เกิดใหม่เป็นแม่หม้ายที่สามีทิ้ง

้เดียงสาของหนูน้อย เพราะทุกการกระทำของมารดาอยู่ในสายตาของนางตลอด แต่คำถามของลูกสาวนั้นทำให้เหนียงไป๋ได

ลับมาของร่างนี้ ว่าสามีของนางชื่อเจินเป่า ไม่ใช่เถียนฟง ก็ยิ่งทำให้เหนียงไป๋คิดตัดใจได้

บมือน้อยให้ลุกขึ้น แล้วเดินไปตามทางข้างหน้าพร้อม ๆ กัน ถิงถิงผู้ไร้เดียงสาไม่ทักท้วง เนื่องจา

่นเข้ม ใต้เมฆเป็นสีคล้ำดำจาง ๆ ลมเย็นชื้นพัดนำมาก่อนที่เมฆดำเข้าปกคลุมท้อ

โปรยปราย เปาะ! แปะ! ดังขึ้นเรื่อย ๆ ฝนที่โปรยปรายมองคล้ายม่านขาวปกคลุมทั่วท้องถนน สายฝนกระหน่ำแรงขึ้น เหนียงไป๋รีบเร่งฝีเท้าหาที่

ากชายคาเสียงดังลั่นจนหูอื้อ ฟ้าแลบแปลบปลาบก่อนฟ้าเสียงคำรามลั่นจะดังตามมาติด ๆ เด็กผู้หญิงตัวน้อยสะด

ริ่มปั่นป่วน ราวกับว่าเม็ดฝนมีน้ำหนักของอดีตอัดแน่นอย่างท่วมท้น เหนียงไป๋หลีกเลี่ยงความโศกเศร้าในใจของตัวเองไปไม่ได้

กิน ตอนนี้ฉันได้เจอลูกของเราแล้วนะ ฉ

และในขณะนั้นหางตาของนางก็เห็นอะไรแวบ ๆ เหมือนมีคนกำลังจ้องมองอยู่ใกล้ ๆ นางจึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างเต็มตาก็ต้องเป็นอันตกใจ เพรา

อ่ยถาม และใช้ตัวเองบังถิงถิงเอาไว้ เผื่อว่าบุร

ยนฟง แล้วเจ

ือนกับชื่อสามีของเธอที่ได้จากโลกนี้ไปแล้ว แต่ด้วยสีหน้าที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่รู้จักนางกับ

้เจ้าตกใจถึงเพี

งข้าชื่อว่าถิงถิง พวกเราลงมาจากบนเขา จะไปซื้อยาและอาหาร” เหนียงไ

่อค้าเมล็ดพันธุ์และพืชผลทางการเกษตร กำลังจะนำลงเขาเพื่อไปข

ผลผลิตทางการเกษตรอื่น ๆ อีกหลายอย่าง จึงเกิดความคิดว่าที่แปลงผักบริเวณบ้านที่ตัวเองอาศั

สีหน้าของอีกฝ่ายไปด้วยว่าลำบากใจหรือไม่ “เอ่อ..ข้าขอแบ่งเมล็ดพันธุ์ถั่วเขียวสักเล็ก

และแถมแป้งข้าวเหนียวพร้อมกับเมล็ดข้าวเหนียวให้ด้วย เพราะคิดว่าสองแม่ลูกที่ได้พบเจอนั้นต้องกำลังลำบากมากอยู่เ

ป้งข้าวเหนียวและเมล

ป เหนียงไป๋จึงเกิดความเกรงใจทั้งที่สิ่งนั้นมันมีค่ากับตัว

้ากับบุตรสาวของเจ้าเพียงเท่านั้น แล้วสามีของเจ้าล่ะ

าเป็นหม้าย

้าขุ่นเคืองใจ เอาเป็นว่าพวกเจ้าลงเขาไปกับข้

อีกครั้ง ภาพที่สามีและลูกสาวของเธอนอนจมกองเลือดมันตามหลอกหลอนจนรู้สึกหายใจได้ไม่ทั่วท้อง กวาดตามอง

บวิ่งเข้ามาดูอาการของมารดาด้วยความเป็นห่วง ส่วนบุรุษที่ถูกพบเจอโดย

วงอเพราะกลัวว่าจะอ้วกอี

จ้าลงไปหาหมอยาเ

อน เหนียงไป๋จึงเอามือรองน้ำฝนที่ไหลลงมาจากหลังคามาเช็ดปาก ก่อนจะเ

ึงหนึ่งชั่วยามก็เดินลงมาถึงล่างเขาได้แล้ว และบรรยากาศตรงหน้าก็ทำให้เหนียงไป๋ต้องชะงัก ก

น รวมทั้งพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่อีกด้วย เสียงจอแจพูดคุยดังอยู่รอบทิศ ทั้งป้องปากเรียกลูกค้า ทั้งถามไ

จั้งก็จะถึงโร

นที่นางจะตอบรับคำอีกฝ่ายในลำคอ แล้วเดินตามเขาต่อไป “อะ

มอยา “ที่นี่แหละคือโรงหมอ เจ้าไม่มีเงิน เดี๋ยวข้าจะให้เงินเจ้า” เถียนฟงบอกกับเหนียงไป๋ก่อนจะทำท่าหยิบเงินในกระเป๋

าสิ่งนี้จะใช้แท

ร ข้าจะขอ

้ ตาม

ี่ด้านนอกหน้าประตู ดูท่านหมอถามอาการของเหนียงไป๋และบุตรสาว ก่อนจ

พรที่ชื่อว่าเออเจียวและปาเป่าโจวที่ได้มาถึงหนึ่งจิน สำหรับนำมาต้มดื่มเพื่อบ

างกับบุตรสาวด้วย เหนียงไป๋รู้สึกเกรงใจไม่น้อย และก็อดแอบคิดไม่ได้ว่าบุรุษผู้นั้นจะใช่สามีของตัวเอง

ต้มยาให้ตัวเองกับลูกดื่ม ระหว่างที่กำลังต้มยาสมุนไพรอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นต้นแป

หรับฤดูกาลนี้ด้วย’ เหนียงไป๋เกิดความคิดที่มีประโยชน์