วันดับนางริษยา

กันเดินเข้าไปใน

ร์ อย่างไม่สนใจสาย

อดกินเนื้อของบิดาของน

ไปมาตลอดทางยาวในงานสวดอภิธรรม

้าของชายคนรัก และผู้มาร่วมงา

นแล้วแต่แต่งกายสวมชุดสีขาวและสีดำ เพื่อเป็นเกียรติแก่งานศ

รีกุลนั่งอยู่เบื้อง

่ของน

งนัฐธวีร์ในเวลานี้เป็นใบ

ดคิดมากก่อนว่าปู

ที่สุด และยังเป็นคนเดียวที่เขาไว้ใจเล่าความลับเรื

ครั้งเดียว พลางคุกเข่าคลานไปปัก

ข้างกายของนัฐธวีร์เป็นหญิงสาวดวงตากลมโตสุกใส เธอสว

ล้าผมเรียบร้อย

หมือนสาวฝรั่งที่บิดาของเขาอย

ัฐธวีร์ที่เวลานี

แม้ว่าเธอจะไม่เคยเจ

กใจหายไม่ได้กับการจากไปของ

าวเอื้อมดึงธูปออ

ไปจ่อยังเทียนที่ลุก

รัศมีดวงอาทิตย์ลามลงม

็กน้อยเพื่อตามธร

คารพศพของปู

งกรีวีร์เหลีย

บเดียว ทว่าเขากล

นเดียวของเขาที่พร

ธวีร์ บุตรชา

รชายของเขาที่ยิ้มแย้มแจ่มใส

รุ่นที

มาว่าหญิงสาวท

ิเรกวิยะกุผู้หญิง

ป็นภรรยาเพียงคนเ

เป็นคนจีนที่เข้ามาในประเทศไทยและได้ถือครอง ที

รวยในแวดวงอสังห

นัฐธวีร์ควรจะนั่งอยู่ที่เก้าอี้ฟังสวดอภิธรรมตาม

านัฐธวีร์ที่เดิน

มของนรีกุลก็สบสายตาเข้ากั

่จ้องเขม็งมองมาทางนรีกุ

๊บแวมวับจับตา นรีกุลอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ ลางสังหรณ์ของเธอบอก

วแยกจากนรีกุล ชายหนุ่มหาที่นั่งให้นรีก

สักครู่” นัฐธวีร์เอ่ยขึ้นก

ะ รีบไปรีบมานะคะวีร์” หญิงสาวเ

น้ำ หญิงสาวเดี๋ยวมองซ้ายแลขวาก็รู้สึกว่าเวลานี้นั้นเ

์ใช่ไหมจ้ะ” มารดาของนัฐธวีร์เอ

อบออกไปนั้น เสียงเข้มของชายหน

เจ้าสาวของผม” นัฐธวีร์กล่าวกับมาร

่ว

มื่อครู่ของมารด

เป็นใบหน้า

ูก” แม่ของชายหนุ่มเอ่ยถา

น้ำใสคลอเบ้าตาของเธอ หากนรีกุลคาดคะเนไม่ผิดนัก ส

ๆ นี้ครับ” นัฐธวีร์เอ่ยตอบมารดาแท้ ๆ ของเข

อดรู้สึกไม่ได้ว่า

มารดาของนัฐธวีร์ก็หันมาทางหญิงสาวที่

์เอ่ยกับหญิงสาวที่เวลานี้ทำตัวไม่ถู

รีกุลกล่าวพลางยกมือ

ทราบ” เสียงเข้มของบุรุษคนหนึ่งดัง

าซีดเผือดราวกับกระดาษเอสี่ที่

ักก่อนดีกว่าครับ” นัฐธวีร์กล่าว

พจน์เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจในวาจาขอ

มารดาของนัฐธวีร์เอ่ยเสียงแหลมสูงอย่างไม

บสะใภ้เจ๊กเด็ดขาด” กรพจน

งหญิงสาวสั่นไหวระริกราวกับกร

งหญิงคนรักอย่างสะท้อนใจ เวล

าอย่างร้ายกาจ ริมฝี

ับนุ่นผมจะไม่กลับไปเหยียบบ้านและรับมรดกจิระชาญอีก

มน้ำที่ร้อนได้ที่ กรพจน์ยกมือชี้หน้

ขาด และแกไอ้วีร์แกอย่าหวังว่าแกจะได้อะไรจากมรดกปู่ของแกที่ยั

างหวังเลยว่าจะมีคนสืบทอดที่ดินนั่นต่อจากคุ

อของหล่อนออกไปจากงานศพที่ยังสวดไม่จบทันที ทิ้งให้ก

ขึ้นอย่างแผ่วเบาด้วยตนเองไม่อยากให้เกิ

อมรับ แม่หนูนุ่นนี่เป็นสะใภ้” มารดาของ

เขาเสมอ ขณะนรีกุลมีสีหน้าโล่งใจไม่น้อยที่ในที่

าวพลางปล่อยข้อมือของหญิงคนรัก

ุตรชายอย่างปลอบประโลมลูกชา

แต่งงานเป็นเรื่องเป็นราวกับหนูนุ่นนะลูกนะ” มารดาของน

งแต่ไหนแต่ไรเกิดมาหญิงสาวไม่เคยต้องมานั่

เป็นพ่อค้าคหบดีในสมัยรัตนโกสินทร์มาก่อน ตระกูลจิระชาญจึงเป็นตระกูลที่มั่ง

มอนใบมาขายเส้นบะหมี่แต่พวกเขาก็ก่อร่างสร้างตัวกลายเป็นตระ

+