icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ลิขิตรัก จอมใจพยัคฆ์

บทที่ 9 Chapter 9. ไม่ต้องกลัว

จำนวนคำ:1297    |    อัปเดตเมื่อ:25/01/2024

ถามของนางทำให้หยางกั๋วชิ่งชะง

วให้คนพาไป

จ้า

งมองอยู่ หญิงสาวไม่รู้ว่าควรยิ้มหรือไม่ แต่ในฐานะที่คนผู้นี้เป็นคุณชา

ลัวนะ คุณช

รู้สึกใจชื้นขึ้น เมื่อช่วยคนอื่นจัดการงานใน

คุณชายรอง ตามคำแนะนำของ

นนสำนักคุ้มภัย ความเป็นอยู่ที่นี่ไม่เรียกว่าอัตคัด แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดมีบ่าว

ุ่มร่างบางคนหนึ่ง ประคองถาดน้ำชาเข้ามาเกือบจะพร้อมกับนาง ชายผู้น

็นหญิงรับใช้คนใหม่ ค

ียงแหบแห้งรายงานก่อนผลักบานประตูเข้าไป ชายหนุ่

มตัว ชายผู้นี้ดูสุขุมและเปี่ยมความรู้เป

ี่วางถาดน้ำชาแล้วรินน้ำชาให้หยางกั๋วชิ่ง

ยวเวยเ

แซ

ที่ไม่อาจเอ่ยแซ่ของตัวเองออกไป เพื่อความปล

หญิงสาว เพียงแวบเดียวที่สายตาประสานกัน

งยหน้าขึ้นจากเอกสารตรงหน้า ทว่าสามา

ยกับนางวันที่พบกันครั้งแรก และอีกครั้งที่ต้อ

ตัวตนที่แท้จริง แต่หญิงสาวยังคงยืนนิ่งสำรวมและสวมรอยเป็นคนของเสี่ยวหง หยางกั๋วช

รู้งานกับป้าอิงอู่ นา

ย้อนถามว่ารวมทั้งเรื่อง

าช่วยดูแลพวกนางหน่อย คนเหล่านั้นล้วนเป็นคน

้าใจหร

าทรา

อะไรที่ควรรู้ป้

จ้า

ียงปิดประตู และเหมือนอีกฝ่ายรู้ถึงสายตาของบ่าวหนุ่มผู้นี้ มือแข็งแกร่งก

คุณชาย.

เรือนของเขาแล้ว เจ้าย้ายม

อึกอักใบหน้าขาวซีด

่หาหญิงรับใช้มาแทนเจ้า เจ้าย

ขึ้น ยื่นหน้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอม

ยางกั๋วชิ่งกัดริมฝีปากที่สั่นระริ

หรือ

ยักหน้าตอบรับด้วยค

ตขึ้นจากเด็กสาวกลายเป็นหญิงสาวเต็มตัว แม้รู

าล

ุ่มไม่อาจคิดถึงสิ่งอื่นได้อีก นอกจากความเร่าร้อนแ

่เพิ่งรับเข้ามา ดูท่าทางไม่เหมือนสาวใช้ทั่วไป แต่เดิมคิดว่านางทำงานอยู่ในครัวคงไม่เป็นอะไร ทว่าบิดามารดาของเขาเอ็นดูนางมาก ทำให้อดระแวงไม่ได้ เขาร

เปิดรับโบนัส

เปิด
ลิขิตรัก จอมใจพยัคฆ์
ลิขิตรัก จอมใจพยัคฆ์
“"เมื่อชะตากำหนดมาให้ทั้งสองครองคู่ ไม่ว่าจะพลัดหลงกันไปทางใดก็ย่อมได้กลับมาพบกันอีกครา" เรื่องราวความรักของหลัวเสี้ยวเวยและหยางเหลาหู่ คู่หมั้นคู่หมายที่มิเคยได้พบหน้า แม้เดิมทีหยางเหลาหู่คิดว่านางตายไปแล้ว แต่ไม่รู้เลยว่า 'สาวใช้' ที่เขารับเข้ามาทำงานนั้นจะเป็นคู่หมั้นของเขาเอง เมื่อชะตากำหนดให้ทั้งสองได้เป็นคู่ชีวิต แต่กว่าจะถึงจุดนั้นได้ต้องมาคอยลุ้นกันว่า สาวใช้ตัวจิ๋วกับคุณชายใหญ่แห่งป้อมพยัคฆ์ทมิฬจะลงเอยอย่างไร ....... "นั้นของข้ามิใช่รึ" เขาปลดสายจูงม้า เห็นนางกินพุทราเชื่อมท่าทางเอร็ดอร่อยจึงอดหยอกล้อนางไม่ได้ "แค่พุทราเชื่อม ท่านจะแย่งข้ารึ" นางทำท่าหวงขึ้นมา มันก็แค่พุทราเชื่อม แต่นางไม่ได้กินนานแล้วนี่ "แต่นั้นมันของๆ ข้า เจ้าควรให้ข้ากินก่อน" เขาไม่ชอบกินขนมของหวาน แต่เห็นนางหวงแบบนี้แล้วนึกอย่างแย่งชิง หลัวเสี้ยวเวยส่ายหน้าไปมา กลัวถูกแย่งของกินจึงอ้าปากงับพุทราเชื่อมลูกสุดท้ายไว้ในปาก เหลือเพียงไม้เสียบเปล่าๆ ในมือ คิดว่าอย่างไรของอยู่ในปากนางแล้วเขาไม่มีทางแย่งชิงเอาไปแน่ ทว่านางกลับคาดไม่ถึงว่าเขาจะยื่นมือมารั้งท้ายทอยของนางไว้ โน้มหน้าลงมาประกบปากที่เผยอขึ้นอย่าตกใจของนาง เรียวลิ้นหนาตวัดเอาพุทราเชื่อมในปากของนางมาสู่ปากของเขา 'หวานล้ำเกินคาดคิดจริงๆ'”