icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ลิขิตรัก จอมใจพยัคฆ์

บทที่ 4 Chapter 4. ข้าน้อยเสี้ยวเวยเจ้าค่ะ

จำนวนคำ:1317    |    อัปเดตเมื่อ:21/01/2024

อ้าปากจะพูดตำหนินาง แต่หญิงสาวกลับมุดเข้าไปด้านในหาที่ให้ตัวเองได้นั

ยวเวยได้แต่ถอนหายใจ ไม่รู้อะไรจะเกิดขึ

ตื่นไม่เต็มตา แต่รู้สึกว่ามีมือใหญ่ประคองศีรษะไม่ให้ไปกระแทกกับผนังของรถม้า มือหยาบกระด้างนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ทว่านางไม่อาจฝืนตื่น

อนางงัวเงียโผล่หน้ามาทางช่องหน้าต่าง เ

างไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังจะไปที่ใด และไม่แน่ใจว่ามือใหญ่ที่ยื่นมาคอยประคองศีรษะนางไว้นั้นเป็

ะยืนได้มั่นคงแล้ว นางเห็นป้ายป้อมพยัคฆ์ทมิฬโดดเด่นเป็นสง่าอยู่เหนือศีรษะ นางมิใช่ชาวยุทธและไม่ได้เป็นคุณหนูตระกูลหลัวอีกแล้ว นางจึงมิรู้ว่าป้อมพยัคฆ์ทมิฬแ

ในรึ หรือรอให้

ามองคนที่อยู่บนหลังม้า เขาเพียงหรี่ตามองนางราวกั

ปากคอร้าย

ือที่เคยประคองศีรษะนางไว้นั้นเป็นของผู้ใดกัน แต่เมื่อเห็นว่าคนอื่นๆ เข้ามาใก

ช้คนใ

นางเป็นหมูที่ถูกซื้อมาเลี้ยงไว้เป็นอาหาร คนเหล่านั้นต่างมองนางตั้งแต่ศีรษะจ

นี้จะทำ

ะดีแล้วจะได

นข้าวของไม่หยุด นางเกรงว่าจะไม่เป็นที่ต้องก

เยอะและทำง

ญิงสาวกะพริบตาปริบๆ ไม่รู้ว่าตนเองทำสิ่งใดผิดไปหรือไม่ นางแทบกล

ัวเจ้ามาทำงานหนักห

เอ่ยขึ้น พาร่างอุ้ยอ

ือเรียก หญิงสาวมาใหม่รี

าป้าอิงอ

งครัว ขณะเดียวกันก็ชี้นิ้วตวาดเสีย

ลีเอาไว้

ชื่อจริงกับชายคนนั้นไปแล้ว นางจึงใช้ชื่

าก แม้ร่างจะอุ้ยอ้ายแต่เดินรวดเร็วกระฉับกระเฉง ระห

นของผู้หญิง

้าค

ยท่านและฮูหยินจะกินอาหารพร

่นี่มีนายท่า

ู่และคุณชายรองหยางกั๋วชิ่ง คุณชายทั้งสองมีบ่าวชายรั

นแทนท

นางควรรับใช้ใคร? นายท่านใหญ่ คุณ

อแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก “เอาเถอะ ทำตัวดีๆ จะได้อยู่นาน

้าค

เปิดรับโบนัส

เปิด
ลิขิตรัก จอมใจพยัคฆ์
ลิขิตรัก จอมใจพยัคฆ์
“"เมื่อชะตากำหนดมาให้ทั้งสองครองคู่ ไม่ว่าจะพลัดหลงกันไปทางใดก็ย่อมได้กลับมาพบกันอีกครา" เรื่องราวความรักของหลัวเสี้ยวเวยและหยางเหลาหู่ คู่หมั้นคู่หมายที่มิเคยได้พบหน้า แม้เดิมทีหยางเหลาหู่คิดว่านางตายไปแล้ว แต่ไม่รู้เลยว่า 'สาวใช้' ที่เขารับเข้ามาทำงานนั้นจะเป็นคู่หมั้นของเขาเอง เมื่อชะตากำหนดให้ทั้งสองได้เป็นคู่ชีวิต แต่กว่าจะถึงจุดนั้นได้ต้องมาคอยลุ้นกันว่า สาวใช้ตัวจิ๋วกับคุณชายใหญ่แห่งป้อมพยัคฆ์ทมิฬจะลงเอยอย่างไร ....... "นั้นของข้ามิใช่รึ" เขาปลดสายจูงม้า เห็นนางกินพุทราเชื่อมท่าทางเอร็ดอร่อยจึงอดหยอกล้อนางไม่ได้ "แค่พุทราเชื่อม ท่านจะแย่งข้ารึ" นางทำท่าหวงขึ้นมา มันก็แค่พุทราเชื่อม แต่นางไม่ได้กินนานแล้วนี่ "แต่นั้นมันของๆ ข้า เจ้าควรให้ข้ากินก่อน" เขาไม่ชอบกินขนมของหวาน แต่เห็นนางหวงแบบนี้แล้วนึกอย่างแย่งชิง หลัวเสี้ยวเวยส่ายหน้าไปมา กลัวถูกแย่งของกินจึงอ้าปากงับพุทราเชื่อมลูกสุดท้ายไว้ในปาก เหลือเพียงไม้เสียบเปล่าๆ ในมือ คิดว่าอย่างไรของอยู่ในปากนางแล้วเขาไม่มีทางแย่งชิงเอาไปแน่ ทว่านางกลับคาดไม่ถึงว่าเขาจะยื่นมือมารั้งท้ายทอยของนางไว้ โน้มหน้าลงมาประกบปากที่เผยอขึ้นอย่าตกใจของนาง เรียวลิ้นหนาตวัดเอาพุทราเชื่อมในปากของนางมาสู่ปากของเขา 'หวานล้ำเกินคาดคิดจริงๆ'”