เทพสวรรค์บัญชา

จะอยู่ในลูกแก้ว แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงพลังที่อยู่ในตัวปลา แถมมันยังฉลาดรู้เรื่องราว

่นแล้วกัน คนที่คิดว่าจะหลับลุกขึ้นเดินออกไปนอกตำหนัก

สียหนักยิ่งกว่าเดิม มือหนารินสุราครั้งแล้วครั้งเล่าจนกระทั่งได้ยินเ

ามาท

ลับนั่งลงบนไม้หินอ่อนตัวเดียวกัน

หาได้ทำให้เรื่องทุกอย่างดีขึ้

ะทำอะไรไม่ใช่ธุระที่เจ้าต้องมาสอน

เหตุใดท่านพี่คิดเช

เลิกเอาคำนินทาของเหล่าเท

ยด้านหลังกับเสื้อสีดำทำให้อีกฝ่ายดูน่าเกรงขาม อีกทั้ง

า หากเจ้าอยากได้ตำแหน่งข้า ข้ายกให้ ที

ย่ากล่าวเช่นนี

าอะไรออกมาข้าก็หาได้เชื่อเจ้าอีกแล้ว ความเชื่อใจที่ผ่า

ไม่ไ

พมังกร แม้พวกเราจะมีบิดาคนเดียวกันก็ใช่ว่าจะเป็นพวกเดียวกัน เจ้า

ูกเจ้าของตำหนักปล่อยพลังออกมาขวาง ดวงตาฟู่เฉินปรายมองอี

ที่ข้าไม่ได้เชิญ ครั

ดลงแล้ว ดวงตาเขาปิดลงคล้ายกับทำใจ ก่อนหันมองไปบนฟ้า จ

กแก้วกลมตรงหน้าที่บัดนี้ไม่ได้กลมเหมือนเคย แต่กลายเป็นสาวน้อ

จะคงต้องมีพลังในการซ่อนตัวได้พอสมควร สายตาเขามองไปยังลูกแ

มองสตรีที่นอนอยู่

“เป่ยเถียนถิง” ฝีเท้าหนักเดินเข้าไปหา ใช้มือแตะแก

ิทหรอกหรือ” พูดจบก็หันมองไปยังหญิงสาวอีกครั้ง “น่าสนใ

้าห่มที่ห่มกายลงทีละน้อย เขานึกชื่นชมเรือนร่างนางอยู่ในใจ งดงามสมค

แต่คนหลับก็ยังคงหลับสนิท เขายกมุมปากยิ

่มสุรามาหลายไหเริ่มจะเมาภาพตรงหน้าเสียแล้ว มือเขาแตะลงกลางอก จากนั้นก็วนเวียนรอบ

นาดยังใหญ่กว่าฝ่ามือเขาเสียอีก เต็มไม้เต็มมือจนอยากสัมผัสให้ลึกซึ้งกว่าเดิม ว่าแล้วเจ้าของเตียงก็ถอดเสื

นไร เจ้าของเตียงล้มตัวนอนแล้วหันมองหญิงสาว ดูเหมือนนางจะให้ความร่วมมือ ร่างบา

ี จากนั้นก็เล่นผีผ้าห่มสักสองสามรอบ แต่คิดไปคิดมาน่าจะไม่

มอดทนอีกรอบเมื่อร่างบางขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้ใบหน้านางอยู

ขาก็พอใจกับริมฝีปากอวบอิ่ม และยิ่งพอใจก็ยิ่งอยากได้อีก ตอนนี้มือเขาเลื่อนไล้ไปยังดอก

ายหมื่นปี กลิ่นสุราของคนเมาทำคนหลับเริ่มได้ส

ตัวเองที่อยู่บนหมอน ดวงตาหันมองลูกแก้วก็พบว่านางกลาย

อน ดู ๆ ไปแล้ว องค์รัชทายาทฟู่เฉินหลงเหมือนคนสติไม่เต็ม นางหัวเรา

ากลูกแก้วได้ คนหมายอยากกินปลาหงุดหงิดอารมณ์เสีย เขาลงจา

ชทายาทพ

นุ่มเดินไปได้สองก้าวหมายจะเปิดประตู แต่ฉุดใจคิ

้วปลาที่ทำหล่นหายไป แต่หาจนทั่วทุกตำหนักแล้ว

ใจยกใหญ่ คนที่ทำให้เขาอารมณ์เสียยังไม่รู้โทษอีก จะทำเช

่อมาหาข้า เจ้ามอบข้า

้ดังออกมาให้ใครได้ยิน เขาเปิดประตูตำหนักแล้วก็พบกว่าตอนนี้ไม่

เหลี

้ว ข้าขอค้นตำห

้เช่นนั้นหรือ เห

ถือลูกแก้วเอาไว้ แต่ก็ไม่แน่ใจว่

ได้แต่อาฆาต อย่าให้เขาเจอเทพสวรรค์คนนั้นเด็ดขาด เจ้าของตำหนักล้วงมือเข้าไปในเ

รงหน้าที่ปราศจากตัวปลาก็ส่ายหน้า “พว

้ว “แต่ว่าพวกเรายัง

เจ้าสมุทรเป่ยเจี่ยก็ยิ่งห้ามปรามบุตรชาย “ห

่ยเหลียนฝู่ยังคงไม่

ัง “หากนางเป็นอะไรข้าจะข

เลยนิ่งสงบ ค่อยหาวิธีอื่นหลบหนีแทนการพบตัวจะดีกว่า หาก

ยงของนางคงบ่นปี้ไม่มีเหลือ ทุกอย่างสงบลงดังเดิม เมื่อเจ้าขอ

บอกว่าเจ้าเป็นของข้า ฉะนั้นไม่ว่าก

บ แต่คนพูดก็เห็นเพียงฟองอากาศลอยเต็มลูกแก้

ป่ยเจี่ยเดินมาถึง

ิมว่า “ลูกรับรู้ถึงกระแสจิตข

อะไรได้ เจ้าไม่เห็นหรื

ีหน้ากังวลกว่าเด

แม้พ่อจะเป็นเจ้าสมุทร ไหนเลยจะสู้ไทจื่อบนสวรรค์ อย

่นไรดีพ่ะย่

ันมองตำหนักสีทอ

ะหาวิธีช่วยนางเจ้าก

ก็ไม่อาจพ้น เป่ยเถียนถิงลูกรักจ

กอยู่หลายวัน แต่คนตัวโตก็หาได้สำนึก ยามนางตื่นเขามักจะ

ีหรือจะสำนึก ทุกเมื่อเชื่อวันที่ผ

ิต้องเรียกเจ้

อนุญาตพูดได้แค่ฟองอากาศส่วนคนอยากเรียกก็เรียก

กฝ่ายยิ้มอย่างมีเลศนัย จากนั้นก็ใช้มือเคาะลูกแ

ิง ๆ นางต้องหาวิธีหนีจาก

้เจ้าปลาน้อยเริ่มหลับใหล คนที่ถือหนังสือในมือหาได้มองอักษร

รอง ได้แค่มอง แต่ไม่อาจกระทำการใดได้นอกจากลูบคลำ ยิ่งทำใ

ามาอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง เขาวางหนังสือในมือก่อน

าแตะสัมผัสหน้าผาก เลื่อนไล้มายังแก้มหอมกลิ่นเนื้อนวลให้ต้องกลั้นใจ หา

ทางซ้ายทำให้เขาเห็นเพียงครึ่งเดียว องค์รัชทายาทฟู่เฉินหลง

วล ความอุ่นของลิ้นทำร่างบางขยับกลับมา เขาอาศัยจังหวะนั้นฉกริมฝีปากประกบ แทรกลิ้นคืบคล

่อยลงไป เรือนร่างนวลขยับทุกครั้งที่เขาเผลอจูบด้วยความป

นิ่งเฉยเช่นนี้เห็น

ึ้นมาห่มเนื้อนวลตรงหน้า ก่อน

าะมีความมุ่งมั่นที่จะกินปลา เขาจึงเดิน

่ออกจากตำหนัก ครั้นออกมาก็ทำหน้าเหมือนจะตาย มีสิ่งใดรบก

มายขององค์รัชท

จนต้องมาค้นหาด้วยตนเอง ครั้นเทพเฝ้าห

ากข้าไม่สั่งก็

อเฝ้าดูอีกฝ่าย เขากำลังค้นหาอะไรกันแน่ ปกติแล้วแม้ว่าไท

ระจายไปทั่ว คิดว่าหากเทพหอมาเห็นคงลมจับ พี่ชายตนรื้อค้นนานหลายชั่วย

วจึงเดินเข้ามาในหอเพื่อดูหนังสือเล่มที่ว่

้ำค่าในวังบาดาล เ

มังกรจนแทบจะพลิกสวรรค์เป็นนรก แต่ก็

เร็จ คนที่ได้ครอบครอบลูกแก้วนั้นก็จะไม่มีผู้ใดต่อกรได้แม้แต่เง็กเซียนฮ่องเต้ มือเขากำห

รเหนือกว่าคนที่

กจากหอสมุด สวนทางกับเทพหอสมุดที่กำลังจะทักทาย แต่พอเดินเข้า

ยอิง พวกท่า

ค์รัชทายาทผลึกเอาไว้ ทำให้เท้าของคนติดตามชะงัก ฟู่เฟยอิงหันมองปีกตั

ายาทนั่งลงก่อนจะยกผ้าห่มขึ้นแล้วใช้มือลูบไล้คอหงส์ คราวนี้เขาไม่ได้เบาแรงเพราะจงใจให้อีกฝ

ิ้ม หยิบลูกแก้วขึ้นมาใส่เสื้อตัวเอง ก่อ

้อยู่ในลูกแก้ว แล้วเหตุใดลูกแก้วมังกรถึงได้มาอยู่ในตำหนักของอีกฝ่าย ความเ

กมนุษย์ จากนั้นก็กระโดดเข้าไปในประตูดัง

ณแล้วถอนใจ ถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องเผชิญชะตารักแล้ว หากแต