นางหน้าพระพักตร์ ห้ามรักฝ่าบาท

ันๆๆๆๆ เข้าม

างในห้องบรรทมของอินจิ๋น ร่างบางของนางในคนหนึ่งกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น ด

ออกไป”

าทเหต

จิ๋นปรารถนาทุกประการ ฉุกใจเมื่อเห็นรอ

ะแกงนางทั้งๆ ที่ข้าเป็นฮ่องเต้ จะหาความสำราญกับเร

อนเยาว์ให้ลุกขึ้น ร้อยนางร้อยวัน

ใหม่ที่ถูกใจมาปรนนิบัติข้า ปกติเป็นเจ้าที่ร

ตำหนิอย่

ามแม้จะมองขัดตาทว่ากลับกลายเป็น

่ร้องไห้ไม่หย

บไปใช้ชีวิตนอกวังหลวงกับครอบครั

มักจะได้อยู่ทำงานในวังหลวงด้วยหน้าที่ที่แสนสบายไม่ดูแลสวนดอกไม้ก็เป็นผู้ช่วยใน

ง อยากทำงานในวังหลวง เพ

อบเข้ามาเช่นเดียวกับอันอันมีไม่

ลวง หรือหากฝ่าบาทพึงใจเจ้าจริงๆ บางทีข้าก็ไม่ต้องพาเจ้ามาชาระล้างไม่แน่เจ้าอาจมีเลือดเนื้อเชื้อไ

ลมนางก่อนเข้าไปถวายตัวให้นางอยากลิ้มรสอ

กทั้งยังหล่อเหลาราวเทพสวรรค์ แต่กูกู๋ท่านเห็นไหม พรหมจรร

ถวายยามค่ำคืน ยังนึกชื่นชมพวกนางที่ ไม่มีใครแสดงท่าทีหวาดกลัว เมื่อต้องร่วมแท่นนอนกับอินจิ๋น หากเป็นอันอันคงสั่นเ

พบข้า ข้ามอบเงินส่วนหนึ่งให้เจ้า

หน้าขึ้นลงแ

ำนัลล้ำค่า นอกเหนือจากที่พวกนางได้รับ อันอันจึงเป็นที่เกรงขามของเหล่านางใน ทั้งใหม่และเก่าขุนนางหลายคนมักจะติดสินบนให้อันอันส่งบุตรีของพวกเขาให้กับฝ่าบาทเพื่อต้องการให้บุตรีตั

ยหญ

นประสานมือตรงหน้าอ

น้ำเสีย

ุตรี เข้ามาในวั

่ได้เสี่ยวจื้อร้อยวันพันปีไม่ยุ่งเรื่องนี

ื่องความภักดี จึง…ให้ข้าเชิญนาย

้รู้ถึงหูฝ่าบาท ข้ามิต้องต

ม่มีทางทำผิดต่ออินจิ๋นก็ในเมื่อสิ่งที่ไ

ง แต่ท่

้วยความ

ข้าไม่รับสินบนแต่นำคำพูดของข้าไปบอกเขา เผื่

ยนามเสี่ยวจื้

ับนา

อม

นอาภรณ์ขึ้นมาอวดโฉมและที่สำคัญที่สุด จะต้องอ่อนหวานเขินอายแต่จะต้องปรนิบัติฝ่าบาทด้วยความเต็มใจยิ่ง แค่นี้หวังว่าท่านขุนพลจะจัดกา

สานมือ ก้าวเดินจากไปใ

อันอันอาศัยสายตาผู้หญิงด้วยกันจึงมองออกว่าใครที่พร้อมจะยั่วยวนฝ่าบาทด้วยความไม่ยั่วยวนของนางพูดง่ายๆ คือแสร้ง

้ำลายกับริมฝีปากอิ่มที่ขยับขึ้นลงยามที่ยื่นหน้าเข้ามาพูดคุยกับอันอัน บุรุษผู้นี้มิใช

ใจอินจิ๋นดีกว่าใครในวังหลวงแห่งนี้ ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่เรื่องไหนอันอันก็จัดการได้หมด

มาถวายเครื่องบรรณาการ นายหญิงจะต้องเขาร่วมแสดงความยินดี และต้อนรับองค์หญิงใหญ่ข

หายใจ งาน

ข้าเหนื่อยเหลือเกินเจ้าไป

ก็นางอายุไล่เลี่ยกับอันอัน ใครบ้างจะไม่เกร

ร่ามกับมวยผมที่ต้องเกล้ารวบจนตึงเปรี๊ยะเพื่อความเป็นระเบี

แต่หากยังอยู่ในวังหลวงก็คงหา บุรุษมาชอบพอได้ยาก อาศัยรับใช้ใกล้ชิดอีกหลายปีกว่าจะได้ออกไปใช้ชีวิตนอกวังหลวง เมื่อนั้นร่างกายก็คงโรยรา ไร้คนหมายปอง ทรุดกายลงนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งผมยาวสลวยเปียกชื้นด้วยหยดน้ำเกาะพร่างพราว ใบหน้าซีดขาวแต่ได้รูปริมฝีปากสีชมพู อันอันหยิบสีชาดสีเข้มกว่าริม

ะจกก่อนจะลุกขึ้นตั้งใจสวมอาภรณ์ในชุดบางเบาจะไ

อันยังอยู่ในสภาพที่ใช้ผ้า

วของอินจิ๋นที่มักจะมีข่าวมาแจ้งบอกอันอันไม่ว่าเวลา

ขมวดผ้าผืนน้อยที่อกอิ่มไว้แน่นหมิ่นเหม่ว่ามันจะหลุดเสียให้ได้ นางไม่ได้นอนอันอันก็ยังไม่ได้นอน

ิ่มด้านหลังตาไม่กะพริบรอยยิ้

ตัดกับผิวขาวเนียน สายตาคมจ้องมองต่ำลงมายังมือบางที่กุมขมวดผ้าที่อกอิ่ม ยอดประทุมถันดันผ้าผืนน้อยขึ้นมาอวดโฉมสล้างไม่ได้ตกย้อยด้วยอกอิ่มที่หากสัมผัสคงเต็มไม้เต็มมือเต็มปากเต็มคำ ผิวขาวสะอาดตาต่ำลงมาเป็นเรียวขางามที่โผล่พ้นผ้าผืนน้อยที่ปิดไว้เพียงสิ่งสงวน เนื้อเนียนของ

ำเช่นนี้ อินจิ๋นเอามือไ

็นว่าเรียกหาพวกนางแล้วต่างเงียบงันคงหลับกันจนสิ้น …อีกอ

หลับได้อย่างไรก็คืนนี้ไร้นางในคอยปร

เจ้าก็ไม่แคล้วสวมใส่อาภรณ์ชุดขั

ีกครั้ง อันอันพ

อกายลงแทนที่จะประสานมือเหมือนทุกครั้ง อินจิ๋

ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์เสียหน่อย”ก้าว

ั้น”อินจิ๋นยิ้มโชว์เข

้าก็นอนเสียพรุ่งนี้มีงานใหญ่รออยู่”พ