ออฟฟิศร้อน ฝึกบทรัก

มือเรียวทาบบนบานกระจกขนาดใหญ่ตรงหน้า ภาพที่ดวงตากลมโตมองเห็นคือใบหน้าของหญิงสาวอายุยี่สิบที่ซ่อนความอิดโรยไว้ด้วยการเมคอัพหนาจัดจ้าน “ปาลิดา” หรือ “กอหญ้า” ถอนหายใจเบาๆ แล้วค่อยๆ ปลดวิกผมสีชมพูออกจากศีรษะปล่อยผมยาวสลายกลายหลัง อาจเพราะรัดผมแน่นไปจึงรู้สึกปวดหัวตุบๆ หรือเพราะเสื้อผ้าที่มันรัดรูปเน้นทรวดทรงก็ไม่รู้

“ขอชุดไม่โป๊ไม่สั้นก็ได้ชุดรัดรูปมาจนได้”

ปาลิดาโคลงศีรษะไปมา เช็ดเครื่องสำอางออกจากใบหน้าแล้วก็เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสือยืดตัวหลวมๆกับกางเกงยีนสบายๆ สำรวจข้าวของของตัวเองแล้วเตรียมตัวกลับที่พัก เสร็จงานแล้วไม่มีอะไรดีไปกว่าได้กลับบ้าน

“ได้อาบน้ำอุ่นคงดีขึ้น”

หญิงสาวพึมพำกับตัวเองพลางเก็บข้าวของเครื่องใช้เล็กๆ น้อยๆ ที่วางอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งขนาดใหญ่ เสียงประตูเปิดออกเรียกสายตาของเธอให้หันไปมองอย่างรวดเร็ว

“ของขวัญจากแฟนคลับให้กอหญ้าจ๊ะ”

“ขอบคุณค่ะพี่ชมพู่”

หญิงสาวยิ้มเหนื่อยๆ แต่ก็ยื่นมือไปรับช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่มาไว้ในวงแขน เธอพลิกอ่านการ์ดที่แนบมาด้วยแล้วดึงมันออกใส่ในกระเป๋าสะพายของตัวเองรวมกับใบอื่นๆ ที่เธอเก็บมาไว้แล้ว

“นี่ค่าแรงจ๊ะ”

ปาลิดายกมือไหว้รับซองสีขาวมาใส่ในกระเป๋าตัวเองโดยไม่ได้เปิดซองดูข้างในเลย เพราะความไว้ใจที่มีต่อพี่ชมพู่คนนี้ พี่ชมพู่เป็นเสมือนผู้จัดการเรื่องงานให้เธอมาหลายปีแล้ว

“พี่ชมพู่หักในส่วนของพี่แล้วใช่ไหมคะ”

“จ๊ะ ไปพักผ่อนเถอะช่วงนี้เดินสายทุกวัน วันละหลายที่เหนื่อนแย่เลย”

ชมพู่เป็นสาวประเภทสองที่อายุสามสิบต้นๆ แต่แต่งหน้าแต่งตัวเหมือนคนอายุยี่สิบนิดๆ เขาเป็นคนคอยดูแลคิวงานให้พริ้ตตี้หลายคน แค่คนที่เขาถูกใจก็คือปาลิดาหรือชื่อในวงการคือ ‘กอหญ้า’ ซึ่งเป็นชื่อเล่นของปาลิดาเอง ‘กอหญ้า’ เป็นพริ้ตตี้สาวแสนลึกลับ แต่นิสัยดีไม่ค่อยมีเรื่องทะเลาะกับใครให้ปวดหัว

“กอหญ้ากลับก่อนนะคะ”

หญิงสาวยกมือไหว้ลาแล้วหอบช่อดอกไม้และกระเป๋าใส่ของส่วนตัวออกมาที่รถเก๋งคันเล็กของตัวเอง มันเป็นรถมือสองอายุมากกว่าสิบปีแต่สภาพยังดีอยู่ ปาลิดาเอาทุกอย่างใส่เบาะหลังรถแล้วเดินมาที่ฝั่งคนขับ เธอรู้สึกเหมือนมีใครมองอยู่จึงหยุดเหลียวมอง ในลานจาดรถไม่มีใคร เธอก็ยักไหล่แล้วเข้าไปนั่งในรถ

“ได้มีวันหยุดกับเขาเสียที”

ปาลิดาบอกกับตัวเองแล้วสตาร์ทรถ หลายเดือนมานี่ทำงานแทบไม่มีวันหยุด วิ่งรอกหลายงาน เธออยากกลับบ้าน บ้านจริงๆของเธอไม่ใช่อพาร์เม้นต์รูหนูที่เธออยู่ ใครเลยจะรู้ว่าเบื้องหลัง “กอหญ้า” เนตไอดอลชื่อดังที่คนรู้จักมากมายนั้น แท้จริงเป็นใครกันแน่

หญิงสาวขับรถกลับมาที่พักก็เกือบตีหนึ่งเข้าไปแล้ว เธอชินกับการทำงานอย่างนี้ มันเป็นอย่างนี้มาสองปีแล้ว และที่ต้องทำแบบนี้เพราะเธอจำเป็นต้องใช้เงินก้อนโตในการผ่าตัดรักษาโรคหัวใจของแม่

“สามแสนเลยหรือคะ”

เธอคุยกับพ่อเลี้ยง พ่อแท้ๆทิ้งเธอกับแม่ไปตั้งแต่เธออายุสิบกว่าขวบ หลายปีหลังจากนั้นแม่ก็แต่งงานใหม่ เธอย้ายออกมาเช่าห้องอยู่พร้อมกับส่งตัวเองเรียนในระดับปริญญาตรี

“จะเอายังไงยัยกอหญ้า”

บ้านของเธอไม่ได้มีทรัพยสินอะไรนัก จะไปกู้ยืมเงินก็ไม่มีสินทรัพย์ค้ำประกัน ครอบครัวใหม่ของแม่ก็แค่ค้าขาย แม่ของเธอขายแกงถุงในตลาดนัด มีพ่อเลี้ยงช่วยอีกแรง เธอไม่ได้มีปัญหาพ่อเลี้ยงกับลูกเลี้ยงเหมือนคนอื่น แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรนัก

ตอนนั้นหญิงสาวกลับมาที่ห้องพักด้วยการมึนงงและสับสน เธอจะหาเงินที่ไหนมารักษาแม่ได้นะ ช่วงนั้นทำงานในร้านสะดวกซื้อ เพราะใช้วุฒิม.6สมัครงานจึงมีเงินเดือนไม่มากนัก รายได้ก็พอแค่เลี้ยงตัวเองไปวันๆ ขณะที่สับสนกับปัญหาที่เกิด เธอเปิดอินเตอร์เนทหาแหล่งเงินกู้นอกระบบ รวมทั้งหางานพิเศษทำ จนบังเอิญเจอบอร์ดหาพริ้ตตี้ไปทำงาน

“ทำงานเป็นชั่วโมงเหรอ”

ปาลิดาอ่านรายละเอียด เธอไม่มั่นใจหรอกว่าตัวเองจะได้งานนี้ ก็ที่เธอเห็นพวกพริ้ตตี้ต้องสวยๆ หุ่นดีๆ แต่เธอ...กอหญ้าไม่เคยเห็นตัวเองสวยเลยสักนิด ตัวเธอสูงกว่าเพื่อนร่วมรุ่นด้วยซ้ำไป ทำให้เธอชอบเดินหลังค่อม ผิวก็ไม่ขาว หน้าอกหน้าใจก็ไม่ค่อยมี มันเป็นเหตุผลที่เธอมักใส่เสื้อยืดตัวใหญ่ๆเสมอ

“เอาวะ ลองดู”