หลังจากถูกแย่งงานแต่งงาน ฉันกลายเป็นน้องเขยคนเก่าของแฟน

ในวันแต่งงาน สาวสวยจากโรงเรียนที่รังแกฉัน ได้ลักพาตัวเจ้าสาวของฉันไปในที่สาธารณะ

ฉันคิดว่าจิงเหิงจะยืนเคียงข้างฉันอย่างมั่นคง

จนกระทั่งเขาปล่อยมือฉันแล้วเดินเข้าไปหาเธออย่างมุ่งมั่น

ต่อมาฉันได้ฟ้องร้องสาวสวยประจำโรงเรียนและเปิดโปงการกลั่นแกล้งของเธอในมหาวิทยาลัย

แต่จิงเหิงได้ระงับคดีและฟ้องร้องฉันในข้อหาละเมิดสิทธิในการมีชื่อเสียงของสาวงามประจำโรงเรียน

ในทันใดนั้น ฉันก็กลายเป็นตัวตลกของทั้งอินเตอร์เน็ต

ในงานเลี้ยง จิงเหิงเยาะเย้ยอย่างดูถูกเหยียดหยาม：

“รอยแผลเป็นบนร่างกายของคุณทำให้ฉันรู้สึกแย่มาก”

“ยอมแพ้เถอะ ฉันมีลุงรวยๆ คอยหนุนหลังอยู่ แกเอาชนะฉันไม่ได้หรอก“

วินาทีต่อมาลุงตัวเล็กในปากก็กอดเอวฉันไว้

กระซิบเบาๆที่หูฉัน：

“ผมส่งพวกเขาทั้งหมดเข้าไป คุณจะรับผมไปด้วยไหม”

1

“คุณจิงเหิง คุณเต็มใจที่จะแต่งงานกับคุณหนูเหวินซ่งไหม？“

“นายจิงเฮง？”

เมื่อชายที่อยู่ข้างๆ เขาได้ยินดังนั้นก็กลับคืนสู่สติของเขา

ฉันเห็นมีแววซักถามอยู่ระหว่างคิ้วของฉัน

เขาตกตะลึงเล็กน้อย

แขกทุกคนก็เฝ้าดู

ฉันบีบมือชายคนนั้นเบาๆ

กระซิบแห่งความห่วงใย：

“มีอะไรเหรอ อาเฮง？”

ดวงตาของจิงเหิงมีแววหม่นหมอง

จากนั้นเขาก็มองมาที่ฉันและฝืนยิ้ม

เขาเกือบจะพูดแล้ว

ทันใดนั้นประตูหอประชุมก็ถูกผลักเปิดออก

เสียงผู้หญิงที่รีบเร่งและเต็มไปด้วยน้ำตาได้ดังขึ้น：

“เฮิง！ เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าจะแต่งงานกับข้าแค่ในชีวิตนี้เท่านั้นหรือ？“

ทันทีที่คำพูดหลุดออกไป ทุกคนก็มองไปที่เขาด้วยความตกใจ

ฉันเห็นผู้หญิงสวยในชุดแต่งงานกำลังมองเจ้าบ่าวบนเวทีด้วยตาแดงก่ำ

จู่ๆ ฝูงชนก็เกิดความโกลาหลขึ้น

ฉันมองดูใบหน้าคุ้นเคยของผู้ที่มาและหายใจก็หยุดลง

ความทรงจำที่ฝังแน่นอยู่ในกระดูกทำให้ฉันสั่นไปทั้งตัว

เจียงซื่อหนานคือคนที่รังแกฉันสมัยเรียนมัธยม

หลังจากความตกตะลึงก็เกิดความกลัวไม่รู้จบ

ฉันยืนไม่มั่นคงและคว้ามือจิงเหิงโดยไม่รู้ตัว

แต่มือของเขากลับว่างเปล่า

ฉันหันไปมองด้วยความประหลาดใจ

แล้วฉันก็เห็นผู้ชายคนนั้นมองไปที่ผู้หญิงในกลุ่มผู้ฟัง

ดวงตาของเขาเริ่มสดใสขึ้นเล็กน้อย

มีทั้งความประหลาดใจและความรักอยู่ในดวงตาของเธอ

เลือดของฉันแข็งตัวนิดหน่อย

“จิงเหิง คุณ...”

ชายคนนั้นมองมาที่ฉันด้วยสายตาสงสารเล็กน้อย

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยกระซิบว่า：

“ฉันขอโทษนะซ่งซ่ง ฉันอยู่กับคุณเพียงเพื่อชดใช้บาปของชีหนาน”

“เธอเป็นคนเดียวที่ฉันรัก”

หลังจากพูดสิ่งนี้ จิงเหิงก็กระโดดลงจากเวทีอย่างเด็ดเดี่ยว

เขาก้าวไปทางเจียงซื่อหนาน

ทันใดนั้นแขกทุกคนที่มาก็ตกตะลึง

“เหวินซ่ง เจ้าแพ้ข้าอีกแล้ว”

เจียงซื่อหนานพิงชายคนนั้นและพูดด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

รอยยิ้มสดใสและมีชีวิตชีวา

ทุกคนมองมาที่ฉันด้วยความประหลาดใจและสับสนขณะที่ฉันนั่งอยู่บนเวทีคนเดียว

ฉันมองดูร่างทั้งสองแนบชิดกันอย่างแนบแน่นขณะที่พวกเขาจากไป

ใบหน้าของเขาซีดและร่างกายของเขาแข็งทื่อ

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็หันศีรษะแล้วร้องไห้

มุมปากที่ซ่อนอยู่ในความมืดของเขาค่อยๆ ยกขึ้น