icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

รักร้อนเพลิงพยาบาท 25+

บทที่ 4 

จำนวนคำ:1629    |    อัปเดตเมื่อ:28/03/2024

เอะอะอะไรก็เข้าข้างลูกค้าท่าเดียว ไม่มองดูเหตุผลบ้างเลย หลินรู้ว่า ลูกค้าคือพระเจ้า แต่หลินก็ไม่ได้เคารพพระเจ้าทุกองค์นะพี่ พี่สมต้องแยกแยะนะ” เกวลินสวดใส่ส

นมันกระตุก...” รัฐรวิศยกมุมปากยิ้มข

ะอ้าปากต่อว่าชายหน้าตาดี แต่ใจทรา

มือกระตุก คนมือกระตุกมันควบคุมไม

ม้นี้ เธอก็จะใช้ไม้นี้ตอบกลับไปบ้าง เกวลินปล่อยให้รัฐรวิศเดินผ่านตัวเองไป เธอก้าวเท้าเดินไปหารัฐรวินทร์ จังหวะนั้นที่ไม่มีใ

เพราะมือฉันลั่น คุณเคยฟังเ

ินออกไปจากร้าน และรู้ตัวว่า ตนคงไม่ได้กลับมาทำงานที่นี่อีก

รณ์นั้นพอดี เขาตกใจรีบเดินไปหาพี่ชายที่มองเกวลินตาเขียว ภายในแว

กันตกใจเช่นกัน คนที่ตกใจมากที่สุดจนแทบเป็นลมคือ สมสมร เพราะเธอไม่สามารถ

ความพยาบาทอาฆาตแค้น เธอถือดียังไงกล้าทำกับเขาต่อหน้าคนนับสิบ เธอกล้ามาก กล้าอย่างท

นเมื่อเธอกล้าทำให้เสือโกรธ เธอก็เตรียมตัวถูกเสือล่าได้เลย รัฐร

ป็นเรื่องใหญ่ไปได้” ศุภวรรณสะบัดแขนเต็มแรงเพื่อใ

ป้องตัวเอง ครั้งหน้าเขาไม่จับอย่างอื่นเหรอ พวกเขาถือว่าตัวเอ

พอด่วนใจร้อนทำแบบนั้นก็ต้องมาตกงาน พี่สมคงให้ทำงานต่อหรอกเล่นไปสาดน้ำกับตบหน้าลูกค้าแ

ดกันไว้ เผื่ออีกฝ่ายไม่รับเนื่องจากเคืองเหตุการณ์วันนี้ ก็เท่ากับว่า เธอเสียลูกค้ากระเป๋าหนักไป ทว่า

ทำงานที่นี่ ส่วนเรื่องเงินเดือนพี่มั่นใจว่าพี่ต้องได้ เพ

งินที่ไหนมาเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน พี่อย่าลืมสิว่าเดือนหน้าพี่จะต้องจ่ายเงินค่าดอกเบี้

าจไม่ได้ทำงานที่ห้องอาหารบ้านชบา อาจส่งผลกระทบถึงค่าใช้จ่ายต่างๆ ในความ

อง” เกวลินคิดเสมอว่า

มใจพี่หลินล่ะก

ไม่กลับบ้าน

อนโดตา พรุ่งนี้มีสอบตอนบ่าย

งด้วยนะ พี

ับเรื่องเรียนทั้งสิ้น ติวหนังสือบ้าง ทำรายงานบ้าง โปรเจคส่งอา

กัน พี่หลินยืนรอตรงนี้นะ เดี

งร้านจัดไว้ให้พนักงานที่มีเสื้อผ้าชุดหนึ่งใส่อยู่ในนั้น แน่นอนว่าเธอต้องตกเป็นเป

การให้เกวลินรู้ว่า เธอไปบ้านเพื่อนด้วยรถแท็กซี่ ศุภวรรณจะทำตัวหรูหรา ใช้เงินเก่งต่อหน้าครอบครัวไม่ได้ เพราะเกรงว่าจะถูกถามถึงที่มาของเงิน เธอกลัวว่าความ

เปิดรับโบนัส

เปิด
รักร้อนเพลิงพยาบาท 25+
รักร้อนเพลิงพยาบาท 25+
“ความพยาบาทของเธอ ทำให้ทุกคนต่างสะพรึงกลัว ยกเว้นเขา...รัฐรวินทร์ ที่จะใช้ความรักทั้งหมดสลายความพยาบาทในใจเกวลิน เขาคือทายาทตระกูลอัครธนากุล ตระกูลมหาเศรษฐีของเมืองไทย เธอคือหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาที่ไร้พิษสง แต่ก็ไม่ใช่ว่า เป็นลูกไก่ในกำมือ "เพี้ยะ!" ฝ่ามือเล็กฝาดลงไปบนแก้มรัฐรวินทร์เต็มแรง จนเกิดรอยฝ่ามือบนผิวแก้มเขา "เธอกล้าตบหน้าฉันเหรอ" เขาถามเสียงเข้ม แววตาลุกโชนด้วยความโกรธ "ก็ใช่น่ะสิ ก็คุณอยากปากหมาทำไม แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ" เกวลินตอบด้วยทีท่าไม่เกรงกลัว ทว่าความเป็นจริงนั้นไม่ใช่ ในใจเต้นรัวจากความกลัวชายตรงหน้าที่อาจบีบคอเธอตายได้ "สองครั้งแล้วนะ สองครั้งแล้วที่เธอตบหน้าฉัน เธอจำไม่ได้หรือว่า เธอตบหน้าฉันครั้งแรก เธอต้องเจอกับอะไรบ้าง เธอคงอยากจะกระอักเป็นครั้งที่สองใช่ไหม" เขาถามเสียงเหี้ยม แววตาไร้ซึ่งความปราณี "แค่นี้ฉันก็กระอักเลือดมากพอแล้ว จะโดนอีกสักหน่อยคงไม่เป็นไร อีกอย่างคนอย่างคุณ มันก็หน้าตัวเมียอยู่แล้ว รังแกคนไม่มีทางสู้ เอาสิ เอาเลย ตบฉันเลย แตะฉันก็ได้ หรือว่าจะถีบฉัน ฉันก็ยินดี ฉันจะไม่ร้องขอชีวิตจากคุณ แต่ฉันจะจำทุกอย่างที่คุณทำกับฉัน แล้ววันหนึ่งฉันจะเอาคืนคุณอย่างสาสม" ตาต่อตา ฟันต่อฟัน เกวลินพูดโดยปราศจากความเกรงกลังรัฐรวินทร์ ชายหนุ่มที่กุมชีวิตตนกับครอบครัวไว้ในอุ้งมือ อุ้งมือของคนที่ไม่เคยให้คำว่า เมตตาปราณีกับตน”