เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์

เมียลับบำเรอแค้น

อัญญาณี

ตอนเธออยู่ทำร้ายจิตใจต่างๆ นานา ตอนเธอจากไป...เขาเหมือนคนกำลังจะตาย เขาเห็นเธอเป็นเพียงดอกไม้ริมทางที่จะเด็ดมาดอมดมเมื่อไหร่ก็ได้ และเหยียบย่ำน้ำใจเธออย่างแสนสาหัส ทำให้เธอเจ็บปวดกับคำว่า “เมียลับ” แต่ความทุกข์ทรมานที่ได้รับแลกกับความสุขของมารดา...พวงชมพูยอม ……………… “ได้ข่าวมาว่า ตอนที่ฉันไม่อยู่ เธอไปแรดกับผู้ชายคนอื่นใช่ไหม” คนถูกถามตัวสั่น ไม่กล้าสบตาร้อนแรงของปราณปวิชที่แทบจะประหารเธอทางสายตา “ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง ตอบมา” พวงชมพูสะดุ้งสุดตัว ตัวเนื้อสั่นไปหมด ปากแข็งขึ้นมาราวกับถูกหินถ่วง “ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง ฮะ” คราวนี้เสียงเขาตะเบ็งจนเธอสะดุ้ง ใบหน้าอาบไปด้วยความตกใจและหวาดกลัวเมื่อเห็นสีหน้าเขาตอนนี้ “ชม...ชมไปบ้านพี่ทัชมาค่ะ แต่เราไม่ได้มีอะไรกันอย่างที่คุณปราบเข้า...ว้าย!” มือใหญ่จับท่อนแขนเล็กไว้แน่น ก่อนเหวี่ยงร่างงามไปบนที่นอน “ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่า ตราบใดที่เธอเป็นนางบำเรอของฉัน เธออย่าริอ่านไปร่านกับผู้ชายคนอื่น ในเมื่อไม่ฟัง เธอก็ต้องได้รับบทเรียน” ม่านตาพวงชมพูขยายกว้าง เมื่อเขาหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง “ไม่ค่ะ ไม่เอา ไม่เอาแบบนี้” พวงชมพูพูดเสียงสั่น กระเถิบตัวหนีเสือร้ายขี้โมโหที่พร้อมขย้ำตนให้ตายคาเตียง ทั้งที่รู้ว่า ไม่อาจหนีรอดจากเงื้อมมือเขาได้ “อยากเจ็บตัวเอง ช่วยไม่ได้” เขาคำรามเสียงเข้ม แววตาจ้องมองพวงชมพูประหนึ่งสัตว์ร้ายจ้องมองเหยื่อ ก้าวสามขุมไปหากวางน้อยที่กำลังหาทางเอาตัวรอด

มหาเศรษฐี แม่เลี้ยงเดี่ยว เจ้าเล่ห์มีเสน่ห์ตั้งครรภ์อาร์-18

ดาวน์โหลดนิยายได้ที่ App

คู่แท้ของฉัน อัลฟ่าเลียม เรียกความรักของเราว่าเทพนิยายที่ได้รับพรจากเทพีจันทรา

แต่เทพนิยายคือเรื่องโกหกทั้งเพ ฉันค้นพบว่าเรื่องโกหกของเขาก็คือเมียน้อยที่กำลังตั้งท้อง ซึ่งเขาประกาศก้องให้ใครต่อใครฟังว่าเป็น "ราชินีของผม"

หล่อนส่งรูปเซลฟี่ที่สวมสร้อยคู่แท้อันศักดิ์สิทธิ์ที่เขาเคยมอบให้ฉันมาเยาะเย้ย ขณะที่คนในฝูงก็นินทาว่าฉันเป็นแค่ "ตัวปัญหาของสายเลือด" ที่รอวันถูกกำจัดเมื่อทายาทที่แท้จริงของเขาถือกำเนิด

ดังนั้นในวันครบรอบของเรา ฉันจึงมอบของขวัญให้เขาชิ้นหนึ่ง

ข้างในคือใบหย่าและคำปฏิเสธคู่แท้อย่างเป็นทางการของฉัน

จากนั้น... ฉันก็หายตัวไป

บทที่ 1

มายา POV:

สร้อยคอเย็นเยียบเมื่อสัมผัสกับผิวของฉัน

เลียมเรียกมันว่า ‘หยาดน้ำตาแห่งจันทรา’ สร้อยไพลินรูปหยดน้ำที่มีสีน้ำเงินเข้มล้ำลึกราวกับเก็บท้องฟ้ายามค่ำคืนทั้งผืนเอาไว้ข้างใน

เขาสวมมันรอบคอฉันในพิธีผูกพันวิญญาณ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ขณะประกาศว่าฉันเป็นของเขา หมาป่าสาวกำพร้าที่ทุกคนเชื่อว่าเป็นเพียงมนุษย์ คือปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เทพีเคยมอบให้เขา

ความทรงจำตอนที่เราพบกันครั้งแรกจู่โจมเข้ามาในหัว มันคือความทรงจำที่เหมือนแผลเก่าซึ่งยังคงปวดแปลบ วินาทีที่ฉันเห็นเขา โลกทั้งใบของฉันก็พลิกคว่ำ

กลิ่นหอม... เหมือนพายุฤดูหนาวที่พัดถล่มป่าสนโบราณ... กลิ่นนั้นถาโถมเข้าสู่ประสาทสัมผัสของฉันจนเข่าอ่อน

หัวใจของฉันเต้นระรัวเป็นจังหวะดึกดำบรรพ์อยู่ในอก และลึกเข้าไปข้างใน เสียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน—เสียงของหมาป่าในตัวฉันที่หลับใหลมานาน—ได้คำรามก้องออกมาเป็นคำเดียวที่แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเต็มเปี่ยม: ของข้า!

สำหรับโลกภายนอก เราคือเทพนิยาย

แต่เทพนิยายคือเรื่องโกหก

ฉันลูบไล้ปลายนิ้วไปบนอัญมณี ดวงตาเหลือบมองไปยังโทรศัพท์เครื่องที่สองที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ที่หลวมอยู่แผ่นหนึ่งในตู้เสื้อผ้า มันเป็นโทรศัพท์ราคาถูกแบบใช้แล้วทิ้ง เป็นอุปกรณ์ของมนุษย์ที่เขาไม่สามารถเข้าถึงได้ อุปกรณ์ที่เขาไม่รู้ว่ามีอยู่จริง

กระแสจิต... สะพานเชื่อมต่อที่ศักดิ์สิทธิ์และไร้การป้องกันซึ่งควรจะเชื่อมโยงจิตวิญญาณของคู่แท้เข้าไว้ด้วยกัน... มันควรจะเป็นช่องทางแห่งความไว้วางใจอย่างสมบูรณ์ เป็นกระแสความคิดและความรู้สึกที่ไหลเวียนอยู่ตลอดเวลา เป็นหนทางให้ลูน่ารับรู้ถึงหัวใจของอัลฟ่าได้เสมอ

แต่กับเลียม มันกลับมีกำแพงกั้นอยู่ เป็นกำแพงที่เรียบลื่นและสุภาพซึ่งฉันไม่เคยผลักผ่านเข้าไปได้ เขาอ้างว่าทำไปเพื่อปกป้องจิตใจที่ ‘เปราะบางเพราะถูกเลี้ยงมาแบบมนุษย์’ ของฉันจากความโหดร้ายของธุรกิจอัลฟ่า

ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันมีไว้เพื่อซ่อนกลิ่นของหมาป่าสาวอีกตนที่ติดตัวเขาเหมือนรอยด่างพร้อย มันจางมากและถูกขัดถูออกไปเสมอ แต่หมาป่าของฉัน—ส่วนหนึ่งในตัวฉันที่ตื่นขึ้นอย่างรุนแรงในวันเกิดอายุสิบแปดปี—ได้กลิ่นมัน กลิ่นเหมือนดอกซากุระสังเคราะห์และความสิ้นหวัง

มันคือกลิ่นของเอวา สินธุชัย

หลักฐานไม่ได้มาจากนิมิตหรือการหลุดปากของเขา แต่มาจากหน้าจอที่สว่างวาบของแอปโซเชียลมีเดีย เอวา อินฟลูเอนเซอร์หมาป่าสาวชื่อดังจากฝูงพยัคฆ์สุวรรณของเราเอง กำลังไลฟ์สดอยู่ เธอกระพริบตาใส่โทรศัพท์และขอบคุณผู้ติดตามสำหรับของขวัญ

อ่านเลย