icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เจ้าสาวพร่างฝน

บทที่ 7 แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้า

จำนวนคำ:1318    |    อัปเดตเมื่อ:15/03/2023

โถงของคฤหาสน์ก็เห็นว่าไวแอตกับแพรวดาวนั่งอยู

ยกเมื่อเห็นสาวน้อยเดินเข้ามา

ะไรจะให้ออ

าคู่หมั้นของเมสัน แล้วก็ธัญญ่าน้องสาวของเทเรซ่าเป็นพยาบาลที่จะมาช่วยดูแล

องฝนภาษาอังกฤษแปลว่าเรนนี่ค่ะ” สาวน้อย

คิดถือสาเพราะตัวเองก็ไม่ได้มีเกียรติอะไรที่จะให้ใครมาเห็นความสำคัญอยู่แล้ว จากนั้นละอองฝนก็หันไปทางธัญญ่าบ้าง ซ

นะ ฉันชื่อ...ธัญญ่

รียกดิฉันว่

ถุนายนใช่หรือเปล่าถึงได้ชื่อว่าละอ

าของคนมาใหม่อย่างจริงจังไม่ได้ ละอองฝนเป็นคนที่สวยสะดุดตามาก ใบหน้าหวานเนียนใสสมวัยนั้น ถูกแต่งแต้มด้วยดวงตาคมดำขลับคิ้วโก่งโค้งดั่งคันธนู จมูกเรียว

ย รูปร่างก็น่าทะนุถนอม...” คนที่

ะอองฝนตอบกลับอย่างอดเขินไม่ได้เพราะไม่ค่อยมี

อยกว่าพี่เทเรซ่า” ธัญญ่าพูด

ราะถึงแม้ตอนนี้จะได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของไวแอต แต่ไวแอตก็อายุมากแล้วและมีโรคประจำตัว เมื่อเขาเสียชีวิตไปทุกสิ่งทุกอย่างในอาณาจักรแห่งนี้ก็ต้องต

นังสือเล่มโปรด รอเวลาจนกระทั่งถึงช่วงเย็นก็ออกไปช่วยงานในครัวซึ่งเป็นงานอย่างเดียวที่ทำใ

ใหม่เพิ่มขึ้นอีกสองคน ไวแอตนั่งหัวโต๊ะเช่นเดิม ด้านขวามือเป็น

ายหนุ่มเป็นอย่างดี ไม่ได้มีท่าทีเย่อหยิ่งไว้ตัวเหมือนอย่างที่แสดง

ยถามคู่หมั้นของตัวเองที่นั่งตักอาหารใส่ปา

.” เมสั

าขอเข้าฟาร์มด้วยได้มั้ย

ะ ไม่กลัวผิวเสียหรือไง” เมสัน

ไม่ปล่อยให้เทเรซ่าตากแ

างท่าแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเมสันรวมถึงทุกสิ่งทุกอย่างในแม็คไบรด

ตเป็นคนถามเมื่อรู้สึกว่าอ

นจะลุกพรวดพราดขึ้นไปห้องชั้นบนอย่างกระฟัดกระเฟียดทันที ละอองฝนได้แต่มองตาม รู้ว่าแพรวดาวไม่พอใจเทเรซ่า แต

เปิดรับโบนัส

เปิด
เจ้าสาวพร่างฝน
เจ้าสาวพร่างฝน
“เมสัน แมคไบรด์ บุรุษที่นั่งบนหลังม้าอยู่เป็นเนืองนิตย์ เจ้าของอาณาจักร อันกว้างใหญ่ไฟศาล ใครๆ ต่างก็รู้ว่าเขาดุดัน เฉียบขาด และโมโหร้ายแค่ไหน คำสั่งของเขาคือประกาศิต ของๆ เขาไม่เคยมีใครกล้าแตะต้อง อาณาจักรส่วนตัวซึ่่งเป็นเขตหวงห้ามก็ไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าล่วงล้ำ และแม้เสน่ห์ของเขาจะเหลือร้ายชนิดแม้ไม่ต้องออกแรงกระดิกนิ้วด้วยซ้ำ ก็มีสาวงามพร้อมจะพลีกายให้ แต่ผู้ชายอย่างเมสันกลับเลือกผู้หญิงที่จะขึ้นเตียงด้วย แต่แล้ว...กฎเหล็กทุกอย่างนั้นก็กลับถูกทำลายลงอย่างง่ายดายด้วยน้ำมือของ ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เป็นแค่กาฝากใต้ชายคา 'ละอองฝน' กล้ามากที่แอบเอา ม้าตัวโปรดของเขาไปขี่เล่นตามอำเภอใจ ซ้ำร้ายต่อมาไม่นาน แม่สาวน้อยกาฝากไร้เดียงสายังบังอาจทำให้เขามีสภาพไม่ต่างจากม้าหนุ่ม ที่พร้อมจะให้เธอควบขี่ได้ตามความพอใจ เมสันจึงต้องสั่งสอนแม่ตัวดีให้รู้ว่า อย่าริอ่านมาลองดีกับผู้ชายอย่างเขา! "ได้โปรดเถอะนะคะคุณเมสัน...พอเถอะนะคะ" "ยังหรอกละอองฝน ยังไม่พอ ฉันยังต้องลงโทษเธออีก" ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าขึ้นพูดกับเธอท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา และนั่นก็พอทำให้ละอองฝนได้มีเวลาพักหายใจหายคอบ้าง ไม่อย่างนั้นเธออาจจะขาดใจตายกับการลงโทษที่แสนป่าเถื่อนวาบหวามของเขาก็เป็นได้ "แต่ดิฉันหายมานานแล้ว ป้าแอนนาคงจะ..." ร่างกำยำหยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วกดนิ้วลงบนเรียวปากอิ่มที่บวมน้อยๆ จากแรงจุมพิตของเขา "ลืมคนอื่นไปซะ! แล้วคิดถึงแต่ฉัน"”