วังวนรัก... เพลิงฐานิน

“พี่เพลิงครับ...” พันไมล์ที่นอนข้างๆร่างหนาบนเตียงใหญ่เอ่ยเรียกคนรักที่นอนข้างๆตน

“ครับ ว่าไง?” คนที่โดนเรียกชื่อหันหน้าไปมองร่างบางที่นอนข้างๆ ก่อนจะเอามือลูบกลุ่มผมสีดำเงาสวยอย่างอ่อนโยน

“พี่สัญญากับไมล์นะว่าจะรักไมล์ตลอดไป” พันไมล์ที่ตอนนี้ใบหน้าของเขาซบอยู่บนแผ่นอกแกร่งพูดความในใจออกมา

“อืม...พี่สัญญา” เพลิงฐานินก็โอบกอดร่างบางของพันไมล์เอาไว้ และค่อยๆพรมจูบที่ริมฝีปากบางของเจ้าตัว ไม่นานบทเพลงรักอันหวานหอมก็เริ่มขึ้นอีกครั้งจนเกือบถึงรุ่งสาง ทั้งคู่จึงค่อยๆหลับไปโดยที่ยังโอบกอดกันอย่างรักใคร่

. . .

“พี่เพลิง...” พันไมล์ยืนมองแผ่นหลังของคนที่ตัวเองรักที่ตอนนี้กำลังแต่งตัวด้วยชุดสูทราคาแพงอย่างรีบเร่งหน้าตู้เสื้อผ้า เนื่องจากเจ้าตัวตื่นสายกว่าปกติของทุกวัน

“อะไร?” เพลิงฐานินตอบกลับด้วยน้ำเสียงรำคาญ

“เอ่อ...คือ...” พันไมล์พูดตะกุกตะกักจนเพลิงฐานินเริ่มหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

“มีอะไรก็พูดสิ ชักช้าอยู่ได้ คนยิ่งรีบๆอยู่”

“คือ...วันนี้พี่จะกลับกี่โมง?”

“ไม่รู้ ดึกๆอ่ะ มีไร?” เพลิงฐานินตอบไปส่งๆ แล้วเดินจากหน้าตู้เสื้อผ้าไปยังประตู

“เอ่อ...เปล่าครับ” พันไมล์ตอบกลับไปเสียงเบา

“..........” เพลิงฐานินไม่พูดอะไรต่อ มองไปยังร่างบางของพันไมล์ด้วยสายตารำคาญ บวกกับหงุดหงิดที่ตนตื่นสาย ก่อนจะเดินออกจากห้องแล้วปิดประตูดังลั่น

ปัง!!!

. . .

“พี่เพลิงจะไปออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอ เดี๋ยวนี้พี่ออกไปเที่ยวกลางคืนทุกวันเลยนะ พอกลับมาถึงก็ดึก หรือบางทีก็ไม่กลับ” พันไมล์เอ่ยถามคนรักของตนที่กำลังจะออกไปข้างนอกอีกแล้ว

“จะอะไรนักหนาว่ะ กูจะออกไปไหนมันก็เรื่องของกู ไม่เกี่ยวกับมึงสักหน่อย!” เพลิงฐานินตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดแล้วเดินไปหยิบกุญแจรถเพื่อเตรียมตัวจะเที่ยวข้างนอกกับเพื่อนๆ ที่นัดไว้

“แต่ไมล์เป็นแฟนพี่นะ พี่จะไปไหนมาไหนไม่บอกไมล์บ้างเหรอ ปล่อยให้ไมล์นอนคนเดียวตลอดเลย” พันไมล์ตอบด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ช่วงหลายวันมานี้เพลิงฐานินไม่ค่อยอยู่กับเขาเลย เอาแต่ออกไปเที่ยวจนดึกดื่น หรือแย่สุดก็กลับมาตอนรุ่งสาง

“น่ารำคาญว่ะ ง่วงก็ไปนอนซะไม่ต้องพล่าม!” เพลิงฐานินตะคอกใส่และผลักพันไมล์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าลงไปนอนกับพื้นห้องเย็นๆ แล้วรีบเดินออกจากห้องไป

ปัง!!!

“อึก! ฮือๆ” พันไมล์ที่นอนอยู่กับพื้นน้ำตาไหลริน ก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นไปนอนที่เตียงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นของคนรัก

. . .

“พี่เพลิง...วันนี้ไม่ไปไม่ได้เหรอ?” พันไมล์พูดจาออดอ้อนหวังว่าจะทำให้เพลิงฐานินไม่ออกไปข้างนอกในคืนนี้ แต่ทว่าอีกฝ่ายที่โดนจู้จี้กลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

“โอ๊ย! อะไรหนักหนาว่ะ!!!”

“ก็พี่...” พันไมล์ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่กล้าพูดต่อ ก้มหน้ามองพื้นหลบตาอย่างหวั่นใจ

“มึงมันน่ารำคาญแบบนี้ไง กูถึงไม่อยากอยู่ด้วย!” เพลิงฐานินตอบแล้วชี้หน้าพันไมล์ที่อยู่ข้างหน้าด้วยความหงุดหงิดจนน่ารำคาญ

“ไมล์น่ารำคาญมากเลยเหรอ?” พันไมล์น้ำตาเริ่มคลอ ก่อนจะพูดออกมาด้วยความน้อยใจ

“เบื่อกันแล้วเหรอครับ?”

“เออ!!! เพิ่งรู้ตัวรึไงว่ามึงมันน่ารำคาญ แถมยังน่าเบื่อสุดๆ!” เพลิงฐานินตะโกนใส่หน้าของพันไมล์จนสะดุ้งด้วยความตกใจ

“แล้วกูจะบอกไรให้นะไมล์” เพลิงฐานินโยนการ์ดสีขาวสะอาดตาที่ถืออยู่ใส่หน้าของพันไมล์เสียเต็มแรง จนร่างบางรู้สึกเจ็บนิดๆจากการโดนปลายกระดาษบาดแก้ม

“นี่มัน...?” พันไมล์มองการ์ดในมืออย่างอึ้งๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นช้าลงจนแทบจะหยุดหายใจ

“กูกำลังจะแต่งงาน! ที่กูออกไปไหนมาไหนน่ะ กูไปกับคู่หมั้นของกู คนที่ดีกว่ามึงเป็นไหนๆยังไงล่ะ” เพลิงฐานินย่อตัวนั่งลงแล้วค่อยๆจับปลายคางของพันไมล์ให้เชิดหน้าขึ้นมองหน้าตัวเอง เขามองน้ำตาสีใสที่ไหลอาบแก้มนวลอย่างน่าสมเพช ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราวกับว่ารังเกียจอีกฝ่าย

“หึ...มึงคิดว่าคนอย่างมึงจะมีอะไรดีนอกจากหน้าตาและรูปร่างว่ะ คนจนๆแบบมึงน่ะก็เป็นได้แค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้นแหละไมล์!”

“อึก! ฮือๆๆ ไม่จริง”

เมื่อพันไมล์ได้ฟังคำพูดของคนที่ตัวเองรักที่สุดก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่เชื่อในคำพูดพวกนั้น

“มะ...ไม่จริง อึก ไม่จริงใช่ไหม ฮือๆ...พี่เพลิงโกหก นี่มันเรื่อง...อึก...โกหก ฮือๆ”

“เลิกโง่สักทีเถอะ อ่ะ...เอานี่ไป” เพลิงฐานินโยนซองสีน้ำตาลที่มีเงินจำนวนหนึ่งอยู่ในนั้นให้กับพันไมล์ที่นั่งอยู่ ร่างบางเอื้อมไปหยิบซองที่เพลิงฐานินโยนมาให้แล้วค่อยๆเปิดออกดูด้วยมือที่สั่นเทา

“เงิน? หมายความว่าไงพี่เพลิง?”

“ค่าตัวมึงไง และก็เก็บข้าวของของมึงออกไปจากที่นี่ด้วยนะ เพราะกูจะขายห้องนี้ทิ้ง”

พอพูดจบเพลิงฐานินก็ทำท่าหันหลังจะเดินออกไปจากห้อง พันไมล์รีบลุกขึ้นวิ่งเข้าไปคว้ากอดแผ่นหลังของคนรักไว้แน่น

“ฮือๆ ไหนพี่เพลิง...อึก...สัญญาว่าจะรักไมล์ตลอดไปไง ฮือๆ” พันไมล์ร้องให้กอดเพลิงฐานินแน่น เอ่ยทวงคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ก่อนหน้าที่พวกเขายังรักกันอย่างหวานชื่น

“ฮ่าๆๆ นี่มึงเชื่อกับคำพูดบ้าๆบอๆแบบนั้นด้วยเหรอว่ะ? เด็กน้อยเอ๊ย...โดนหลอกแล้วล่ะ หึๆ” เพลิงฐานินแกะมือบางที่กอดเขาไว้ แล้วหันหน้าไปตบหน้าของพันไมล์เบาๆ ก่อยจะผลักออกอย่างแรง จนอีกฝ่ายล้มลงไปนอนกับพื้นอีกครั้ง เขาเดินออกนอกห้องไปโดยไม่สนใจคนที่นอนร้องไห้อย่างน่าสงสาร

หลังจากที่เพลิงฐานินออกไปแล้ว พันไมล์ที่ร้องไห้อย่างหนักอยู่บนพื้นก็เริ่มรู้สึกเหมือนมีอะไรออกมาจากคอ ร่างเล็กรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ โก่งคออ้วกออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

“อุ๊บ! อ้วก...อ้วก...แฮ่กๆ” พันไมล์รวบรวมแรงอันน้อยนิดยืนขึ้น เดินไปบ้วนปากที่อ่างล้างหน้าด้วยร่างกายอ่อนเพลีย เขานั่งพักเอาแรงก่อนสักพักก่อนจะเดินไปเก็บข้าวของออกจากห้องไป โดยไม่ลืมที่จะลาห้องอันแสนอบอุ่นที่มีความทรงจำดีๆของเขาและเพลิงฐานิน

“ลาก่อนความทรงจำและความรักของฉัน ลาก่อนพี่เพลิง...” พันไมล์มองห้องด้วยแววตาเศร้าสร้อย หวนนึกถึงความทรงจำของตนและคนรักที่เคยทำด้วยกันในที่แห่งนี้ ก่อนที่จะพาร่างอันบอบช้ำของตัวเองออกไปจากห้องนี้ตลอดกาล...

ปัง!!!

. . .