วันดับนางริษยา

เล็ดลอดเข้ามายังหน้าต่างบานกว

องช้า มือเรียวของหญิงสาวควานหาสามี

ุ่ม ความเย็นวาบแทรกไปทั่วทุกอ

ดทิ้งหล่อ

เดียวกันกับเสียงของโทรศั

้นเคยของผู้เป็นสามี นรีกุลถอน

ล่าวเป็นคำแรกทันท

ันนี้ ผมออกมาแล้ว นุ่นอยู่ที่บ้านไปก่อนนะ” นัฐธ

ุ่นเข้าใจ” หญิงสาวเอ่ย

นรีกุลกล่าวด้วยน้ำเสียงหวาน

่น

นุ่น”นัฐธวีร์กล่าวพล

ิวเตอร

ญ่ คราบไรฝุ่นเกาะนาฬิกาเรือนโบราณที่ประดับฝาผนังลายส

มอนอฟอยด์อีกครั้ง หญิงสาวอดรู้สึกไม่ได้

เสียเห

” นรีกุลเอ่ยถามสามีเสีย

ม่มีสัญญาณ…แค่นี้ก่อนนะนุ่น” นัฐธวีร์กล

ว นรีกุลจึงดึงผ้าม่านสีม่วงขิบดิ้

ทะกับจมูกโด่งของนรีกุลอย่าง

นี้กลายเป็นกลุ่ม ควันหมอกจาง ๆ ขึ้น

กขมัวที่บดบังดวงตาค

เห็นเงาดำทะมึน

ากดออดหน้าคฤหาส

นไว้ค่ะ” นรีกุลกล่าวด้วยน้ำเ

ลับจากผู้มาเยือน

ได้รู้สึกว่

เป็นปมใหญ่ราวกับเชือกป่านท่าพัน

าไม่ได้เมือเวลานี้หญิงสาวรู้

้ามานะ” นรีกุลเอ่

ลับมาไม่ทัน” นรีกุลกล

ุโรปหญิงสาวรวบ ชายกระโปรงที่ยาวรุ่ยร่

งสาวที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับเ

รี๊ดๆ” นรีกุลหวีดร้อ

นความฝันของเธอน่าหวาดกลัวเสียจนเธออยากจะตื่นขึ้น นรี

พท์ของหญิงสาวดังขึ

ทั

ปหาโทรศัพท์แล้วฉ

์โทรปลายสายที

กฉงนในใจขึ้นมาไม่ ได้ว่า ปลายสายเป็น

ว่าคนที่ก

” นรีกุ

้วีร์ว่าจะไม่ก

เอ่ยบอก

นวีร์กลับมาแล้วนะคะ” นร

ผมติดงานออกแบบเกมน่ะ” นัฐธวี

้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจในบทสนทนาของสามีที่

้วเดี๋ยวพรุ่งนี้วีร์จะกลับไปนะครับ รักนะครับ ฝัน

ญิงสาวถอนหายใจออกมา

็นคนแบบนี้” สาวเจ

าววางโทรศัพท์ลงอ

บอารมณ์กับการกระทำข

วใครกดออด” หญิงสาวเอ่ยถามอย่าง

นเอง

ห้รู้เรื่องดีนะ เพ

ันหมด” นรีกุลกล่

วเนื้อของหญิวสาว นรีกุลหันไปมองหน

่ปิดนะ” หญิงสาวกล่าวขึ้นแ

ทว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่หล่อ

่เริ่มบดบังแสงจันทร์ที่แต่

ไฉนเลยหญิงสาวต้องสนใจพวกเขาเล่าเพราะตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาเป็นสะใ

ธวีร์ที่เธอเจอที่ง

น์มอนอฟอยด์แห่งนี้ก็ไม่มีใครมาเยี่ยมเธอเลยจนบางทีหญิงส

รถเข็นตลอดเวลาเท่านั้น แต่นาน ๆ ท่านทั้ง

นรีกุลเหลือบไปเห

กมีกรอบภาพคว่ำอยู่ซึ

ะนั่นเป็นภาพที่ค

ล่ะ เมื่อนรีกุลคนน

นี้บ้างก็

เดินออกจากห้องนี้ไป จุดหมายแร

อกไปจากห้องนอนข

ู้ตัวเลยว่ามีบางสิ

เที่ยงคืน นาฬิก

งเวลาที่นรี

ลยังคงเดินไ

นทางแคบ ๆ ยาว ๆ ปลายเท้าสีขาวสัม

วเย็นบริเวณปล

ด์ไม่ได้เปิดเค

เย็นยะเยือกที่เท้าข

้สนใ

ยุดอยู่หน้าประตู

ข

่อนลมหายใจออกอย่างเชื่องช้า ๆ พลาง

างเชื่องช้า แววตาของนรีกุลเ

งอัลมอนด์นั้นกวาดสายตาไป

งจับสังเกต เวลานี้ตรงหน้าของหญิงสาวมี

นไว้ด้านขวามือสุด ในกรอบภาพนั้นเ

หน้าคมคายยกยิ้มท

จริงมากนัก หญิงสาวรู้สึกว่าภาพนี

ามองไปยังภาพถัด

พต่อมานี้เป็

าพของชายหนุ่มคนหนึ่งมีใ

ีกุลอ

มีภาพอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ได้ทั้งๆที่เขาบอกหล่อนว่าเขาเพิ่งไ

ว่าเวลานี้สอง ขาของหล่อนได้พาเธอมาห

ัยไม่อาจทำให้ใจของหญ

ปิดตายคว่ำไว้และเป็นภาพที่หวงแหนของปู่กรชัย คุณอาและสามีของหล่อนจะกล

ของนรีกุลเอ

่นั้นให้เป

าวหวีดร้อ

งรีบเอามืออุดปา

ร้องนั้นดังก้องทั่วค

กตระหนกตกใจไม่ได้ เพราะในภาพกรอบริมสุดนั้นเ

าก นรีกุลรีบหมุนภาพนั้นกลับทันทีทำให้หล่อนไม่ได

หล่อนรับรู้ได้ถึง ความหวาดกลัวที่ม

เอาภาพเหล่าน

ึงหวงแหนภาพเหล่านี้กันล

+