ทำให้บรรยากาศรอบข้างค่อนข้างโอเคขึ้นมาก ตอนนี้ผมกับมันกำ

วป่ะวะ ฮ่าๆ ๆ!” มันสไลด์จอไอแพดเพ

มตอบอย่างไ

ว บางครั้งสมองคนเราก็ต้องการที่ว่างเพื่อให้มีเรื่องที่มีสาระอยู่ในนั้น ไม่

ินทร์พยักหน้าไปด้านหลังผม ท

นั้นพอสบตากับผมก็เป็นอันต้องหันหนี เธอรีบลากเพื่อนๆ ร่วมชะตากรรม

นขณะที่ยังคงยิงป้อมฝ่ายตรงข้ามอย่างเมามัน

มยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก

.. แต่ก็นะ

M T

ว่าฉันกำลังหลบหน้าเขา

ไมไม่นั่งตรงนู้นอ่ะ” ปิ่นเอ่ยถามพร้อมกับ

ันส่ายหน้าพรืด ก่อนจะลุกพรวดไป

ได้มองฉัน ส่วนเพื่อนของเขาก็ไม่ได้มองเหมือนกัน พี่เฟียตกำลังกินข้าว เพื่อน

่ตรงนี้แล้ว ความจริงตอนนี้ฉันควรจะเดินเข้าไปขอโทษเขาเรื่องที่วิวาทกับเขา แต่ทว่าในใจมันกล

ม่ค้า เพียงไม่นาน อาหารจานเดีย

หนึ่งใบก่อนจะควานหาอีกใบในกระเป๋าตังค์

ฉันลืม

นส่งยิ้มเจื่อนให้ป้าเจ้าของร้านก่

่เสื้อผ้าคล้ายๆ กันอีกด้วย จึงเป็นเรื่องยากที่จะหาแก้วกับปิ่

. หนู

ค์ยี่สิบจากมือฉันไปสมทบกับของเขาอีกหนึ่งใบแล้

้าเจ้าของร้านทอนเ

าเป็นใคร ก็เหมือนปากเป็นตะคริวพูดไม่ออกซะงั้น ฉันได้แต่เผยอปากอ้าพะงาบๆ จนกระทั

ียกไปแล้ว ฉันเ

้าที่เดินลง ก่อนจะค

ถี่อย่างรุนแรง ไม่ใช่ว่าฉันหลงเสน่ห์พี่เฟียตนะ แต่ยิ้มของเขามันน่ากลัวแปลกๆ ฉันภ

ำอึ้ง ไม่รู้จ

งไงให้พี่เฟียตหายโกรธ ยากย

ที่แขนทั้งสองข้างจะยกขึ้นกอ

อ้อมหรือเปล

ยใจยาวเหยียดออกมาอีกหนึ่งที จากนั้นก็กลั้นลมหายใจเอาไว้

ษพี่ค่ะ!” และแล้ว..

งเดินพลุกพล่านไปทั่วโรงอาหารก่อนหน้านี้ก็หยุดชะงักลงมองฉันเป็นตาเ

าฟิล์ม” ปิ่นกับแก

ปได้ เลยได้แต่ลากพวกเธอสองค

ที่โต๊ะและกำลังจะเดินออกไป แต่ถึงเวลาจะมีค่ามากมายแค่ไหน