icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ไฟวิวาห์พญามาร

บทที่ 7 ตอนที่ 7

จำนวนคำ:895    |    อัปเดตเมื่อ:21/10/2022

อน ขณะเดินเข้ามายังห้องทำงานของตนเอง ชายหนุ่มปิดประตู

ี่ ไม่ต้องการอยู่ใน

็ได้แพร่กระจายความเจ็บปวดไปตามเส้นเลือดอย่างรวดเร็ว และเป้าหม

ันอยากอยู่กั

ือหนาปัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะอย่างแรงด้วยควา

ังเกียจเขามากมาย ทำเหมือนกับว่าเขามันคือ

้ธันชนน แทบคลุ้มคลั่ง นี่ถ้าเขาไม่รีบออกมาจากตรงนั้นเสีย

ก ก

คร

เมื่อประตูห้องถูกกระทบด้วยมือข

ี่ธัน ขอเข้

ยาว ๆ ไปหยุดอยู่ตรงหน้าพี่ชายที่นั่งนิ่งอยู่

พี่ธันก็อย่าโมโหเธอเลยนะครับ เพราะดูจากท่าทางของน้องผึ้ง เธ

กไม่แต่งงานกันคฤหาสน์อริยวงศ์ก็จะตกเป็นของ

หัวใจยังแข็งแรงดี และคำพูดของแม่นั่นก็ทำอะไรพี่ไม่ได้”

และตอนนี้ก็เริ่มเกลียดขึ้นมาแล้วด้วย” ธันชนนปฏิเสธหัว

้วยฐิติที่มีอยู่มากล้นในตัวของพี่ชาย คงทำให้พี่ของ

ห็นแม้กระทั่งว่าอีกฝ่ายนั้นรู้สึกอย่างไ

นก็ใจเย็น ๆ ล่ะ อย่าคิดอ

ย่างอ่อนแรง ดวงตาคมกล้าหลับลงราวกับต้องการกั้นทุก

ย่าง แม้กระทั่งผู

ไม่ได้เลยว่ามีความสุขแค่ไหนเมื่อได้เห็นใบหน้าหวานซึ้

ระเบิดตูมตามอยู่ในกระแสเลือด และมันก็ทำให้เขาควบค

ูบหล

ที่ปลายลิ้น กลิ่นหอมละมุนยังติดแน่นที่ปลาย

เปิดรับโบนัส

เปิด
ไฟวิวาห์พญามาร
ไฟวิวาห์พญามาร
“เมื่อถูกแบล็คเมล์จับหมดทางเลือก ลีลวัตรจึงต้องกระโจนลงไปสู่กรงวิวาห์ แต่ผู้ชายที่พกความโหดเหี้ยม ดิบกระด้างมาตั้งแต่เกิดอย่างเขาไม่มีวันยอมแพ้ง่ายๆ แน่นอน แม่ปลายฟ้าแสนพยศจะต้องเจ็บช้ำ เพราะวิวาห์ครั้งนี้มันคือวิวาห์ไฟ ที่ทั้งเร่าร้อนและบ้าคลั่ง "ไปร่านที่ไหนมาล่ะ... ผัวรอตั้งนาน..." "คนปากสกปรก! นี่ปล่อยฉันนะ..." พยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์ แต่ยิ่งดิ้นร่างกายก็ยิ่งเบียดเคล้ากัน ความกำยำของเขาส่งผ่านมาสู่ร่างกายของหล่อนชัดเจน โดยเฉพาะความแข็งชันที่ดุนดันอยู่ตรงหน้าท้อง ปลายฟ้าแก้มแดงอยู่ท่ามกลางความสลัว "ฉันบอกให้ปล่อยไง... คนเลว...!" "ตั้งแต่ได้ทะเบียนสมรสไปนอนกอดนี่... ปากเก่งขึ้นเยอะเลยนี่..." "จะหย่าเลยก็ได้นี่... ฉันไม่ว่าอยู่แล้ว" "หย่าเหรอ..." สายตาคมกริบกวาดมองร่างอรชรที่ตัวเองกอดรัดอยู่ด้วยความหยาบคาย ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "ฉันยังไม่ได้ลองสินค้าเลย... เสียไปตั้งสองล้าน จะให้ปล่อยไปง่ายๆ ได้ยังไง... สักครั้งก่อนจากก็ยังดี..." "ไม่นะ! อย่า..." ริมฝีปากร้อนผ่าวขยี้ลงมาบนกลีบปากนุ่มอย่างรุนแรง สาวน้อยพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่ก็ไม่หลุดเพราะถูกนิ้วเรียวสีแทนของเขาตึงปลายคางเอาไว้แน่น ปลายฟ้าเจ็บจนน้ำตาไหล สัมผัสของลีลวัตรเต็มไปด้วยความต้องการเอาชนะ ประกาศศักดาว่าตัวเองคือเจ้านาย และหล่อนคือทาส... "คืนนี้... ห้ามทำเป็นท่อนไม้ล่ะ เพราะฉันไม่ชอบ... ขึ้นห้องได้แล้ว..."”