สร้างรักด้วยกันกับเจ้าสาวจำยอม

มันเป็นคืนฤดูใบไม้ร่วง ท้องฟ้ายามค่ำคืนถูกปกคลุมไปด้วยเมฆที่บดบังดวงจันทร์เกือบทั้งดวง

คืนนี้เป็นอีกหนึ่งคืนที่วุ่นวายของโรงแรมข่ายเยว่ ซึ่งเป็นโรงแรมหกดาวที่หรูหราที่สุดในเมืองอานไท่ คืนนี้เหลิ่งมู่เฉินนักธุรกิจชื่อดังระดับโลก ได้สั่งปิดโรงแรมแห่งนี้

มู่เฉินในชุดสูทสีดำ กำลังนั่งอยู่ในห้องรับรองสุดหรู พร้อมคีบบุหรี่อยู่ในมือ ควันบุหรี่ที่ลอยฟุ้งขึ้น บดบังสายตาของเขา

“นายครับ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว วันนี้เราพอแค่นี้กันก่อนดีไหมครับ？” ชายหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ มู่เฉินเอ่ยขึ้น ชายหนุ่มคนนั้นมีผิวสีเข้ม คิ้วหนา และดวงตาที่กลมโต

“นายครับ ผมได้ข่าวมาว่า คุณหนูตระกูลฉิน มีฉายาว่าเป็นผีเสื้อราตรี เธอควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้า นายรับได้เหรอครับ?” ผู้ชายอีกคนเสริมขึ้น

จากน้ำเสียงของพวกเขา ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้ ทว่ามู่เฉินตัดสินใจไปแล้ว ใครก็ห้ามเขาไม่ได้

ลูกน้องเขากล้าพูดแบบนี้ ก็ตอนเมาแค่นั้น

“ฉางชุน ติดหนี้ฉันเป็นจำนวนมาก ต่อให้เอาลูกสาวสุดที่รักมาประเคนให้ ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะจบ” มู่เฉินพูดขึ้น

“หมายความว่าฉางชุนกำลังพยายามซื้อเวลาออกไปอย่างนั้นเหรอครับนาย？ เขาคิดว่าลูกสาวของเขามีค่าขนานนั้นเลยเหรอ？” หยี่เจ๋ มือขวาของมู่เฉินเอ่ยขึ้น

สีหน้าของมู่เฉินยังคงเคร่งขรึมตามเดิม เขาดึงบุหรี่ของเขาออก ก่อนจะพูดออกมาว่า “จับตาดูฉางชุนอย่างใกล้ชิด ฉันจะทำให้มันรู้จักคำว่านรกเป็นยังไง！”

“แล้วคืนนี้ นายจะทรมานเจ้าสาวให้ร้องครวญครางไม่หยุดเลยหรือเปล่าครับ?” รอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าผู้ที่ถามคำถามนี้ “หรือว่า... นายมีแผนอื่นอยู่ในใจเหรอครับ?” เขาเคยได้ยินแต่ข่าวที่เกี่ยวข้องกับลูกสาวอันเป็นที่รักของตระกูลฉิน แต่ไม่เคยมีโอกาสได้พบตัวจริงของเธอเลย อันที่จริงมีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่เคยเจอเธอมาก่อน

“ผมได้ยินมาว่าเธอสวยมาก หุ่นเธอสุดยอด และมีผู้ชายล้อมรอบเยอะแยะ เธอคงจะเสน่ห์แรงน่าดู จะต้องไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาแน่ ๆ”

หนุ่ม ๆ ที่นั่งอยู่บนโซฟาต่างพากันพูดคุยเกี่ยวกับเจ้าสาวที่ยังไม่ปรากฏตัว

ทว่าหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มู่เฉินกลับมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก เห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกเกลียดผู้หญิงที่หนุ่ม ๆ พากันเอ่ยถึง

“พอได้แล้ว！” เธอตะวาดออกมา เพราะรับไม่ได้กับสิ่งที่พวกเขาพูดถึง

“โธ่！ คุณอานน่าโมโหแล้ว” ทุกคนมองออกว่าอานน่า คิดอย่างไรกับมู่เฉิน

ความสัมพันธ์ของพวกเขาดูคลุมเครือ เธอรู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้เป็นคุณนายเหลิ่ง ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นเพราะผู้หญิงที่ชื่อหย่าหลิน ในสายตาของอานน่า หย่าหลินนั้นไม่คู่ควรกับมู่เฉินเลยสักนิด

“โกรธเหรอ？“ มู่เฉินดับบุหรี่ในมือของเขาแล้วมองมาที่เธอ แม้จะดูไร้ซึ่งอารมณ์ แต่รอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

“มู่เฉิน” อานน่าเรียกชื่อเขาแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอรู้ว่าเธออยู่ในสถานะอะไร ไม่ว่าเธอจะอยู่ใกล้เขาแค่ไหน เธอก็ต้องทำหน้าที่ของเธอต่อไป และจะไม่มีวันล้ำเส้นของกันและกัน

“นายครับ ทำไมนายไม่แนะนำเจ้าสาวคนใหม่ของนายให้เรารู้จักสักหน่อยล่ะครับ” ลูกน้องคนหนึ่งของมู่เฉินพูดขึ้น และคนอื่น ๆ ก็เห็นด้วย

มู่เฉินยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกพรวด ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วพยักหน้าตอบตกลง

ขณะเดียวกันนั้น หย่าหยิงกำลังนั่งรออย่างใจจดใจจ่อในห้องรับรองสุดหรู เธอสวมชุดแต่งงานสุดหรูที่ออกแบบมาเป็นพิเศษจากปารีส ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างสวยงาม นี่เป็นงานแต่งของเธอ แต่ไม่มีญาติของเธอมาร่วมงานเลยแม้แต่คนเดียว เธอได้เซ็นชื่อลงบนกระดาษใบหนึ่ง และขายชีวิตที่เหลือให้กับผู้ชายที่เธอไม่เคยพบมาก่อน

แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจ แต่เธอก็ต้องแต่งงานกับปีศาจที่ชื่อมู่เฉินแทนพี่สาวเธอ เพื่อตอบแทนบุญคุณของพ่อที่เลี้ยงดูเธอมา

เธอนั่งตัวสั่นอยู่ที่มุมห้อง ตอนนี้เธอมีอายุเพียงยี่สิบสองปี ชีวิตของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แต่กลับถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอถึงหกปี แม้ว่าห้องจะหรูหรา และสว่างเจิดจ้าสักเพียงใด แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้เธอคลายความกังวลลงไปได้สักนิด

เธอรู้สึกกลัวมาก แต่เธอไม่มีทางเลือก

เธอไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน และตอนนี้เธอเวียนหัวมาก ในห้องไม่มีอาหาร มีเพียงขวดไวน์และแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์ และยังเป็นเด็กดีที่ไม่เคยทำตัวเหลวไหลมาก่อน

เธอรู้ดีว่า หลังจากที่เธอเซ็นชื่อลงในสัญญา เพื่อตกลงแต่งงานในครั้งนี้ เธอจะต้องทิ้งชีวิตเดิมของเธอไว้ข้างหลัง และอนาคตของเธอก็จะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

ท้องของเธอร้องเสียงดัง เธอกำลังหิวมาก ริมฝีปากมันวาวของเธอแห้งผาก เธอกัดริมฝีปากตัวเอง พยายามตั้งสติ รอชายผู้ที่ทุกคนเรียกว่าปิศาจให้ปรากฏตัว

ประตูเปิดออกอย่างกะทันหัน ก่อนจะมีคนแปลกหน้าสองคนเดินเข้ามา ชายทั้งสองดูไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย และทั้งคู่ก็ไม่ใช่มู่เฉิน

“คุณนาย เหลิ่ง คุณเหลิ่ง ต้องการพบคุณ” น้ำเสียงของเขาไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย

“เขาอยู่ที่ไหน？“ หย่าหยิงถามตะกุกตะกัก และถอยหลังกลับเหมือนกระต่ายน้อยที่กำลังหวาดกลัว

ชายสองคนไม่ตอบ กลับดึงเธอขึ้นอย่างไม่ให้เกียรติ และลากเธอออกจากห้องไป

เธอขัดขืน และพยายามดิ้นรน เพื่อให้ตัวเองหลุดออกมาจากการฉุดกระชาก แต่ทุกอย่างก็ไร้ประโยชน์

“โอ๊ย！” ก่อนที่หย่าหยิงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็ถูกโยนลงไปกองที่พื้นอย่างแรง แม้ว่าพื้นจะปูด้วยพรม แต่เธอก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี

“ฉินหย่าหลิน เงยหน้าขึ้น！” มู่เฉินพูดขึ้นราวกับกำลังสั่งเธอ

'หย่าหลิน！ ใช่！ ตอนนี้ฉันชื่อหย่าหลิน ไม่ใช่หย่าหยิง'

เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองมู่เฉิน 'ถ้าเขารู้ว่าฉันปลอมตัวมา ฉันจะต้องตายแน่ ๆ ！'