เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายที่สามีทิ้ง

ญ่ ที่กำลังเปล่งประกายส่องลงมากระทบม่านตาหนักอึ้งของสตรีที่กำ

วงตาคู่สวยลืมขึ้นอย่างช้า ๆ ได้เกือบเต็มตา มีความคาดหวังอยู่ลึก ๆ ในใจว่า ถ้านางลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วจะได้เห

กขึ้นนั่งพร้อมกับอาการตาปรือ “ท่านแม่ฟื้นแล้ว ฮือ...ข้าคิดว่าท่านแม่จะทิ้งข้าไปเสียแล้ว” เสียงร้อ

าของนางก็เบิกกว้างอย่างตกตะลึงในทันที “ท่านแม่” สาวน้อยสะกิดไหล่ของผู้ให้แม่ให้ตื่นจากภวังค์ พร้อมกับเปล่งเสียงตื้อ ๆ เนื่องจากกำลังร้องไห้ เอ่

เหนียงไป๋ไม่รับรู้อะไรไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนไปหมด จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ริมฝีปากรูปกระจับขยับเอ่ยถ้อยคำออกมาอย่างไม่รู้

งเด็กหญิงหน้ากลมที่รวบผมสูงสองฝั่งถักเปียมัดเป็นแกะน่ารัก “ท่านแม่ร้องไห้ทำไมเจ้าคะ” ปากน้อย ๆ เอ่ยถามเสียงสั่นคล้ายจะร้องไห้อีกครั้งตาม

วย แม่คิดถึงลูกเหลือเกิน หนู

ท่านก็ล้มลงไป ข้าเรียกท่านแม่อยู่เกือบสองเค่อ กว่าท่านจะตื่นขึ้น” เสียงเจื้อยของเด็กน้อ

่กว่าจะตั้งสติได้ ดวงตาดูสับสนและพร่ามัวด้วยน้ำตาที่เอ่อค้าง

หรอ แล้วเราล่ะ? เราตายหรือ

ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเล้าไก่มากนักอีกด้วย จากการประเมินทางสายตาแล้ว คิดว่าบ้านหลังนั้นน่าจะถูกสร้างมาเกินครึ่งศตวรรษ คล้ายเป็นบ้านที่ถูกทิ้งร้างให้โดดเดี่ยวมานาน ไม้บางส่วนสึกกร่อนจนหลุดล่อน

บรรยากาศรอบ ๆ แลดูแล้

น้าเคร่งเครียดแสดงถึงความคิดอันยุ่งเหยิง แต่เสียงเล็กของเด็กผู้ห

ามาในหัวของนางเสียดื้อ ๆ บุคคลที่จะไขข้อสงสัยให้นางได้นั้น ก็เห็นจะมีเพียงผ

้อย เจ้าชื่อ

้าชื่อถิง

่ะ แม่ของเจ้

ด้คำตอบจากเด็กน้อยเรียบร้อยแล้ว เหนียงไป๋ก็ก

ฟงแล้ว นางยังมีชื่อเรียกเหมือนกับลูกสาวของเราอีกด้วย ซ้ำไปกว่านั้นผู้หญิงที่เจ้าตัวน้

ก่า ๆ ของร่างนี้กลับมาได้ และจู่ ๆ ความทรงจำของร่างนี้ก็แวบขึ้นมาในหัวทั้งหมด ความรู้สึกวิงเวียนเ

เข้ามาอยู่ในบ้านของข้า ก็อับจนลง

วย มาอยู่เกาะกันแบบนี้ สักวันก็อดตายกันพอดี” แม่เฒ่าหลังค่อม ผมขาว ที่มีนามว่าซูเจิน เดินแทบจะไม่ไหวแต่ยังอุตส่าห์ยกไม้เท

ใหญ่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เนื่องจากเป็นลูกสาวขอ

เงินทองอย่างหนัก ไม่เพียงเท่านั้น เหนียงไป๋ยังตั้งครรภ์ในช่วงที่ครอบครัวกำลังลำบาก ทั้งยังคลอดออกมาเป็นบุตรสาว ไม่ใช่บุตรชาย ก

หลังนี้ไปยังภูเขาสูงชัน แต่ทว่า ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวขาออก

้าเอาอะ

เก็บซ่อนเสบียงที่ตั้งใจจะเอาไปกินบนเขากับลูกสาว แต่ก็ไม่อาจเล็ดลอ

ระชากห่อผ้าห่อใหญ่ในมือของเหนียงไป๋อย่างแร

มาทุบหลังของน้าสาวต่างสายเลือดแรง ๆ หลายทีเพื่

มด เสบียงหลายส่วนเปียกชุ่ม เหนียงไป๋เขาแทบทรุด สายตาของแม่สามีที่ทอดมองมานั้น ทำให้เหนียงไป๋รู้ได้ทันทีว่าตัวเองไม่

นไปให้ถึงยอดเขาก่อนตะวันจะตกดินให้ได้ และสิ่งที่เอาติดตัวมาได้นั้น

รเก่าไปต้มกับน้ำเปล่าเยอะ ๆ ทำเป็นข้าวต้มน้ำใสประทังชีวิตไปก

้เจ้าค่ะ

นชโลมใจที่อ่อนล้าของผู้ให้กำเนิดจนน้ำตาคลอ แม่ลู

่าด้วยอากาศที่ร้อนจัด แสงแดดส่องแรงจ้าจนแสบตา คล้ายกำลังจะมีพายุ ไอน้ำในเมฆจะกลายเป็นฝนได

แก้มร้อนผ่าวราวไฟลวก จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดลงอย่างกะทันหัน จนสุดท้ายเหนียงไป๋ก็ล้มลงไป

ววาจาออกมาที่แสดงถึงความเจ็บปวด “อะ โอ๊ย ปวดหัวจัง” ภาพในความทรงจำที่เหนียงไป๋ร

่ยถามด้วยความเป็นห่วงอีกครั้งหนึ่ง

ตัวเอง ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่สามารถหาคำตอบของเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้

ีวิตทุกอย่างเพื่อลูกสาวอันเป็นที่รักของตน และเพื่อความอยู่

สาวอีกครั้งแล้ว เราต้องใช้โอ

มียาขายเป็นแน่ แต่ปัญหาอยู่ที่เรา

หลือบไปเห็นเงาใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนมาจาก

ปักผมพู่ห้อยไข่มุกหยกแท้ ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นสิ่งของที่มีค่าที