ท่านประธานขาอย่าดุ

ใจคนเดินเท้า ไม่เห็นหรือไงว่าน้ำขังเยอะแยะ แล้วนี่ฉันเปียกหมดใครจะรับผ

ัดจบเธอจะได้เลิกบ่น

ุณว่าอะไร” ปั้นหยา

ด้จบๆ ผมเองก็รีบ มีงานสำคัญ ไม่มีอา

จะใช้เงินแก้ปัญหาได้เหรอ เง

ช่เหรอ หนึ่งหมื่นหรือห้าหมื่นดี” พอฟังตั

างรถเถอะ ล้างความสกปรกบนต

ื่ออะไร ผมออกมา

หม คนรวยอย่างพวกคุณ

ว่าความรับผิดชอบผมก็จะให้ จะได้จบ

! แล้วนี่เอกสารเสียหายหมดเลย เกิดฉันชวดงานนี้ไปคุณจะรับผ

คุณเห็น” ตฤณอธิบายด้วยความใจเย็นลง ขณะที่ปั้นหยาไม่รู้จะเอาผิดเขายังไงดี เงินก็ไม่ได้อยากไ

ล้วไง บทจะขี้แยก็ขี้แยซะงั้น

ม่เข้า

รกับกระเป๋า เขานึกสงสารเพราะเห็นสภาพก็เข

ดงความมีน้ำใจ ทว่าเธอกลับตวัดหางต

่างคุณ ไม่มีความเห็นอกเห็นใจใคร ข

ี้เนี่ย ผมก็จะรั

แล้วดูคุณทำสิ กว่าจะกลับไปเปลี่ยนชุด เตรียมเอกสารใหม่

กิจพันล้านของผม คิดดูว่ามันจะเสียหายขนาดไหนถ้าผมไ

ต้ล่างสุดของห่วงโซ่แบบฉัน” พูดจบเธอก็เดิ

มกับเดินตาม ทว่าเพราะความโกรธอยู่ เ

กไป ต้องให้เขารู้สึกยังไงบ้างวะเนี่ย เขาถามตัวเองพลางถอนใจ จ

งบ้างครับ

” ตฤณตัดบทอย่างเครียดๆ พลางเอามือกุมขมับ แ

โทรศัพท์ของปั้นหยาดังขึ้น ทำให้เธอหยุด

้นหยารับสายด้วย

คคลขอเลื่อนนัดสัมภาษณ์ออกไปจาก 8.30 น.เป็น 9.30 น. ค่ะ” เสียงน

ป ดีจัง” ปั้นห

ปลายสายถาม

อกว่าดีจัง เพราะตอนนี้รถติ

นเวลานาน แล้วทางเจ้านายก็ให้ผู้บริหารประช

ยังไงฉันจะไปใ

่างนั้นแล้ว

ีกสักหน่อยก็ยังดี ว่าแล้วจึงรีบเดินจ้ำอ้าวกลับไปที่บ้านเพื่อเปลี่ยนชุดให้เร็วที่สุด แต่เอ

ล้ว นั่งวินฯ ไปเลยจะดีกว่า แม้จะขับอัน

ทศิริทรัพย์ พร้อพเพ

้อง ต้องเห

หมาก็เหมา หนูกลัวไปไ

และใส่หมวกกันน็อกเป็นอย่างดี จากนั้นคนขับก็ บิดตามที่เธอต้องการ เรียกว่าขับเหมือ