icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

รักร้อนเพลิงพยาบาท 25+

บทที่ 5 

จำนวนคำ:1529    |    อัปเดตเมื่อ:28/03/2024

ทนาของทั้งคู่สิ้นสุดลงในอีกหนึ่งนาทีต่อมา ศุภวรรณยิ้มกับโทรศัพท์ จ้องมองดูข้อความที่เด้งขึ้นมา

าท เกือบครึ่งถูกซื้อเพื่อธุรกิจ ปล่อยให้คนต่างชาติหลากเชื้อชาติเช่าแบบรายเดือน แต่ก็มีบางกลุ่มเป็นเสี่ยกระเป๋าหนัก เช่าให้เด็กในสังกัดอยู่อาศัย ยามว่างก็จะมาหาความสุข พอเบื่อก็ให้ย้ายออกแล้วพาหญิงสา

เพื่อน เมื่อก้าวเข้ามาในห้อ

ไปเมืองจีนกับเมีย” จริยาตอบ

2501 เขานัดฉันตอนห้าทุ่ม นี่เพิ่งสี่ทุ

กค้าดีนี่ ท่าท

นอาหาร เขาก็ไม่เลว

ายครั้งแล้ว ทั้งที่แกทำงานแบบนี้ได้เงินเยอะกว่

ซึ่งก็หาได้จริงๆ ไม่แน่นะว่า ถ้าเผื่อเขาติดใจฉันขึ้นมา ฉันอาจได้อยู่ที่

ลักและเป็นคนออกค่าใช้จ่ายในบ้านแทบทั้งหมด โดยมีชรัณที่เรียนไปด้

วยเหลือพี่สาว เธอเก็บไว้ใช้และซื้อข้าวของที่อยากได้ จะพูดได้ว่า เห็นแก่ตัวก็ว่าได้ อีกสองคนที่อยู่ร่วมบ้านด้วยคือ กำธรกับชะลอ บิดามาร

เวลาเดินเข้าไปในซอยบ้านก็จะได้กินน้ำคลำเหม็นเน่า ศุภวรรณจำยอมอยู่ที่นั่นอย่างไม่มีทางเลือก แต่ก็หาเหต

่คนสวยแบบเหลียวหลังมอง ที่เธอสามารถมัดใจผู้ช

เต็มที่เลย ฉันอยากม

มีผู้ชายหลายคนจะเล

ไรจริง ฉันจะได้สบายจริงๆ” พูดง่ายๆ คือศุภวรรณอยากได้เสี่ยเลี้ยงหรือคนเลี้ยงที่มีฐานะมากพอจะนำเงินมาปรนเปรอเธอ เพราะผู้ชายหลายคนท

เสื้อผ้า แกอยากไ

จึงยืมเสื้อผ้าใส่กันได้ และที่สำคัญเสื้อผ้าของจริยาส่วนใหญ่เป็นยี่ห้อแบรนด์ดัง เนื่องจากคนท

กมานั่งคุยกับเพื่อนอีกครู่หนึ่งให้ใกล้เวลานัดหมาย แล้วจึ

อง 2

งรัฐรวิศ เธอยืนรอไม่กี่อึดใจบานประตูก็เปิดออก ศุภว

ดีค่ะ

กจริยาเสียอีก อาจเป็นเพราะห้องชุดห้องนี้ใหญ่กว่า เท่าที่เธอดูมีห้องนอนสองห้อง

วยจังนะคะ

นเดี่ยวราคาสิบล้านที่อยากได้ๆ สบายๆ แถมยังมีเงินซื้อรถและซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่อยากได้แบบสบายมืออีกด้วย แต่อย่างว

ินเข้าไปหารัฐรวิศ

ยากทำอะไรก็ทำ ไม่เคยคิดก่อนว่า สิ่งที่ตัวเองทำมันจะผิดหรือถูก หว

เปิดรับโบนัส

เปิด
รักร้อนเพลิงพยาบาท 25+
รักร้อนเพลิงพยาบาท 25+
“ความพยาบาทของเธอ ทำให้ทุกคนต่างสะพรึงกลัว ยกเว้นเขา...รัฐรวินทร์ ที่จะใช้ความรักทั้งหมดสลายความพยาบาทในใจเกวลิน เขาคือทายาทตระกูลอัครธนากุล ตระกูลมหาเศรษฐีของเมืองไทย เธอคือหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาที่ไร้พิษสง แต่ก็ไม่ใช่ว่า เป็นลูกไก่ในกำมือ "เพี้ยะ!" ฝ่ามือเล็กฝาดลงไปบนแก้มรัฐรวินทร์เต็มแรง จนเกิดรอยฝ่ามือบนผิวแก้มเขา "เธอกล้าตบหน้าฉันเหรอ" เขาถามเสียงเข้ม แววตาลุกโชนด้วยความโกรธ "ก็ใช่น่ะสิ ก็คุณอยากปากหมาทำไม แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ" เกวลินตอบด้วยทีท่าไม่เกรงกลัว ทว่าความเป็นจริงนั้นไม่ใช่ ในใจเต้นรัวจากความกลัวชายตรงหน้าที่อาจบีบคอเธอตายได้ "สองครั้งแล้วนะ สองครั้งแล้วที่เธอตบหน้าฉัน เธอจำไม่ได้หรือว่า เธอตบหน้าฉันครั้งแรก เธอต้องเจอกับอะไรบ้าง เธอคงอยากจะกระอักเป็นครั้งที่สองใช่ไหม" เขาถามเสียงเหี้ยม แววตาไร้ซึ่งความปราณี "แค่นี้ฉันก็กระอักเลือดมากพอแล้ว จะโดนอีกสักหน่อยคงไม่เป็นไร อีกอย่างคนอย่างคุณ มันก็หน้าตัวเมียอยู่แล้ว รังแกคนไม่มีทางสู้ เอาสิ เอาเลย ตบฉันเลย แตะฉันก็ได้ หรือว่าจะถีบฉัน ฉันก็ยินดี ฉันจะไม่ร้องขอชีวิตจากคุณ แต่ฉันจะจำทุกอย่างที่คุณทำกับฉัน แล้ววันหนึ่งฉันจะเอาคืนคุณอย่างสาสม" ตาต่อตา ฟันต่อฟัน เกวลินพูดโดยปราศจากความเกรงกลังรัฐรวินทร์ ชายหนุ่มที่กุมชีวิตตนกับครอบครัวไว้ในอุ้งมือ อุ้งมือของคนที่ไม่เคยให้คำว่า เมตตาปราณีกับตน”