ราคีหวามรัก

‘อะไรนะคะ’

‘แค่คืนนี้และไม่ผูกมัด’

พลอยดาวรู้ว่าความหมายของคำนั้นดี แต่ไม่คิดว่าเขาจะชวนง่ายๆ หรือเพราะเขาทำให้มันเป็นเรื่องง่ายๆ เธอจึงตัดสินใจได้แทบจะในทันที

ตอนนี้กวิวัชร์รู้สึกกลายร่างเป็นสัตว์กินเนื้อที่อยากกินเจ้ากระต่ายน้อยขึ้นมาแล้วสิ

......

โทรศัพท์มือถือเครื่องบางเฉียบส่งเสียงอยู่นานแต่เจ้าของมือถือยังจดจ่ออยู่หน้าจอโน้ตบุ๊ค ซ้ำยังใส่หูฟังทำให้ไม่ได้ยินเสียง จนกระทั่งบิดาเดินเข้ามาแตะไหล่ลูกสาวเบาๆ ทำให้หญิงสาวรู้สึกตัว

“มือถือดังนะลูก”

“อุ้ย ขอบคุณค่ะพ่อ”

พลอยดาวยิ้มให้พ่อแล้วรีบถอดหูฟังออก หยิบมือถือขึ้นมาดู แล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มให้พ่อ “ยัยมุกโทรมาค่ะพ่อ พ่ออยากคุยกับน้องไหมคะ”

“ถ้ามุกอยากคุยกับพ่อคงโทรหาพ่อเองแหละ” พ่อยื่นมือไปลูบผมเบาๆ แล้วเดินออกมาจากห้องหนังสือที่ลูกสาวยึดเป็นห้องทำงาน

หญิงสาวเห็นพ่อหันหลังเดินออกไปแล้วจึงกดรับสายของ ‘พราวมุก’ น้องสาวฝาแฝดของเธอเอง

“ว่าไงยัยมุก”

“รับสายช้ามาก ถ้ามุกเป็นอะไรไปจะทำยังไง”

“ถ้าด่วนขนาดนั้น มุกก็โทรหาพ่อสิ”

“ไม่เอา! พ่อไม่ชอบหน้ามุก”

“จะเป็นไปได้ไง หน้ามุกกับหน้าพลอยเหมือนกันเป๊ะ ขนาดไปทำงานแทนมุกคนที่บริษัทยังไม่รู้เลย” พลอยดาวหัวเราะเสียงใสแล้วมองไปทางประตูอีกครั้งให้มั่นใจว่าพ่อไม่อยู่บริเวณนี้แล้วจริงๆ

“งั้นมาช่วยมุกอีกครั้งนะ”

“อีกแล้วเหรอ” พลอยดาวทำหน้ามุ่ยแล้วใช้ปลายนิ้วดันแว่นตาขึ้นอย่างเคยชิน

“น่านะ พี่สาวคนดีของพราวมุก” ปลายสายออดอ้อน

“พี่สาวอะไรกัน เกิดก่อนแค่สิบนาทีเอง”

“มุกมาทำงานที่นี่ยังไม่ครบสามเดือน มุกไม่อยากเสียประวัติ อีกอย่าง วันเสาร์ทำงานครึ่งวัน พลอยแค่มาตอกบัตรแทนมุก นั่งสวยๆ หน้าคอมพ์ก็พอ มุกทำทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว”

ก็เพราะแบบนี้ไง พลอยดาวถึงได้แอบไปทำงานแทนพราวมุก

“แล้วทำไมคราวนี้หยุดงานล่ะ” ครั้งก่อนที่เธอเข้าบริษัทแทนพราวมุกก็เพราะน้องติดงานอื่น พราวมุกเป็นคนแอคทีฟ มีกิจกรรมให้ทำมากมายนับไม่หวาดไม่ไหว เธอยังแปลกใจที่พราวมุกตัดสินใจไปทำงานประจำในบริษัทแห่งหนึ่ง

“ไปช่วยเป็นล่ามภาษามือค่ะ” พราวมุกตอบไปตามตรง

“อ้อ...” พลอยดาวพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ พราวมุกเรียนภาษามือและยังเป็นจิตอาสาทำกิจกรรมกับผู้พิการอยู่บ่อยๆ

“วันเสาร์นี้ใช่ไหม”

“จ๊ะ”

“ได้ ถ้าอย่างนั้นพลอยไปทำงานแทนให้ครึ่งวัน”

“น่ารักที่สุด วันศุกร์มาค้างกับมุกเลยนะ แล้วพลอยทำคุกกี้มาฝากมุกด้วยนะ ที่ห้องมุกไม่มีขนมแล้ว”

“เห็นพลอยเป็นร้านค้าเหรอ” พลอยดาวหัวเราะ

“ที่อื่นไม่อร่อยเหมือนที่พลอยทำนี่ คุ้กกี้ของพลอยกินกับกาแฟเข้ากันที่สุด”

“คราวที่แล้วทำให้ตั้งกล่องใหญ่ หมดแล้วจริงๆ เหรอ” พลอยดาวถามอย่างไม่เชื่อนัก

“ก็ทำงาน ใช้พลังงานเยอะก็เลยกินเยอะไง”

“ได้ๆ เอาอะไรอีกไหม”

“ก็แล้วแต่พลอยเลย”

“เข้าใจแล้ว งั้นเจอกันเย็นวันศุกร์นะ”

“มารอที่คอนโดเลยก็ได้นะ มานั่งๆนอนๆรอมุกได้เลย”

“รู้แล้ว”

พลอยดาวคุยกับพราวมุกอีกนิดหน่อยแล้ววางสาย เธอมองดูภาพบนหน้าจอโน้ตบุ๊คครู่หนึ่ง จัดการเซฟงานแล้วพับหน้าจอลง ลุกขึ้นยืนบิดตัวไปมาแล้วเดินออกมาที่ห้องรับแขกซึ่งไม่มีแขกมาหานานแล้ว กลิ่นกาแฟทำให้เธอรู้ว่าพ่อนั่งอ่านหนังสือที่โซฟาตัวนั้น

“กินกาแฟตอนสองทุ่มจะไปหลับตอนไหนคะพ่อ”

คุณวิทยาหน้าแล้วส่งยิ้มอ่อนโยนให้ลูกสาว “มันชินแล้ว”

“พลอยบอกพ่อหลายครั้งแล้วนะคะ พ่อต้องดูแลสุขภาพให้มากกว่านี้ พลอยไม่ได้ให้พ่อเลิกดื่มกาแฟนะคะ แต่อยากให้ลดลงหน่อย”

“จ๊ะๆ พ่อเชื่อลูก” พ่อหัวเราะในลำคอแล้ว “น้องมีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

พ่อหมายถึงพราวมุก

พ่อกับแม่แยกทางกันตั้งแต่ลูกอายุได้สิบขวบ พลอยดาวแฝดพี่มาอยู่กับพ่อ ส่วนพราวมุกแฝดน้องไปอยู่กับแม่ พ่อของเธอเป็นอาจารย์ภาควิชาภาษาตะวันออก ตอนที่เธอยังเด็กกว่านี้ พ่อเป็นวิทยากรเดินทางไปบรรยายตามมหาวิทยาลัยหลายจังหวัด ทุกครั้งที่เดินทางก็มักจะพาเธอไปด้วย เธอจึงชินกับการเดินทางกับพ่อและใช้ชีวิตสายนักวิชาการ พ่อทุ่มเทกับพลอยดาวมาก ไม่มีผู้หญิงคนใหม่ ในขณะที่แม่แต่งงานใหม่หลังจากหย่ากับพ่อได้สามปีและย้ายไปต่างประเทศกับสามีใหม่