icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

จอมใจอสูร

บทที่ 8 

จำนวนคำ:1824    |    อัปเดตเมื่อ:03/11/2022

นที่แวบเข้ามาในสมอง ทำให้เขาหันมามองไก่ว

ทำมิ้น คุณโอ

ัดนี้มีแต่ม่านน้ำตามองหน้าคนที่เธอหลงรักด้วยความเศร้าโศกเสียใจอย่างสุดแสน อัครา

ด้ช่วยอะไร ได้เวลาที่เธอจะต้องแทนคุ

นเกินกว่าจะมองเห็นสีหน้าและน้ำตาของเธอ อารมณ์ดิบในกายเป็นเครื่องชี้นำให้อัคราทำตามคว

หนาได้รูป สาวผู้น่าสงสารรู้สึกเหมือนกับว่า

มืออสูรร้ายที่กำลังจะพร่าผลาญพรหมจรรย์ รวิษาจึงดิ้น ส่งเสียงประท้วงในลำคอ ส่ายศีรษะไปมาเพื่อไ

ยว มืออีกข้างจึงเลื่อนมาจับแก้มนวนเนียนทั้งซ้ายขวาให้หยุดอยู่นิ่ง รับจูบเอาแต่ใจจาก

างต่อเนื่อง แม้ว่าเวลานี้เรียวลิ้นใหญ่จะแทรกผ่านเข้ามาเกี่ยวลิ้นนุ่ม กระ

อต้านบัดนี้ร่างสาวตกอยู่ในอาการเกร็งแข็ง เรี่ยวแรงพาเหือดหาย บังคับตัวเองไม่

าม ลิ้นเล็กที่เคยหลบหลีก ตอบโต้กลับการรุกรานอย่างกล้าๆ กลัวๆ มือเล็กทั

ที่เขาจับต้องแทบจะล้นมือ ยิ่งออกแรงบีบเคล้นเบาๆ ความนุ่มหยุ่นที่ได้รับยิ่งทำให้เขาอยากจะเห็นความงดง

ขนาดนี้ แล้วถ้าได้เห็นและได้จับต้องเนื้อแท้จริงๆ ล่ะ อารมณ์สวาทของเขาจะล

พียงชั่วครู่เท่านั้น ร่างทั้งร่างก็รู้สึกชาวาบ กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านกาย เมื่อเขาใช้ปลายนิ้วกดลงบนยอดถันผ่านเสื้อตัวสวย หากเขากดเฉยๆ เธอคงไม่มีอาการเช่นนี้ แต่อัคราใช้นิ้ว

มทั้งซ้ายขวาถูกปลายลิ้นใหญ่ซอกซอน ไม่เว้นแม้แต่ไรฟันคมสะอาด แล้วที่ทำให้เธอขนลุก

ำให้หญิงสาวไร้ประสบการณ์ขาดอากาศหายใจ ระดับออกซิเจนในร่างกำลังจะหมดลง เธอจะร้องบอกเขาก็ไม่ได้ เพราะปา

ลมหายใจเข้าไปในปอดอย่างเต็มที่ ซึ่งรวิษาเองก็เร่งรับหายใจอย่างเร่งด่วน สูดอากาศเข้าไปเต็

ค่ะ อย่าทำม

ิดที่ปากสาวได้รับอิสระให้มีค่ามากที่สุด ทว่าอัคราปิดกั้

วมือบี้บด ปลุกปั่นยอดถันไปในที ปากก็จูบอย่างดูดดื่ม ส่วนขาก็ไม่ได้หย

ัดขืนเป็นตอบสนอง ขับไล่ความคิดต่อต้านเป็นการยินยอมพร้อมใจ ลิ้นใหญ่ยัง

อยู่ในห้วงพิศวาสให้มากกว่านี้ จากขัดขืนจะต้องกลายเป็นยอมพลีกายให

อมไปด้วยเรื่อยมาจนถึงใบหูสาว ไรฟันคมสะอาดกัดหยอกเย้าตรงติ่งหู จากรั้นใช้ลิ้นใหญ่ตวัดไล้เลีย เริ่มจากติ่งห

ูขนลุกซู่ ปล่อยเสีย

ธอกำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์พิศวาสตามความตั้งใจของเขา แล้วอัคราจะต้องทำให

เปิดรับโบนัส

เปิด
จอมใจอสูร
จอมใจอสูร
“"จะร้องไห้โศกาอะไรนักหนา?..จะเป็นจะตายอะไรขนาดนั้น..แค่ฉันมีผู้หญิงคนใหม่ที่ดีกว่าเธอ สดกว่าเธอ" อัคราพูดเมื่อรวิษาปิดบานประตูเสื้อผ้า หลังจากที่จัดเสื้อผ้าเข้าตู้เรียบร้อยแล้ว "..........." คำตอบที่เขาได้รับคือความเงียบ รวิษาไม่ตอบคำถามเขาพร้อมกับเบี่ยงตัวหนี เพื่อออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด หากแต่มือหนาจับที่ข้อมือบางไว้แน่น ก่อนที่เธอจะเดินผ่านร่างสูงของเขาไป รวิษาพยายามบิดข้อมือเพื่อให้หลุดพ้นจากแรงบีบกระชับ จนเธอเจ็บระบมที่ข้อมือ "ทำเป็นสะดีดสะดิ้งไปได้..ทำอย่างกับว่าฉันไม่เคยจับต้องตัวเธอ..ลืมไปแล้วหรือว่าฉันทำมากกว่าจับข้อมือของเธออีก" อัคราพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเยาะเย้ย มุมปากของเขายิ้มน้อยๆ เหมือนผู้มีชัย "ปล่อยเถอะค่ะ..คุณไม่กลัวคุณแจนเห็นหรือไง?" "ทำไมต้องกลัว..เพราะตอนนี้มานะกำลังพาแจน ไปเอาของที่เค้าลืมไว้ที่บ้าน..กว่าจะกลับมาก็คงดึก" เขาพูดพร้อมกับกระชากร่างของเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด รวิษาพยายามดิ้นรนหนีจากอ้อมแขนที่รัดร่างเธอเหมือนกับงูที่ยิ่งดิ้นรนหนี ก็ยิ่งเพิ่มแรงรัดมากยิ่งขึ้น "ปล่อย..ปล่อย" "ยังมีเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าแจนจะมา ฉันว่า..เรามาหาอะไรเล่นสนุกๆ ฆ่าเวลากันดีกว่า" อัคราเหวี่ยงร่างบางลงไปที่เตียงนอนกว้างอย่างแรง ตามด้วยร่างกายหนาที่ทาบทับร่างบาง พร้อมกับ ริมฝีปากที่ฉกจูบเธออย่างจาบจ้วงรุนแรง บังคับให้เธอเผยอปากรับเรียวลิ้นหนาสะอาดอย่างไม่ยากเย็น ปลายลิ้นหนาสอดรัดเรียวลิ้นบางพัวดันดูดดึง และเกี่ยวรัดอย่างเอาแต่ใจ ครั้นเมื่อเธอส่ายหน้าสะบัดหนีริมฝีปากที่รุกราน มือหนากลับจับมั่นที่ท้ายทอยบังคับให้เธอตอบรับจูบที่ดุดันของเขา”