icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

จอมใจอสูร

บทที่ 7 

จำนวนคำ:1747    |    อัปเดตเมื่อ:03/11/2022

ขึ้นสูง ใช้ไรฟันกัดลงตรงบ่าของเขาเต็มรัก กัดแช่อยู่อย่างนั้นจนเขาต้

งสองข้า

นร่างของเขาหงายท้องบนที่นอน จากนั้นก็รีบเด้งตัวลงจากเตียง จุดมุ่งหมายต่อไ

างจากประตูมากเท่าไหร่ รู้เพียงว่าเวลานี้ร่างของตนนั้นเหมือนจะ

รงมากนะ ไม่งั้น

จะขย้ำ ใช้ลำตัวทาบทับร่างเล็ก ตรึงข้

ั้งหลายคนที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับคุณโอม อย่

ายกับคนสิ้นหวัง แต่ก็ยังพยายามร้องขอคว

ยว่าฉันไม่เคยต้องการผู้หญิงคนไหนเท่าเธอมาก่อน” เขาหยุดพูด ก้มหน้ามองรวิษาดวงต

อยู่ตลอดเวลา รสชาติของจุมพิตสาวที่เขาลิ้มลองยังหอมหวานติดอยู่ในปากและความรู้สึก ช่างต่างกับความรู้สึกยามที่ได้ลิ้มรสสัมผัสจากหญิงอื่นที่เขาไม่เ

ขีดสุด เธอรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี ดิ้นและส่ายตั

มิ้นไม่เต็มใจ อย่าหักหาญน

น้า น้ำตาสาวไหลบ่าไม่ขาดส

ธอเต็มใจเอง

ารถนาในตัวเธอเต็มล้น ดวงตาค

ไม่เต็มใจ อย่าท

ลย เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาอัคราไม่เคยแสดงให้รวิษาได้เห็นเลยว่า เขาจะสนใจเธอ ตรงกันข้ามไม่สายตาแล

ี้ยงดูเธอมาสิ เธออย่าลืมนะมิ้น อย่าลืมว่าที่เธอได้ดี อยู่สุขสบายอย่างนี้เพราะใคร อย่าทำตั

ม่ฝันเลยว่าจะได้ยินประโยคนี้ มันทั้งเจ็บและจุกไปหมด พูดอะไรไม่ออก สมองที่เคยคิดต่อต้านหยุด

งฝันร้าย ไม่ได้เกิดขึ้นจริง รวิษาต้องการให้มันเป็นเช่นนั้น แท้จริงแล้วมันกลับไม่ใช่ ลมหายใจอุ่นร้อนจากโพรงจมูกข

ไม่คิดตอบแทนบุญคุณครอบครัวที่ส่งเสียอุปการะเลี้ยงดูเธอ รวิษาเจียมตัวเจียมตน ดูแลบ้าน

ความเสียใจวิ่งเข้าวิ่งออกในหัวใจของรวิษา เธอกำลังเสียใจกับคำพูดและการกระทำของอัครา ชายหนุ่มที่ตน

งทำอย่างนี้ ฮือ” เธอถ

น ได้แค่สินสอดทองหมั้นนิดๆ หน่อยๆ เพราะคนอย่างเธอคงหาผู้ชายรวยๆ มาเป็นผัวไม่ได้หรอก คนรวยๆ เขาไม่มองผู้หญิงอย่าง

ีกอย่างนะฉันเป็นคนเบื่อผู้หญิงง่ายจะตายไป นอนแค่ครั้งสองครั้

้นแทบแหลกสลาย นี่หรือคือคำพูดของคนที่เธอรัก คือความรู้สึกของอัคราจริงๆ อย่างนั้นหรือ

ันจะเป็นความเจ็บปวดที่ติดต

พูดไม่ออก ในความรู้สึกมีเพียงความระทมทุกข์เท่า

ห้หรอก เพราะฉันไ

าไม่เต็มใจ เห็นว่าเธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ได้ยินเสียงเว้าวอนร้องขอความเมตตา ร

เปิดรับโบนัส

เปิด
จอมใจอสูร
จอมใจอสูร
“"จะร้องไห้โศกาอะไรนักหนา?..จะเป็นจะตายอะไรขนาดนั้น..แค่ฉันมีผู้หญิงคนใหม่ที่ดีกว่าเธอ สดกว่าเธอ" อัคราพูดเมื่อรวิษาปิดบานประตูเสื้อผ้า หลังจากที่จัดเสื้อผ้าเข้าตู้เรียบร้อยแล้ว "..........." คำตอบที่เขาได้รับคือความเงียบ รวิษาไม่ตอบคำถามเขาพร้อมกับเบี่ยงตัวหนี เพื่อออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด หากแต่มือหนาจับที่ข้อมือบางไว้แน่น ก่อนที่เธอจะเดินผ่านร่างสูงของเขาไป รวิษาพยายามบิดข้อมือเพื่อให้หลุดพ้นจากแรงบีบกระชับ จนเธอเจ็บระบมที่ข้อมือ "ทำเป็นสะดีดสะดิ้งไปได้..ทำอย่างกับว่าฉันไม่เคยจับต้องตัวเธอ..ลืมไปแล้วหรือว่าฉันทำมากกว่าจับข้อมือของเธออีก" อัคราพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเยาะเย้ย มุมปากของเขายิ้มน้อยๆ เหมือนผู้มีชัย "ปล่อยเถอะค่ะ..คุณไม่กลัวคุณแจนเห็นหรือไง?" "ทำไมต้องกลัว..เพราะตอนนี้มานะกำลังพาแจน ไปเอาของที่เค้าลืมไว้ที่บ้าน..กว่าจะกลับมาก็คงดึก" เขาพูดพร้อมกับกระชากร่างของเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด รวิษาพยายามดิ้นรนหนีจากอ้อมแขนที่รัดร่างเธอเหมือนกับงูที่ยิ่งดิ้นรนหนี ก็ยิ่งเพิ่มแรงรัดมากยิ่งขึ้น "ปล่อย..ปล่อย" "ยังมีเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าแจนจะมา ฉันว่า..เรามาหาอะไรเล่นสนุกๆ ฆ่าเวลากันดีกว่า" อัคราเหวี่ยงร่างบางลงไปที่เตียงนอนกว้างอย่างแรง ตามด้วยร่างกายหนาที่ทาบทับร่างบาง พร้อมกับ ริมฝีปากที่ฉกจูบเธออย่างจาบจ้วงรุนแรง บังคับให้เธอเผยอปากรับเรียวลิ้นหนาสะอาดอย่างไม่ยากเย็น ปลายลิ้นหนาสอดรัดเรียวลิ้นบางพัวดันดูดดึง และเกี่ยวรัดอย่างเอาแต่ใจ ครั้นเมื่อเธอส่ายหน้าสะบัดหนีริมฝีปากที่รุกราน มือหนากลับจับมั่นที่ท้ายทอยบังคับให้เธอตอบรับจูบที่ดุดันของเขา”