เจ้าสาวพร่างฝน

ปล่อย” เสียงหวานร้องอนาทรขึ้นอีกครั้

ละลุกขึ้นมาเห็นว่าฉันแบกเธอมาจ

แต่กรุณาปล่อย

แข็งแรงของเขาให้ยืนบนพื้นอีกครั้ง ด้วยขาเรียวยังสั่นอยู่มาก

ตระหนกและคิดหนักอยู่บ้าง เพราะว่าหลังจากนี้เธออาจจะไปที่ฟาร์มยากขึ้น แต่มันก็ยังไม่ใช่ปัญหาที่สาวน้อยจะต้องคิดในเวลานี้ สิ่งที่เธอควรต้องรีบทำที่สุดคือต้องไปให้ห่าง

ดอาการสั่นได้มากน้อยแค่ไหนยามที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาบนโต๊ะอาหาร แต่แล้วก็รู้สึกเหมือนมีใครมายกภูเขาทั้งลูกออกจากอก เมื่อแม่บ้านบอกว่าเช้านี้เจ้านายสามคนไม่มีใครอยู่ เพราะไวแอตกับแพรวดาวถูกเชิญไปงานแต่งงาน ส่วนเมสันออกไปเ

มื่อใครต่อใครต่างก็ออกไปทำธุระข้างนอกกันหมด ละอองฝนจึงเข้าไปหยิบหนังสือในห้อง ตั้งใจว่าจะอ

๋ยวก

วยเสียงนุ่มๆและยิ้มบางๆตามธรรมชาติของตัวเอง แต่อ

เธอนั่

ไรให้ดิฉ

เรซ่าบอกความต้องการ

ไม่อยู่ค่ะ เอาไว้รอให้คุณเมสันกลับมาก่อนได้

าร์มวันนี้แ

งเอาแต่ใจ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่แ

จ ครั้นจะบอกให้เทเรซ่าเดินไปเองก็รู้แน่ว่าอีกฝ่ายคงไม่พอใจ อีกทั้งแดดวันนี้ก็ค่อนข้างแรง ผู้ห

รอสักครู่นะคะ ดิ

รีตท่ามกลางแดดที่ร้อนเปรี้ยงๆ ราวกับเตาอบ แต่เธอก็ไม่ได้หวาดหวั่นกับเรื่องแค่นี้

ไปถึงครึ่งทางเอเดรียนก็ขับรถสวนมาพอดี เขาบีบแตรแล้ว

าฟาร์ม

ิ้มละไม“กำลังจะเข้าไปต

ไรหรือ

าอยากเข้าไปดูม้าที่ฟาร์มน่ะค่ะ

กับพี่เถอะ เดี๋ยวพี่จ

ยใจ จึงเดินมาขึ้นรถที่เบาะข้างๆ ก่อนที่เ

ปเรียบร้อยแล้วจึงค่อยเลยไปหาน้ำดื่มแก้กระหายในครัวบ้าง จากนั้นก็กลับออกไปนั่งอ่านหนังสือที่ใต้ต้นแอปเปิลตามที

ใหม่เอ่ยถามพลางหลุบตาลงมองห

ะไรหรือเปล่าคะ” ละอองฝนถามเหมือนอย่าง

ื่อนคุย” ธัญญ่าตอบและนั่งลงท

ไม่เก่งนะค

กันก่อน เผื่อออมอาจจะกล้าคุยกับฉันมากขึ้น เริ่มจากให้ออมเ

ญ่าหยิบยื่นให้ เพราะอย่างน้อยหญิงสาวตรงหน้าก็มีท่าทีเป็นมิตรกับเธอต