รักที่แสนเกลียด

สนามบินนานาชาติ Ruzyne

กรุงปราก, สาธารณรัฐเช็ก

อัญญ์มาลีรู้สึกใจหายเมื่อเครื่องบินลงจอดสู่สนามบิน บนดินแดนที่ได้ชื่อว่างดงามดุจเทพนิยาย... การเดินทางที่ยาวนาน ในที่สุดเธอก็มาถึงปราฮา จุดหมายปลายทางโดยสวัสดิภาพ ชีวิตนับจากนี้อีกหนึ่งปีเต็มเธอไม่มีเวลาที่จะคิดเรื่องอื่นให้เปลืองสมอง นอกเสียจาก ‘หน้าที่’ ที่เธอได้รับเพียงเท่านั้น เธอทำงานให้บริษัท แอล. คอมมิวนิเคชั่น ย่อมาจาก ลิมเบอร์สกี คอมมิวนิเคชั่น สาขาภูมิภาคเอเชียประจำประเทศไทย ในตำแหน่งผู้ช่วยด้านสื่อสารองค์กรอย่างเต็มตัวมาเกือบสามปีแล้ว

แม้ว่างานเธอจะสำคัญในแง่การสร้างภาพลักษณ์และการทำให้กลุ่มลูกค้าทราบถึงกิจกรรมที่องค์กรทำเพื่อสังคมหลายต่อหลายอย่างรวมทั้งสร้างความสัมพันธ์อันดีระหว่างลูกค้าและองค์กรผ่านกิจกรรมต่างๆ ที่ทางบริษัทจัดขึ้น ซึ่งสิ่งเหล่านั้นสำคัญไม่น้อยกว่าฝ่ายอื่นๆ หรอกนะ เมื่ออัญญ์มาลีรับนโยบายจากริชาร์ด ซีอีโอใหญ่ของเมืองไทย แล้วมาลงรายละเอียดในภาคปฏิบัติอีกทีหนึ่ง ทำให้เธอต้องรายงานผลความเป็นไปและบอกกล่าวสรุปรวบยอดให้ริชาร์ดรู้ถึงเสียงตอบรับจากลูกค้าในหลายๆ ด้าน ด้วยเหตุนี้เองมันจึงทำให้เธอค่อนข้างจะสนิทกับริชาร์ดมากเป็นพิเศษ

แต่เพราะหน้าที่ที่เธอทำนั้น เป็นงานระดับปฏิบัติการ จึงยังไม่เคยเผชิญหน้ากับดานิเอล ลิมเบอร์สกี ในฐานะท่านประธานสูงสุดขององค์กรที่ตนเองทำงานด้วยแบบจังๆ เลยสักครั้งเดียว จะด้วยความที่ดานิเอลนั้นประจำอยู่ที่สำนักงานใหญ่ที่เยอรมนีก็ไม่แปลกที่เธอไม่มีโอกาสได้พบหน้าเขาเลย เว้นเสียแต่ว่า...

เอาล่ะน่า... แต่ก็ช่างมันเถอะนะ นั่นไม่สำคัญนักหรอก แต่สิ่งที่เธอเป็นกังวลก็คือว่า หญิงสาวจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้ชายที่มารับเป็นนายจ้างตามที่ได้รับมอบหมาย หญิงสาวก็เอะใจเหมือนกันว่าเขาให้เงินเธอเลย โดยที่เธอยังไม่เซนสัญญาอะไรทั้งนั้น เมื่อต้องมาทำงานกับ ‘นายจ้าง’ คนใหม่

เพราะเหตุนี้เอง การค้นหารูปเขาจากเว็บต์ไซค์บริษัท หรือแม้แต่สื่อสาธารณะอื่น เช่นนิตยสารธุรกิจจึงเป็นทางเลือก แน่นอนว่ามีภาพถ่ายของเขา ในฐานะนักธุรกิจซีอีโอหนุ่มหล่อ คนรุ่นใหม่ที่น่าจับตา แต่ขอโทษเถอะ ภาพพวกนั้นมันเป็นภาพถ่ายจากบรรดาปาปาราซซี่แทบทั้งนั้น ซึ่งเป็นธรรมดาเหลือเกินว่า ภาพทุกภาพของผู้บริหารหนุ่มมาดแบดบอยล้วนแล้วแต่มีผู้หญิงสาวๆ สวยๆ เจ้าของเรือนร่างที่จัดว่าหุ่นดีน่าฟัดแบบเอ็กซ์อึ๋มสะบึมอารมณ์อยู่เคียงข้างเขาเสมอ

‘เขาเป็นผู้ชายแบบไหนกันนะ เพล์บอย... แบดบอย... หรือเป็นพวกประเภทบ้าเซ็กส์กันแน่’ หญิงสาวไม่อยากคาดเดา

ท่ามกลางความวุ่นวายพุกพล่านของผู้คนที่เต็มไปด้วยนักเที่ยว นักเดินทางหลากหลายสัญชาตินั้น ที่แม้ว่าจะไม่มากมายหนาตาเหมือนสนามบินแห่งชาติอื่นๆ ดวงตากลมโตของอัญญ์มาลีเพ่งมองความหล่อเหลาของผู้บริหารหนุ่มแต่ละรูป เพื่อจดจำใบหน้าให้ติดตาตรึงใจ... บุคลิกของชายหนุ่มที่ต่อไปนี้เธอต้องเรียกเขาว่า ‘เจ้านายคนใหม่’ เพราะเขาเป็นนายจ้างเธอเป็นเวลาหนึ่งปีเต็มที่นี่

‘แม้เพียงในรูปถ่าย เขายังดูดีมากทีเดียว...’ เธอคิด อิทธิพลของความหล่อเหลายังทำเธอใจเต้นแรงอีกด้วย

มันออกจะน่าขบขันสักนิดเมื่อภาพที่ปรากฏอยู่ในมือเธอนั้นเป็น ภาพถ่ายที่ดูสมาร์ตมากทีเดียวล่ะ เธอตัดมันมาจากนิตยสารธุรกิจชื่อดังแล้วก็พกติดตัวไว้ ด้วยการเก็บไว้ในซอกกระเป๋าสตางค์ก่อนวันเดินทางเพียงไม่กี่วัน

ทำแบบนี้ อย่างน้อยก็เพื่อกันความผิดพลาดว่าจะไปกับคนหน้าเหมือน

หญิงสาวเก็บรูปแทนตัวซีอีโอหนุ่มไว้แบบนี้ เหมือนคู่รักเก็บภาพแฟนหนุ่ม ไว้ดูคลายความคิดถึงอย่างไรอย่างนั้น เธอเดินไปตามทางเพื่อไปรับกระเป๋าเดินทาง จากนั้นเธอคิดว่าควรหาร้านกาแฟสักร้าน เพื่อนั่งรอเขาดีไหม หรือจะรอให้ริชาร์ดติดต่อมาดี

หญิงสาวรู้เป็นอย่างดีว่า การมาครั้งนี้ เพื่อทำงานแลกเงิน เงินค่าจ้างที่ถูกเอาไปใช้หมดเกลี้ยงแล้วเรียบร้อย

ฉะนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอต้องรับผิดชอบหน้าที่นี้จนครบสัญญา แล้วยังจะมีนายจ้างคนไหนจ่ายเงินล่วงหน้าทั้งก้อนแบบหมดเกลี้ยงด้วยเงินจำนวนกว่า 20,000 ยูโรหรือเจ็ดแสนกว่าบาท เพียงแค่เธอตอบ ‘ตกลง’

เพียงเท่านั้นจริงๆ

สัญญาจะถูกทำขึ้นเมื่อเขาพบว่าเธอมีคุณสมบัติตรง 5 ข้อตามที่ระบุเท่านั้น

หญิงสาวพาตัวเองเดินออกมาถึงทางออกผู้โดยสาร กวาดสายตามองหาคนที่จะมารับ

“ถึงที่นั่นก็ราวๆ สิบสามชั่วโมง คุณต้องไปลงที่มิวนิคแล้วไปต่อเครื่องอีกห้าสิบนาที ปลายทางสู่กรุงปราก” ริชาร์ดเว้นจังหวะคุยเมื่ออธิบายถึงการจัดเตรียมการเดินทางให้ลูกน้องสาวด้วยสายการบินลุฟท์ฮันซา พลางก็มองหน้าผู้ช่วยสาวอย่างนึกเสียดาย ตั้งหนึ่งปี คิดแล้วใจหายเขาต้องหาผู้ช่วยที่คล่องงานและรู้ใจคนใหม่หรือไงกันนะ “ท่านประธานจะส่งคนไปรอรับคุณที่นั่น” ริชาร์ดบอกเป็นเชิงสรุป เรื่องเดินทาง ไม่มีอะไรน่าห่วง... แต่หลังจากหญิงสาวถึงปรากแล้วนี่สิ มันเต็มไปด้วยความน่าเป็นห่วง

‘แล้วทำไมเราต้องส่งเธอไปรับหน้าที่นั้นนะ บ้าฉิบ!’