ห้าปี กับ หนึ่งคำโกหก อันแสนสาหัส

สามีของฉันกำลังอาบน้ำ เสียงน้ำที่ไหลกระทบเป็นจังหวะที่คุ้นเคยในทุกเช้าของเรา ฉันเพิ่งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเขา ซึ่งเป็นกิจวัตรเล็กๆ ตลอดห้าปีของการแต่งงานที่ฉันเคยคิดว่ามันสมบูรณ์แบบ

ทันใดนั้น การแจ้งเตือนอีเมลก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแล็ปท็อปของเขา: "ขอเชิญร่วมงานพิธีศีลจุ่มของเด็กชายลีโอ ธรรม" นามสกุลของเรา ผู้ส่ง: ไอด้า คลีฟแลนด์ เน็ตไอดอลชื่อดัง

ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแผ่ซ่านไปทั่วร่าง มันคือบัตรเชิญสำหรับลูกชายของเขา ลูกชายที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน ฉันไปที่โบสถ์ ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด และเห็นเขากำลังอุ้มทารกน้อย เด็กชายตัวเล็กที่มีผมและดวงตาสีเข้มเหมือนเขา ไอด้า คลีฟแลนด์ ผู้เป็นแม่ เอนซบไหล่เขา เป็นภาพครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น

พวกเขาดูเหมือนครอบครัวหนึ่ง ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข โลกของฉันพังทลายลง ฉันจำได้ว่าเขาเคยปฏิเสธที่จะมีลูกกับฉัน โดยอ้างว่าเครียดเรื่องงาน การเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดทุกครั้ง การกลับบ้านดึกดื่น... ทั้งหมดนั่นคือเวลาที่เขาใช้กับพวกนั้นใช่ไหม

คำโกหกมันช่างง่ายดายสำหรับเขาเหลือเกิน ฉันตาบอดไปได้อย่างไร

ฉันโทรหาโครงการทุนวิจัยสถาปัตยกรรมนานาชาติซูริก โครงการอันทรงเกียรติที่ฉันเคยสละสิทธิ์เพื่อเขา "ฉันขอตอบรับทุนค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "ฉันพร้อมเดินทางทันที"

บทที่ 1

การแจ้งเตือนอีเมลปรากฏขึ้นบนหน้าจอแล็ปท็อปของอคิน เป็นป๊อปอัปเรียบหรูจากปฏิทินของเขา สามีของฉันกำลังอาบน้ำ เสียงน้ำที่กระทบกระจกเป็นจังหวะที่คุ้นเคยในทุกเช้าของเรา ฉันเพิ่งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเขา ซึ่งเป็นกิจวัตรเล็กๆ ตลอดห้าปีของการแต่งงานที่ฉันเคยคิดว่ามันสมบูรณ์แบบ

สายตาของฉันเหลือบไปเห็นข้อความนั้นก่อนที่จะทันได้ละสายตาไปทางอื่น

"ขอเชิญร่วมงานพิธีศีลจุ่มของเด็กชายลีโอ ธรรม"

ชื่อนั้นทำให้ฉันตัวแข็งทื่อ ลีโอ ธรรม นามสกุลของเรา

ก่อนที่ฉันจะได้ประมวลผลอะไร การแจ้งเตือนนั้นก็หายไป มันวับเข้ามาแล้วก็หายไป ถูกยกเลิก ราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น

แต่ก็สายไปเสียแล้ว ภาพนั้นฝังแน่นอยู่ในใจของฉัน ผู้ส่ง: ไอด้า คลีฟแลนด์ ชื่อที่คุ้นหูอยู่บ้าง เธอเป็นเน็ตไอดอลที่ชีวิตสมบูรณ์แบบของเธอมักจะผ่านตาฉันบนหน้าฟีดข่าว ผู้หญิงสวยที่มีผู้ติดตามมหาศาล

ความรู้สึกไม่สบายใจที่เย็นเยียบและแหลมคมก่อตัวขึ้นในท้องของฉัน มันไม่ใช่อีเมลสุ่มๆ ทั่วไป มันคือบัตรเชิญสำหรับลูกชายของเขา ลูกชายที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีตัวตน

ที่อยู่ในนั้นคือโบสถ์พระมหาไถ่ในเมือง เวลาคือบ่ายวันนั้น

ส่วนหนึ่งในใจฉันอยากจะพับแล็ปท็อปลงแล้วทำเป็นว่าไม่เห็นอะไร กลับไปสู่ภาพลวงตาอันสมบูรณ์แบบที่ฉันสร้างขึ้นมาอย่างดีกับอคิน ซีอีโอบริษัทเทคโนโลยีผู้ปราดเปรื่องและมีเสน่ห์ที่รักฉัน

แต่อีกส่วนหนึ่ง ส่วนที่เยือกเย็นและรบเร้ากว่า บอกว่าฉันต้องไป ฉันต้องไปเห็นด้วยตาตัวเอง

ฉันทิ้งกาแฟไว้บนโต๊ะของเขาแล้วเดินออกจากบ้านที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูไร้ที่ติของเรา บ้านที่ฉันออกแบบให้เป็นอนุสรณ์แห่งความรักของเรา

โบสถ์เป็นหินเก่าแก่ แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสี ฉันยืนอยู่ด้านหลัง ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด หัวใจเต้นรัวหนักหน่วงและเจ็บปวดอยู่ในอก

แล้วฉันก็เห็นเขา

อคิน อคินของฉัน เขายืนอยู่ใกล้กับด้านหน้า ไม่ได้อยู่ในชุดสูททำงานเนี้ยบกริบ แต่เป็นชุดลำลองสบายๆ เขาดูผ่อนคลายและมีความสุข เขากำลังอุ้มทารก เด็กชายน่ารักที่ห่อด้วยผ้าลูกไม้สีขาว

เด็กชายตัวน้อยที่มีผมสีเข้มและดวงตาที่แสดงความรู้สึกได้เหมือนอคิน

เด็กคนนั้น ลีโอ เป่าฟองน้ำลายแล้วหัวเราะคิกคัก ยื่นมือเล็กๆ ขึ้นไปแตะใบหน้าของอคิน

"แม่หวังว่าโตขึ้นหนูจะเป็นเหมือนคุณพ่อนะคะ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น นุ่มนวลและแสดงความเป็นเจ้าของ

ไอด้า คลีฟแลนด์ ก้าวเข้ามาในสายตา แขนของเธอโอบรอบเอวของอคิน เธอเอนศีรษะซบไหล่เขา เป็นภาพครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น รอยยิ้มของเธอสดใส ดวงตาจับจ้องไปที่ชายที่ฉันเรียกว่าสามี

พวกเขาดูเหมือนครอบครัวหนึ่ง ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข

สมองของฉันว่างเปล่าไปหมด ความรู้สึกชาด้านแผ่ซ่านไปทั่วร่าง รุนแรงจนรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ฉันมองดูอคินจูบหน้าผากของไอด้า แล้วหันกลับไปสนใจทารกน้อย พึมพำบางอย่างที่ทำให้เธอหัวเราะ

มันคือเรื่องจริง ทั้งหมดเลย ทั้งผู้หญิงคนนั้น ทั้งเด็กทารก ชีวิตลับๆ ของเขา

ฉันเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยสองสามคนบนม้านั่งยาวในโบสถ์ เป็นคู่ค้าทางธุรกิจของอคิน คนที่เคยมางานเลี้ยงอาหารค่ำที่บ้านของเรา พวกเขายิ้มให้กับคู่รักที่มีความสุข โดยไม่รู้ว่ามีภรรยาตัวจริงยืนอยู่ในเงามืด โลกของเธอกำลังพังทลายลงรอบตัว

ฉันหายใจไม่ออก ฉันไม่สามารถเดินเข้าไปที่นั่น กรีดร้อง หรือทำลายช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบของพวกเขาได้ ความอยากจะต่อสู้หายไปหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความสิ้นหวังที่ลึกและว่างเปล่า

ฉันหันหลังแล้วเดินจากไป ลอดผ่านประตูโบสถ์ที่หนักอึ้งกลับสู่เสียงจอแจของเมือง เสียงต่างๆ ดูอู้อี้และห่างไกล โลกทั้งใบรู้สึกเย็นชา และฉันก็เย็นชายิ่งกว่า

ฉันนึกถึงบทสนทนาเมื่อสองสามเดือนก่อน ในวันครบรอบแต่งงานของเรา

"อคินคะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ฉันว่าฉันพร้อมแล้วนะ เรามามีลูกกันเถอะ"

เขาเงียบไป เขามองไปทางอื่น เอามือลูบผม ท่าทางที่ฉันเคยคิดเสมอว่าเขากำลังคิด กำลังประมวลผล

"ยังก่อนนะ อลิน" ในที่สุดเขาก็พูด "บริษัทกำลังอยู่ในช่วงวิกฤต ขอเวลาผมอีกปีนะ ผมอยากจะให้ทุกอย่างกับลูกของเราได้"

ฉันเชื่อเขา ฉันไว้ใจผู้ชายที่เคยตามจีบฉันอย่างไม่ลดละสมัยเรียนมหาวิทยาลัย คนเดียวที่มองทะลุความทะเยอทะยานของฉันไปเห็นผู้หญิงที่อยู่ข้างใน

ตอนนั้นเขาเป็นคู่แข่งของเรา ทั้งคู่ต่างก็เป็นที่หนึ่งของคณะสถาปัตยกรรม เขาฉลาด มุ่งมั่น และเย็นชากับทุกคนยกเว้นฉัน

ฉันจำได้ว่าเขาเคยเอาซุปร้อนๆ มาให้ตอนที่ฉันโต้รุ่งอยู่ในสตูดิโอ มือของเขาค่อยๆ นวดหลังให้ฉันขณะที่ฉันก้มตัวอยู่เหนือแบบแปลน

ฉันจำได้ตอนที่ฉันเป็นปอดบวม ป่วยหนักจนแทบยืนไม่ไหว เขาอยู่ข้างเตียงในโรงพยาบาลตลอดสามวันสามคืน ไม่ได้นอนเลย แค่เฝ้ามองฉัน

เขาขอฉันแต่งงานในห้องพักผู้ป่วยห้องนั้น เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความเปราะบางที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

"ผมเสียคุณไปไม่ได้นะ อลิน" เขากระซิบ หน้าผากของเขาแนบชิดกับของฉัน "ผมนึกภาพชีวิตที่ไม่มีคุณไม่ออกเลย"

ฉันมารู้ทีหลังว่าแม่ของเขาเสียชีวิตในโรงพยาบาลแบบนี้ ความกลัวของเขาดูเป็นของจริง ความรักของเขาดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ

เราแต่งงานกันทันทีหลังจากเรียนจบ บริษัทสตาร์ทอัพด้านเทคโนโลยีของเขาเติบโตอย่างก้าวกระโดด และเขากลายเป็นผู้ชายที่ทุกคนอยากจะเป็น ฉันสร้างอาชีพของตัวเอง แต่ฉันก็ให้เขามาก่อนเสมอ ฉันเปลี่ยนแผนห้าปีของตัวเองเพื่อเขา เพื่อเรา

และตลอดเวลาที่ผ่านมา เขามีอีกครอบครัวหนึ่ง

ความรักนั้น ความทุ่มเทที่ฉันเชื่อว่ามีไว้สำหรับฉันคนเดียว มันคือเรื่องโกหก คือการแสดง

โทรศัพท์ของฉันสั่นอยู่ในกระเป๋า เป็นเขา ฉันจ้องมองชื่อของเขาบนหน้าจอ มือสั่น ในที่สุดฉันก็รับสาย

"เฮ้ ที่รักอยู่ไหนเหรอ" เสียงของเขาอบอุ่น เป็นโทนเสียงรักใคร่แบบเดียวกับที่เขาใช้กับฉันเสมอ

เบื้องหลัง ฉันได้ยินเสียงเด็กร้องไห้แผ่วๆ แล้วก็เสียงของไอด้ากำลังปลอบเด็ก

ฉันยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโบสถ์ มองเขาผ่านประตูที่เปิดอยู่ เขากำลังถือโทรศัพท์แนบหู ยิ้มขณะที่คุยกับฉัน

"ฉันแค่มาเดินเล่นน่ะ" ฉันพูดออกไปได้ เสียงของตัวเองฟังดูแปลกและเปราะบาง

"ผมติดประชุมด่วนน่ะ" เขาพูดอย่างราบรื่น "เดี๋ยวจะรีบกลับบ้านนะ คิดถึงนะ"

คำโกหกมันช่างง่ายดายสำหรับเขาเหลือเกิน มันหลุดออกมาอย่างขัดเกลาและสมบูรณ์แบบเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเขา ในที่สุดน้ำตาก็ไหลรินลงมาอาบแก้ม ร้อนผ่าวบนผิวที่เย็นเฉียบของฉัน การเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดทุกครั้ง การกลับบ้านดึกดื่นที่ออฟฟิศ กี่ครั้งกันที่เขาใช้เวลากับพวกเขา

ฉันตาบอดไปได้อย่างไร

ฉันกลืนก้อนสะอื้นในลำคอ บังคับให้เสียงของตัวเองมั่นคง "อคิน ฉันต้องเจอคุณ"

เขาลังเล ฉันเห็นเขาเปลี่ยนน้ำหนักตัว รอยยิ้มของเขาจางลงไปชั่ววินาที "ผมยังประชุมอยู่เลยนะที่รัก รอให้ผมกลับบ้านก่อนได้ไหม"

"ไม่ได้"

ทันใดนั้น เด็กชายตัวน้อย ลีโอ ก็เดินเตาะแตะมาโอบรอบขาของอคิน

"คุณพ่อ!" เด็กน้อยร้องเสียงแหลม

ดวงตาของอคินเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขารีบก้มลง พยายามทำให้เด็กชายเงียบขณะที่ยังคงรักษาเสียงให้สงบและเยือกเย็นสำหรับฉัน "เอ่อ... แค่ลูกของเพื่อนร่วมงานน่ะ"

โทรศัพท์ดับไป เขาวางสายฉัน

ฉันมองดูเขาอุ้มเด็กชายขึ้นมาในอ้อมแขน จูบแก้มของเขาและกระซิบบางอย่างที่ทำให้เด็กหัวเราะคิกคัก เขาดูเป็นธรรมชาติ สบายๆ เป็นพ่อที่ดีเหลือเกิน

หัวใจของฉันรู้สึกเหมือนถูกควักออกไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เจ็บปวดรวดร้าว หลายปีในชีวิตของฉัน ความรักของฉัน รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องตลก

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วมือขยับไปเอง ฉันไม่ได้โทรหาไอริน เพื่อนสนิทของฉัน ฉันไม่ได้โทรหาทนาย

ฉันโทรหาผู้อำนวยการโครงการทุนวิจัยสถาปัตยกรรมนานาชาติซูริก โครงการอันทรงเกียรติระยะเวลาหกเดือนที่ฉันได้รับการตอบรับแต่ได้สละสิทธิ์ไปเพื่ออคิน โครงการที่ต้องการสมาธิอย่างเต็มที่และไม่ถูกรบกวน การแยกตัวโดยสิ้นเชิง

"ฉันขอตอบรับทุนค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "ฉันพร้อมเดินทางทันที"