วันดับนางริษยา

นแต่งงานของทั้งสองจัดอยู่ในโบสถ์ราบรื่นจนแทบไม่มีที่ติ

ข้ามายังบริเวณลานจอ

์สถานหลังใหญ่โตโอ่อ่าราวกับปราสาทราชวังของดย

นหรูราวกับละเมอ นรีกุลเดินเข้าไปใกล

เหล็กสนิมเขรอะราวกับหล่อนได้ต้องม

องนรีกุลเบิกกว้างขึ้นยามเมื่อเวลานี้ร่าง

ียกภรรยาของเขาด้ว

ดุ้งสุดตัวเมื่อประตูรั้วที่หญิงสา

่นอยากได้เป็นเรือนหอของเราค่ะ”

ำยำของเขาสั่นสะท้าน นัฐธวีร์มองส

ธวีร์กล่าวกับหญิงคนรักที่มาวันนี้เธอได้

ศษไปเลยค่ะ” นรีกุลก

วีร์กล่าวพลางเอื้อมมือหนาปัดปอยผ

ต้มระบายรอยยิ้มกว้างจนเห็น

ทำให้หญิงสาวที่มองผ่านผ้าม่า

กแต่ทรงพลังของสตรีคนหนึ่งเดินเ

ยครับ” ท้ายประโยคชายหนุ่มเอ่ยอย่างชัดถ้อย

้ก็หลานวีร์นี่เอง” อั

่าวขึ้นพลางหันไปสบสายตาของหญ

องวีร์” เสียงเข้มของนัฐธวีร์

มณีกล่าวขณะยกมื

ยพลางแย้มเรียวปากสีสวยของตน

างในก่อนซิ” อัญมณีกล่าวพลางชักชวน

น้ำพอดี” นัฐธวีร์กล่าวพลางจูงมือของน

วีร์ปล่อยมือของนรีกุลทันทีที่เขาเดิน

้นสูงที่หล่อนใส่มาในกา

้าหน้าคฤหาสน์ที่อ่อนละมุน นรีกุลอดรู้สึกชอบลายพรม

ูเหนื่อยนะ” นัฐธวีร์กล่าวแส

ไรชอบกล” นรีกุลเอ่ยขึ้นขณะที่ก้า

อัญมณีกล่าวกับ

ยบนโซฟาตัวยาวหนานุ่มที่อ

กำดัดคนหนึ่ง เธอสวมชุดคลุมยาวกรอมเท้าสีดำสนิทในมือ

าได้ไหมจ้ะ” อัญมณีเอ่ยถามช

เห็นครอบครัวใดจะแต่งกายเห

น้องสาวของบิดาของกรพจน์ ภาพที่ปรากฎเด่นชั

มฝีปากด้วยสีแดงอ่อน เรือนผมของอัญมณีเ

สักดวงเดียวอย่างประหลาดใจ เรียวปากอมชมพ

หลอดไฟเหรอคะ” นรีกุล

นเปลือง อาใช้แค่ตะเกียงจุดโคมแทน” อัญมณี

ีกุลยกขึ้นทาบริมฝีปากหของหล่อนแ

ะ” นรีกุลถามต่อขณะยกน้ำที่สา

าติของน้ำเฝื่อนอย่างที่นรีกุลไม่เคยล

ลักน้ำที่สาวใช้นำ

อทาบอกของหล่อนจนนัฐธวีร์เห็นทรวงอกเนินอวบอ

ประคองนรีกุลอย่างอ่อนโยน ชายหนุ่มเ

รับ” นัฐธวีร์กล่าวแล้วมองหน้าสาวใ

นอะไร” นรีกุลกล่าวขณะร

งจ้ะ” ท้ายประโยคอัญมณีก

าไม่ชอบน้ำสมุนไพรครับ” นัฐธ

หนาของนัฐธวีร์ไว้อย่างรู้เท่าทั

ว่าต่อทว่าชายหนุ่มต้องหยุด

รยาผมไปนอนพักก่อนนะครับ” เสียงเข้มของชา

มเค้กชิ้นโตเข้าปากอย่างไม่รับรู้

ลนอนหนุนแขนนัฐธวีร์อย่

นล้าที่มาจากการเดินทางระยะไกล ชายหนุ่มประค

ำของสามีหนุ่มอย่างเชื่องช้า นั

ากแต่นรีกุลก็อดรู้สึกสุขใจไม่

่อยอ่อน ชายหนุ่มเหลือบมองไปทา

นที่นรีกุลได้เดินทางไปเคารพศพปู่ของเขา จวบจนถึงตอนน

ปลุกให้นรีกุลสะดุ้งตื่

ก หากแต่เวลานี้นรีกุลเห็นเพียงแสงจันทร์ที่

าง หญิงสาวเอื้อมมือไปหมายจะงับบานหน้าต่าง

ย่างนี้ค่ะวีร์” นรีกุลเอ่ยร้องเร

รากฎมือสากหยาบกร้าน บนนิ้วของมือสากที

างพยายามสะบัดมือของหล่อนใ

ภวังค์ หญิงสาวเปิดเปลือกตาขึ้นทันทีก็พลั

ีกุลล่ะล่ำล่ะลักบอกเขาอย่างตกใจสุดขีดพล

เสียงนั้นเอ่ยบอกเธอพลางประทับริมฝ

รือนกายของหล่อน เรียวปากบางของเขาซอนไซ้ไปยังใบหู

ีกุลสวมใส่อยู่ เขาแนบเรือนกายของหล่อนใ

นลงอย่างพลั้งเผลอ ความหวา

หากแต่เวลานี้ดวงวิญญาณร้ายของกรวีร

าว นรีกุลบิดตัวแล้วครวญเสียงหวานจนนัฐธวีร์สะดุ้งเล็กน้อยท

เสพสมเรือนกายของนรีกุลอย่างอุกอาจ และดวงจิตของนัฐธวี

+