สามสิบแปดการหย่าร้าง หนึ่งการหักหลัง

วันนี้คือวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของฉัน

และยังเป็นวันที่ธาม สามีของฉัน ขอหย่ากับฉันเป็นครั้งที่ 38

เขาทำทั้งหมดนี้เพื่อไอลดา เพื่อนสมัยเด็กของเขา

ผู้หญิงที่ขับรถชนในวันแต่งงานของเรา จนทำให้เธอไม่สามารถมีลูกได้อีก

นับตั้งแต่นั้นมา เขาก็ชดใช้หนี้ความรู้สึกผิดนั้นมาตลอด และฉันคือราคาที่เขาต้องจ่าย

ตลอดห้าปี ฉันอดทนกับวงจรการหย่าร้างและแต่งงานใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ไอลดาผลักฉันตกบันได

ธามเจอฉันนอนจมกองเลือดและสัญญากับฉันว่าจะเอาความยุติธรรมมาให้

เขาสาบานว่าจะทำให้เธอต้องชดใช้

แต่ไม่กี่วันต่อมา ตำรวจก็โทรมา

ภาพจากกล้องวงจรปิดของเหตุการณ์นั้นถูกลบไปอย่างลึกลับ

ไม่มีหลักฐาน ไม่มีคดี

คืนนั้น ไอลดาสั่งคนมาลักพาตัวฉัน

ขณะที่พวกมันกำลังฉีกกระชากเสื้อผ้าของฉันอยู่หลังรถตู้ ฉันพยายามโทรหาธาม

เขาตัดสายฉันทิ้ง

ฉันกระโดดลงจากรถตู้ที่กำลังวิ่งอยู่

และขณะที่ฉันวิ่งหนีเอาชีวิตรอด เลือดไหลอาบไปทั่วพื้นถนนยางมะตอยที่เย็นเฉียบ ฉันได้ตั้งปณิธานกับตัวเอง

ครั้งนี้ จะไม่มีการแต่งงานใหม่ครั้งที่ 39 อีกต่อไป

ครั้งนี้ ฉันจะหายไปเอง

บทที่ 1

วันนี้คือวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของเรา

ธาม บวรเดช สามีของฉัน ยืนอยู่ตรงหน้า

เขายังคงหล่อเหลาเหมือนวันที่ฉันเจอเขาครั้งแรก ด้วยดวงตาคมกริบและจมูกโด่งเป็นสัน

แต่คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเขา ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะคาดหวังในวันครบรอบแต่งงาน

“เราหย่ากันเถอะ”

ฉันไม่รู้สึกตกใจ ฉันไม่รู้สึกเศร้า

ฉันแค่จ้องมองเขา หัวใจของฉันนิ่งสนิทเหมือนเส้นตรง

“คุณรู้ไหมว่านี่เป็นการหย่าครั้งที่ 38 ของเราแล้ว” ฉันถาม

แววตาของเขาฉายแววอับจนหนทาง เขาหลบสายตาฉัน

“ไอลดากำลังขู่จะกระโดดตึก” เขาพูดเสียงต่ำ “เธอบอกว่าจะไม่ยอมลงมาถ้าผมไม่หย่ากับคุณ คุณก็รู้ว่าเธอมีอาการวิตกกังวล…”

ฉันพูดตัดบท “อืม ฉันรู้”

ฉันรู้มาตลอดห้าปี

ฉันรู้มาตลอดการหย่าสามสิบเจ็ดครั้งก่อนหน้านี้

“แล้วครั้งนี้จะนานแค่ไหน” ฉันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เขาดูประหลาดใจ ราวกับคาดหวังว่าฉันจะร้องไห้ฟูมฟายหรือกรีดร้อง

เขาไม่เคยได้สิ่งที่เขาคาดหวังจากฉันอีกต่อไปแล้ว

“พออารมณ์เธอคงที่แล้ว เราจะกลับมาจดทะเบียนกันใหม่” เขาสัญญา

เขาเอื้อมมือมาจะแตะไหล่ฉัน แต่แล้วมือของเขาก็หยุดชะงักกลางอากาศและลดลงไปข้างลำตัว

“นะรุ้ง”

ฉันมองใบหน้าของเขา มองความขัดแย้งในดวงตาคู่นั้น และทันใดนั้นฉันก็รู้สึกว่ามันตลก

ตลกจนน่าสังเวช

“ได้สิ” ฉันตอบ “ยังไงซะ เราก็เป็นหนี้บุญคุณเธออยู่นี่”

พนักงานที่สำนักงานเขตจำชื่อเราได้ขึ้นใจ

“มาอีกแล้วเหรอคะ” พี่มาลี เจ้าหน้าที่ทะเบียน ผลักแว่นขึ้นบนสันจมูก

เธอหยิบแบบฟอร์มที่คุ้นเคยออกมาโดยไม่ต้องมองด้วยซ้ำ เธอเชี่ยวชาญเรื่องการหย่าของเราเป็นพิเศษ

“ครั้งนี้ก็ยังเป็นการหย่าโดยสมัครใจทั้งสองฝ่ายใช่ไหมคะ”

ฉันพยักหน้าและรับปากกาที่เธอยื่นให้

ธามเซ็นชื่อของเขาข้างๆ ฉัน

เสียงปากกาขูดกับกระดาษดังแหลมคมและเด็ดขาด

เขาทำแบบนี้มาแล้วสามสิบเจ็ดครั้ง เขาทำมันได้ดีมาก

พอถึงตาฉัน ปากกาก็ลอยอยู่เหนือกระดาษ

ฉันรู้สึกถึงความลังเลชั่ววูบในใจ ความรู้สึกเก่าๆ บางอย่างผุดขึ้นมา

นี่คือครั้งที่ 38

ครั้งแรก ฉันร้องไห้จนตาบวม ฉันหายใจไม่ออก

ครั้งที่สอง ฉันถามเขา “ทำไมคะธาม ทำไม”

ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่… เป็นภาพเบลอของความเจ็บปวดและความสับสน

พอถึงครั้งที่เก้า ฉันสามารถเดินเข้ามาที่นี่และหัวเราะกับพี่มาลีได้

“ช่วยรีบหน่อยนะคะ” ฉันเคยพูด “เรามีธุระต้องไปทำต่อ”

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ

ฉันบรรจงเซ็นชื่อของฉัน อรุณา กิตติวงศ์

ครั้งนี้ ฉันเขียนมันอย่างตั้งใจเป็นพิเศษ

ทุกตัวอักษรสมบูรณ์แบบ เป็นครั้งสุดท้าย

เมื่อเราก้าวออกมาข้างนอก ไอลดากำลังรออยู่

ไม่ใช่บนดาดฟ้า แต่รออยู่ตรงบันไดหน้าสำนักงานเขต ด้วยท่าทางอ่อนแอแต่แฝงแววแห่งชัยชนะ

เธอวิ่งผ่านฉันไปแล้วโผเข้าสู่อ้อมแขนของธาม

“ธาม! ไอก็รู้ว่าคุณต้องเลือกไอ! ไอก็รู้ว่าคุณรักไอมากกว่า!”

ร่างกายของธามแข็งทื่อ

เขามองข้ามไหล่ของเธอมาที่ฉัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยบางสิ่งที่ฉันอ่านไม่ออก

ความรู้สึกผิด? คำขอโทษ? มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

เขาพยายามผลักเธอออกเบาๆ “ไอลดา พอได้แล้ว”

เธอยิ่งกอดแน่นขึ้น ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย

เธอฉวยใบหย่าจากมือของเขาแล้วโบกมันตรงหน้าฉันเหมือนถ้วยรางวัล

“เห็นนี่ไหมอรุณา? ตอนนี้เขาเป็นของฉันแล้ว เขาเป็นของฉันมาตลอด”

ฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำ ฉันแค่เฝ้ามองพวกเขา

ฉันเหนื่อยเหลือเกิน

“ไอลดา!” เสียงของธามแหลมขึ้นด้วยความรำคาญ “หยุดเดี๋ยวนี้”

เธอเปลี่ยนกลยุทธ์ทันที

ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวและเริ่มสะอื้นไห้ซบกับอกของเขา

“ไอขอโทษค่ะธาม ไอแค่ดีใจมาก เราไปฉลองกันเถอะนะคะ ได้โปรด”

แล้วเธอก็มองมาที่ฉัน แววตาอาฆาตซ่อนอยู่ในดวงตาที่คลอด้วยน้ำตา

“ทำไมเราไม่ชวนอรุณาไปด้วยล่ะ? ไปฉลองการเริ่มต้นใหม่ของเรา และจุดจบของเธอ”

ธามมองมาที่ฉัน สีหน้าเต็มไปด้วยความขอโทษ

เขากำลังขอร้องฉันด้วยสายตาให้ฉันยอมเล่นตามน้ำไปก่อน

แค่อีกครั้งเดียวเท่านั้น

ด้วยเหตุผลที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจ ฉันพยักหน้า “ได้สิ”

เราทุกคนขึ้นรถของเขา

ไอลดานั่งเบาะหน้า เอนตัวพิงธาม มือของเธอวางอยู่บนขาของเขาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

ฉันนั่งอยู่เบาะหลัง เหมือนวิญญาณในชีวิตของตัวเอง

ฉันมองนิ้วของเธอที่ลากไล้เป็นลวดลายบนต้นขาของเขา

ฉันมองเขาที่กำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แต่เขาก็ไม่ห้ามเธอ

เขาไม่เคยห้ามเธอเลย

ความเงียบ การตามใจ การประนีประนอม

นั่นคือสิ่งที่เขาตอบสนองต่อไอลดามาตลอดห้าปีเต็ม

ฝนเริ่มตกข้างนอก หยดน้ำไหลเป็นทางยาวบนกระจกราวกับน้ำตา

ภาพนั้นทำให้ฉันย้อนกลับไปในอดีต

ห้าปีก่อน วันแต่งงานของเรา

ธามกับฉันเป็นคู่รักดาวเด่นของมหาวิทยาลัย

เขาเป็นนักศึกษาบริหารธุรกิจที่ฉลาดหลักแหลม และฉันเป็นศิลปินที่มีอนาคตไกล

เราตกหลุมรักกันอย่างรวดเร็วและรุนแรง

ตอนนั้นเขาอ่อนโยนมาก เขาจะกุมมือของฉัน มือที่ใช้จับพู่กัน และบอกว่ามันเป็นมือที่สวยที่สุดในโลก

ไอลดาอยู่ตรงนั้นเสมอ ในฉากหลัง

เพื่อนสมัยเด็กของเขา ผู้หญิงที่หลงรักเขาอย่างหัวปักหัวปำ และตามเขาไปทุกที่

“เธอก็เหมือนน้องสาวของผม” เขาจะพูดปัดๆ เมื่อฉันแสดงความกังวล

“ไม่ต้องห่วงนะรุ้ง ผมรักคุณ”

ฉันเชื่อเขา

ในวันแต่งงานของเรา ขณะที่ฉันยืนอยู่ในชุดสีขาว โทรศัพท์ของเขาก็สั่นไม่หยุด

เป็นไอลดา

“อย่ารับเลยค่ะธาม” ฉันพูด ความรู้สึกไม่สบายใจก่อตัวขึ้นในท้อง “ไม่ใช่วันนี้ วันนี้เป็นวันของเรา”

เขายิ้ม จูบหน้าผากฉัน และปิดเสียงโทรศัพท์

มันเป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน… อยู่ไม่กี่ชั่วโมง

ต่อมาเราถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ขณะที่เรากำลังกล่าวคำสาบาน ไอลดาที่เมาและอยู่ในภาวะคลุ้มคลั่งได้ขับรถชน

อุบัติเหตุครั้งนั้นรุนแรงมาก

เธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล ร่างกายของเธอแหลกสลาย

หมอบอกเราว่าเธอจะไม่สามารถมีลูกได้อีกต่อไป

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ธาม

เขารู้สึกว่าตัวเองต้องรับผิดชอบเพราะเขาไม่ยอมรับสายของเธอ

นับจากวันนั้น หนี้บุญคุณก็ได้ก่อตัวขึ้น

หนี้ที่เขารู้สึกว่าเขา และฉันซึ่งเป็นภรรยาของเขา ต้องร่วมกันชดใช้

บาดแผลทางกายของไอลดาหายดี แต่จิตใจของเธอกลับไม่เป็นเช่นนั้น

เธอถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรควิตกกังวลและซึมเศร้ารุนแรง

เธอเริ่มใช้ความเปราะบางของตัวเองเป็นอาวุธ

ทุกครั้งที่ธามกับฉันมีความสุข เธอจะมีอาการทรุด

อาการแพนิกกำเริบ ขู่จะฆ่าตัวตาย

และทุกครั้ง ธามก็จะยอม

เพื่อทำให้เธอสงบลง เขาจะยอมทำตามข้อเรียกร้องของเธอ

และข้อเรียกร้องที่ใหญ่ที่สุดของเธอก็เหมือนเดิมเสมอ

“หย่ากับอรุณาซะ”

เราจึงทำตามนั้น

ครั้งแรก เขาโอบกอดฉันขณะที่ฉันร้องไห้และสัญญาว่ามันเป็นแค่การแสดง

หลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์ เมื่อไอลดา “อาการคงที่” อีกครั้ง เธอก็จะมาหาเรา ร้องไห้และขอโทษ

ธามจะให้อภัยเธอ และเราก็จะแต่งงานกันใหม่

แล้ววงจรนั้นก็จะเริ่มต้นอีกครั้ง

และอีกครั้ง

สามสิบแปดครั้ง

ฉันเปลี่ยนจากความเจ็บปวดรวดร้าวไปสู่ความชาชิน และกลายเป็นความเหนื่อยล้าที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณ

พู่กันของฉันถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่น สีสันที่สดใสในโลกของฉันจางหายไปเป็นสีเทา

ในรถ ฉันมองเสี้ยวหน้าของธามขณะที่เขาขับรถ

เขายังคงหล่อเหลา ยังคงเป็นผู้ชายที่ฉันตกหลุมรัก

แต่เขาก็เป็นคนแปลกหน้าที่ยอมให้ผู้หญิงอีกคนมาทำลายชีวิตของเรา

เขาเพิ่งปล่อยให้เธอสัมผัสตัวเขา

เขาปล่อยให้เธอนั่งในที่ของฉัน

เขากำลังพาเราไปฉลองการหย่าของฉัน

การตัดสินใจที่เยือกเย็นและชัดเจนก่อตัวขึ้นในใจฉัน

ครั้งนี้คือครั้งสุดท้าย

จะไม่มีการแต่งงานใหม่ครั้งที่ 39

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วส่งข้อความหาพี่ชาย

[พ่อกับแม่อยู่บ้านไหม]

เขาตอบกลับมาแทบจะทันที [อยู่ มีอะไรเหรอ]

[อีกชั่วโมงนึงจะถึงนะ เราต้องคุยกัน]

จากนั้นฉันก็ส่งข้อความหาพ่อกับแม่ [หนูจะเลิกกับเขาแล้วค่ะ ครั้งนี้เลิกจริงๆ หนูอยากย้ายไปอยู่ที่อื่น ไกลๆ พ่อกับแม่จะไปกับหนูไหมคะ]

แม่ตอบกลับมาเป็นอีโมจิแสดงความกังวลหลายตัว

ส่วนพ่อตอบกลับมาสั้นๆ และตรงไปตรงมา

[พ่อกับแม่อยู่ข้างลูกเสมอ]

น้ำตาหยดหนึ่งที่ฉันไม่รู้ว่าตัวเองยังมีอยู่ ไหลลงมาอาบแก้ม

ฉันรีบเช็ดมันออกไป

ฉันร้องไห้เพื่อผู้ชายคนนี้มามากพอแล้ว

ฉันจะไม่ร้องไห้อีกต่อไป

เรามาถึงร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง

ไอลดายืนกรานที่จะนั่งข้างธาม เกาะแขนเขาเหมือนเด็กๆ

เขาพยายามจะดึงแขนออก แต่เธอก็เริ่มสะอื้น

“ธาม คุณเกลียดไอแล้วใช่ไหมคะ? หลังจากทุกอย่างที่ไอต้องเจอ…”

เขาถอนหายใจอย่างพ่ายแพ้และปล่อยให้เธออยู่ตรงนั้น

เขาหั่นสเต๊กให้เธอ รินไวน์ให้เธอ

คนโต๊ะอื่นมองมาที่พวกเขาแล้วยิ้ม

พวกเขาดูเหมือนคู่รักที่รักกันดูดดื่ม

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองล่องหน เป็นส่วนเกิน

กระเป๋าของฉันวางอยู่บนที่นั่งข้างๆ

มันลื่นหล่นลงมา และสมุดสเก็ตช์ภาพเล่มเล็กก็ร่วงออกมา

ฉันไม่ได้ใช้มันมาหลายเดือนแล้ว

ไอลดาเห็นมัน สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป

“นั่นอะไร” เธอตวาด “จะอวดหรือไง? จะเตือนให้เขานึกถึงสิ่งที่เธอเคยเป็นงั้นเหรอ?”

เธอพุ่งข้ามโต๊ะมา ดวงตาของเธอเบิกโพลงอย่างบ้าคลั่ง

ก่อนที่ฉันจะทันได้ตั้งตัว เธอคว้าถ้วยซุปร้อนๆ ที่อยู่ตรงหน้าแล้วสาดใส่หน้าฉันเต็มๆ