ฉันจะช่วยเธอแก้แค้น

ประตูเหล็กหนาทึบของทัณฑสถานหญิงส่งเสียงครูดแสบแก้วหูขณะเลื่อนเปิดออก ลมร้อนอบอ้าวของกรุงเทพฯ พัดพาเอาฝุ่นละอองเข้ามาปะทะใบหน้า

พณิชา กุลเศรษฐ ยืนตัวตรงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนธรรมดา เธอเดินข้ามธรณีประตูดำมืดออกมา แสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวสาดประกายวาบเข้าใส่สายตาทันที

บรรดานักข่าวแห่กันเข้ามาเหมือนฝูงฉลามได้กลิ่นคาวเลือด ไมโครโฟนแทบจะยื่นมาชนริมฝีปากของเธอ

"คุณพณิชา ในฐานะอดีตนักโทษคดีขโมยความลับทางการค้าและของมีค่าทางศาสนา หลังจากพ้นโทษสี่ปีแล้ว คุณวางแผนชีวิตไว้อย่างไร"

พณิชา หรี่ตาลงเล็กน้อย เธอมองกลุ่มสื่อมวลชนที่ถูกจัดฉากพามาอย่างรู้ทัน มุมปากยกยิ้มเย็นชา เธอไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว

การ์ดร่างกำยำแหวกฝูงชนออก กรองแก้ว ผู้เป็นแม่บุญธรรมสวมชุดผ้าไหมราคาแพงเดินเข้ามา เธอถือผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ซับหางตา รีบก้าวเข้ามายืนตรงกลางเฟรมกล้อง

ลิลลี่ กรีธาพล ลูกสาวตัวจริงที่ตระกูลกรีธาพลรับกลับมาจากสลัมต่างจังหวัดเมื่อสี่ปีก่อน เดินตามหลังมาติด ๆ สองมือของเธอประคองช่อดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ ขอบตานวลแดงระเรื่อ แสร้งทำสีหน้าน่าสงสารอย่างแนบเนียน

กรองแก้ว ยื่นมือที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตหมายจะจับแขนของ พณิชา น้ำเสียงสั่นเครือ

"ลูกที่น่าสงสารของแม่ สี่ปีในนั้นคงลำบากมากสินะ แม่มารับลูกกลับบ้านแล้ว"

แววตาของ พณิชา เย็นเยียบลง เธอเบี่ยงไหล่หลบอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้มือของ กรองแก้ว ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

แสงแฟลชรัวเร็วขึ้นทันตา นักข่าวจับภาพความบาดหมางของแม่ลูกคู่นี้ได้อย่างแม่นยำ

ลิลลี่ เห็นดังนั้นจึงรีบก้าวขึ้นมาข้างหน้า เธอยกมือไหว้อย่างอ่อนช้อย ก่อนจะยื่นช่อดอกลิลลี่ให้ พณิชา

"พี่คะ เรื่องที่แล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะค่ะ คนในครอบครัวเราให้อภัยพี่หมดแล้ว รับดอกไม้ช่อนี้ไปนะคะ มันหมายถึงการเริ่มต้นชีวิตใหม่"

เสียงของ ลิลลี่ นุ่มนวล ทว่าแฝงความเย้ยหยันไว้ทุกคำพูด

นักข่าวรอบข้างพยักหน้าเห็นพ้อง ต่างพากันกระซิบชื่นชมความใจกว้างของตระกูลกรีธาพล และมอง พณิชา ด้วยสายตาดูแคลนที่ไม่รู้จักบุญคุณ

พณิชา หลุบตามองช่อดอกไม้สีขาว เธอไม่ยื่นมือไปรับ แต่กลับส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ

"ให้อภัยงั้นเหรอ"

พณิชา เงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบมองทะลุความเสแสร้งของ ลิลลี่ เสียงของเธอไม่ดังมากแต่กังวานกลบความวุ่นวายรอบข้างจนหมดสิ้น

ลิลลี่ ชะงัก ลมหายใจสะดุด เธออยากจะถอยหลังแต่จำต้องยืนค้างในท่าส่งดอกไม้

พณิชา สะบัดหลังมือฟาดเข้าใส่ช่อดอกไม้อย่างแรง

ดอกลิลลี่สีขาวกระจายเกลื่อนพื้น กลีบดอกปลิวว่อนร่วงลงแทบรองเท้าส้นสูงราคาแพงของ กรองแก้ว

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แม้แต่เสียงชัตเตอร์ยังหยุดชะงักไป ทุกคนต่างตกตะลึงกับการกระทำที่ไร้ความเกรงกลัวนี้