icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ขอให้รักกลับคืนมาได้ไหม

บทที่ 2 chapter 2

จำนวนคำ:1617    |    อัปเดตเมื่อ:09/10/2022

ว่า...เธอยอมเสี่ยงถ้าหากผลที่ได้มันคุ้มค่า เธอเลยไม่สนใจเสียงที่ดังมาและผู้คนมากมายในที่แห่งนี้ ยกสองแขนขึ้นพาดบนไหล่กว้าง นิ้วเล็กล

ะดวงตากลมโตที่กล้าจะมองแดนเหนือโดยไม่หลบ ไหนจะลิ้นเล็กที่ยื่นออกมาไล้เลียริมฝีปากราวกับกำลังยั่ว

็หายมาพักใหญ่แล้ว ป่านนี้เพื่อนคงจะเป็นห่วงกันแล้ว แต่ถ้าเขาจะพาหญิงสาวไปที

กำลังคิดอยู่ ถ้าหากคืนนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแดนเหนือมันเลยเถิดไปไกล ถึงวัน

่าจะไปบอกไอ้เจ้าพวกนั้นยังไงดีนะ ผมไ

ลุดปากออกไปแล้ว... ‘อย่างนี้คุณคงจะต้องมีผู้หญิ

.แน่ใจใช่ไหมที่จะไปกับผม เพราะถ้าคุณไปจริง ๆ ” แดนเหนือก้มหน้

่ใบหน้าจรดลำคอแล้วล่ะ ไหนจะหัวใจที่มันกำล

ดอยู่อย่างนี้ หรือจะพาฉันไป...กินหวานจนหมดตัวเมื่อไหร่ละคะ ฉั

จะกรีดร้องให้ดังลั่นร้านอาหารกึ่งพับแห่งนี้แดนเหนือจับแขนเธอไว้แล้วพาเดินออกไป

หลังจากที่แดนเหนือวางสายไปแล้วเพื่อน ๆ ก็รุมกระหน่ำโทรมาติด ๆ

ณหรอกครับ...คุณละครับ แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะไปกับผม ถ้าคุณขึ้นรถผมแล้วคิดกลั

นมาถึงรถพอดี เขาก็รีบเปิดประตูเชื้อเชิญเธอใ

ันคงเปลี่ยนใจไ

่ยนใจ ผมก็ไม่

ว่าจะมีผู้หญิงคนไหนได้นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถเลย เพราะขนาดเพื่อน ๆ ที่สนิทที่สุดแดนเหนือก็ยังไม่เคยให้นั่งมาก่อน จะมียกเว้นก็เพียงแค่คุณย่

้ชิด เสียงของหัวใจเธอที่เต้นแรงราวกับกำลังจะหลุดออกไปจากอกเลย ยิ่งเมื่อแดนเหนือเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วก้าวขึ้นมานั่ง เขามองหน้าเธอแล้วยิ้มหวาน อีก

งยื่นมือไปสัมผัสแก้มนุ่มใสที่ตอนน

าวตอบพร้อม

คยทำตัวอย่างนี้มาก่อนเลยคะ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉัน.

ด้วยความพึงพอใจ “ผมควรตอบแทนเด็กดีแบบนี้ยังไงดีล่ะ” ชายหนุ่มถามเสียงนุ่

ล้บนริมฝีปากนุ่ม ขณะดวงตาเข้มแวววาวระยับทอดมองริมฝีป

ยงแค่เขาอยู่ใกล้ชิด ได้ตกอยู่ในอ้อมกอดก็เหมือนฝันจนไม่อยากจะตื

มมานี่นา ถ้าขับรถมัน

ปหมด สงสัยจะขับรถไม่ไหวจริง ๆ นั่

าเราสองคนไป...” กลีบปากนุ่มขบเม้มเข้าหากัน

ักของผมน

ของแดนเ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ขอให้รักกลับคืนมาได้ไหม
ขอให้รักกลับคืนมาได้ไหม
“ความรักไม่ผิด...เรารักเขา เขาไม่รักเรา ก็ไม่ผิด แต่การรอคอยมันย่อมมีระยะเวลาสิ้นสุดลงเมื่อ...ใจเราไม่อาจรอรักจากเขาได้อีกแล้ว มันก็ถึงเวลา...สิ้นสุดยุติการรอคอที่เลื่อนลอยไร้จุดหมาย "นั่นสิคะ หนูดาวก็งงอยู่ ทำไมถึงหนีพี่เหนือไม่พ้นสักที ตั้งแต่หนูดาวตัดสินใจทำแบบนั้นลงไป พี่เหนือทำให้หนูดาวแปลกใจจนงงและสับสนไปหมด" "หือ" "ปกติพี่เหนือจะผลักไสให้หนูดาวไปไกล ๆ ชอบใช้สายตาแบบว่า...ฉันรำคาญเธอนะ เห็นหน้าเธอแล้วมันหงุดหงิดใจมาก จะไปเองดี ๆ หรือจะให้ฉันเตะโด่งเธอไป...ประมาณนี้นะคะ แต่พอหนูดาวเอาแหวนหมั้นไปคืน กลับต้องเจอกับพี่เหนือทุกวัน...และยังอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดทั้งวันเลยด้วย ขนาดคิดหนีมาทำงานที่นี่ สุดท้ายยังหนีพี่เหนือไม่พ้นเลยด้วย" "เราคงเป็นคู่เวรคู่กรรมกันละมั้ง ทำยังไงก็หนีกันไม่พ้น เสร็จงานที่นี่ เห็นทีพี่คงจะต้องจับมัดเราให้หนักกว่าเดิม" พันดาวมองแดนเหนืออย่างตื่นตะลึง เรียวปากสีชมพูอ้าค้าง "นี่พี่เหนือ..."”