icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อสูรเผด็จรัก

บทที่ 8 Chapter 8

จำนวนคำ:1624    |    อัปเดตเมื่อ:23/09/2022

้เมื่อชายหนุ่มเหยียบมิดจมคันเร่ง และเพราะความรีบร้อนทำให้ไม่ได

่เปลี่ยนใ

น ก่อนที่ร่างระหงของคนเป็นพี่จ

อาไว้กับครอบครัวนั้นยิ่งใหญ่นัก กฎหมายไม่สามารถเอาผิดพวกนั้นได้ แต่เธอจะยอมป

ปกับพี่ อย่าอยู่ท

งอยากอยู่ที่นี่ ปรางไม่อยากให้พี่ไป เรื่

รพี่สาวจนน้ำตาแทบร่วง เพราะรู้ดีถึง

วเองให้ดีนะ พี่ไปล่ะ” ดาราวดีจำต้องตัดบทก่อนที่เธอจะปล่อยโฮออกมาให้

ระตูไป ก่อนจะถอนหายใจอย่างเศร้าๆ เธอเข้าใจพี่สาวดีทีเดียว สิบปีที่ดาราวดีจมอยู่กับความแค้นด้วยความทุ

ก่อนสายตาจะเหลือบมองไปที่ทีวีอย่างไม่ตั้งใจ รายงานข่าวด่วนนั้นทำให้สาวน้อยรู้สึกวิงเวียนขึ้นมากะทันหัน

่ไน

ในมือ เขาคือ ภาวิช พ่อของภาคิไนยนั่นเอง ทุกรายละเอียดบนกระดาษหลายไปที่ตากวาดผ่าน ทำให้หัวใจของภาวิชกระตุกถี่และเต้น

็นสิบล้านก่อนจะลงมือผลิตและจะออกจำหน่ายสู่ท้องตลาดในเดือนหน้า บัดนี้บริษัทคู่แข่งของเขากำลังจะวางจำหน่ายในวันพรุ่งนี้แล้ว แล้วยังมีอีกหลายๆ อย่างที่บ่งชี้ได้ว่า อาจจะทำให้บริษัท พี.

จาก อาทิตย์ รุ่

อูมยกขึ้นมากุมหน้าอกข้างซ้ายเมื่อหัวใจเริ่มเต้นแรงผิดจังหว

บ” นายกมลซึ่งเป็นคนสนิทเปิดประตูเข้

งเรียบที่เขาบังคับให้

บอุบัติเหตุตอนนี้อยู่ที่โร

ท้าย ชายชราทรุดฮวบลงกับเก้าอี้ตัวใหญ่ใน

ท่าน

ศ ได้มายืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วยหนักด้วยใบหน้าคร่ำเคร่ง ก่อนมาที่ห้องนี้เขาได้แวะไปอีกห้องซึ่งอาการหนักไม่แพ้กัน นายภาวิช อัศวเรืองยศ พ่อของเขาหัวใจล้มเหลวกะทันหัน แพทย์สามา

ือที่เรียกกันง่ายๆ ว่าไอซียู เปิดออกมาพร้อมกับร่างใน

ไม่ทันเสียอีก” หม

ถามเสียงกร้าว ตาคมกริบดุดันเสีย

พราะเครื่องช่วยหายใจเท่านั้น ร่างกายของคนไข้ไม่มีปฏิกิริยาสน

่!!

ูดจบ ใบหน้าคมเข้มดุดันบึ้งตึงของภาคินหันขวับม

งช่วยพี่ไนยให้ได้ไอ้หมอ จะไม่

ต่

ะสั่งเผาโรงพ

นพคุณเข้าใจดีว่าเพื่อนรักของเขากำลังเศร้าเสียใจจนไม่อยากถือสาอารมณ์พาลของอีกฝ่าย ความร

คิไนยที่ได้เห็นทำให้จิตใจของภาคินห่อเหี่ยวยิ่งนัก เขาไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับผู้เป

เปิดรับโบนัส

เปิด
อสูรเผด็จรัก
อสูรเผด็จรัก
“ความผิดที่เธอไม่ได้ก่อกลับต้องมาชดใช้ให้อสูรหนุ่มใจร้ายเช่นเขา ท่ามกลางความร้ายกาจบทรักอันเร่าร้อนที่เขามอบให้กลายเป็นกรงขังเหนี่ยวรั้งหัวใจเธอไว้กับเขาตลอดกาล "เธอคิดว่าความสาวของเธอมันมีค่ากับฉันงั้นเหรอปรางอินท์" ปรางอินท์ผงะห่างโดยอัตโนมัติ คำพูดเหยียดหยามและการดูแคลนในสายตาคมเหมือนกับมีดที่กรีดลึกลงในหัวใจจนย่อยยับ เหลือทิ้งไว้เพียงแผลที่กำลังอักเสบ "จะบอกอะไรให้เอาบุญนะคนสวย ฉันแทบไม่ได้รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ ทุกอย่างมันคือเกมและการแก้แค้นที่หอมหวานว่ามั้ย อย่างน้อยเธอมันก็ยังดีกว่าผู้หญิงขายบริการอยู่หน่อยๆ หึหึ แม่สาวเวอจิ้นเธอคิดว่าจะเอาสิ่งนี้มาทดแทนสิ่งที่พี่เธอทำกับชีวิตพี่ชายของฉันได้รึยังไง" ประโยคท้ายๆ เสียงของชายหนุ่มดังลั่นขึ้นจนกลายเป็นตะคอกเสียงก้องห้อง ตาคมลุกโรจน์ราวกับไฟ "คนสารเลว ไอ้คนชั่วช้าสามานย์" หญิงสาวตะโกนสวนกลับเช่นเดียวกัน เธอกำลังนึกเสียใจทำไมคนดีๆ อย่างภาคิไนยจะต้องมาเจ็บตัว น่าจะเป็นผู้ชายตรงหน้านี่ต่างหากที่น่าจะตายๆ ไปซะ ภาคินเลิกคิ้วสูง เรียวปากเข้มหยักยิ้ม ยิ้มที่คนมองถึงกับเสียงสันหลังวาบด้วยความกลัวจนเผลอถอยหลังออกห่างใบหน้าที่โน้มอยู่ห่างไม่ถึงหนึ่งศอก "อย่าปากเก่งให้มากนัก รู้มั้ยว่าฉันมีวิธีจัดการกับคนปากเก่งยังไงบ้าง รึว่าอยากจะลอง ปรางอินท์ฉันบอกให้ทำอะไรเธอก็ต้องทำ เพราะเธอคือเหยื่อที่ฉันตะครุบมาได้แทนพี่สาวของเธอ" "ไม่ ฉันไม่ทำอะไรทั้งนั้น คอยดูนะมีโอกาสเมื่อไหร่ฉันจะหนีไปจากที่นี่" "ฮ่าๆๆ เอาเลยคนสวย แต่ขอเตือนนิดนะ ที่นี่กว้างเป็นพันไร่ ถ้าคิดว่าจะพ้นสายตาคนงานของฉันไปได้ก็เอา แล้วหนุ่มๆ ที่นี่ล้วนแล้วแต่กลัดมันกันทั้งนั้น มันออกจะห่างไกลความเจริญไปสักหน่อยน่ะนะ นานๆ พวกมันจึงจะได้เข้าเมืองไปหาสาวๆ มากอดแก้หนาวระบายอารมณ์ดิบสักที อ้อ...ที่สำคัญ เมื่อไหร่ที่เธอก้าวพ้นไปจากที่นี่ วันนั้นพี่สาวของเธอจะต้องมาอยู่ที่นี่แทน ไปสิไปเล้ย"”