รฐนนท์ คนไร้หัวใจ

ความทรงจำในหัวที่มักจะไหลบ่าเข้ามาให้คำนึงถึงอยู่เสมอ ในตอนที่ฝนโปรยเม็ดลงมา มันเหมือนกับวันนั้น วันที่ฉันถูกเด็กในโรงเรียนเดียวกันรังแก และมีเด็กผู้ชายตัวโย่งผอมสูงตรงเข้ามาซัดพวกมันจนหมอบ

บางทีเขาอาจแค้นเด็กพวกนั้น และเล่นงานเอาคืนในจังหวะเดียวกันกับที่ฉันถูกรังแกเข้าพอดี

นาทีที่ฉันได้สบสายตาของเขา แม้เพียงแค่ครู่เดียว แต่ฉันจำแววตาคู่นั้น และจำได้เป็นอย่างดี แววตาของคนที่ไม่มีอะไรจะเสีย คงเหมือนฉันตอนนี้เลยมั้ง แววตาที่เด็ดเดี่ยวแต่กลับดูอ้างว้าง แววตาทรงอำนาจ เอาแต่ใจและเอาเรื่อง

ฉันมองตามร่างผอมสูงของเด็กชายคนนั้น ที่กำลังเดินผ่านหน้าไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อนของเขา และเขาคนนั้นอยู่ในความทรงจำของฉันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา...

“คุณวันทิตาเชิญด้านในค่ะ”

หญิงสาวในชุดเสื้อสูทสีดำ คลุมทับบนเสื้อกระโปรงติดกันสีกรมท่าเปิดประตูกระจกออกมาบอกฉัน

ฉันละสายตาที่มองเม็ดฝนตรงนอกอาคารไปยังคนพูด แล้วขยับตัวลุกขึ้นยืน เพื่อตรงเข้าไปด้านในของห้องประชุมเล็กด้วยท่วงท่าที่ฝึกปรือมาเป็นอย่างดี

“แนะนำตัวเองให้ฟังหน่อยค่ะ”

คนที่เรียกฉันเข้าห้อง บอกขึ้นในประโยคต่อมา เมื่อฉันนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ฉันยิ้มตอบให้คนพูดแล้วค่อยแนะนำตัวด้วยเรื่องราวของตัวเองให้ทางนั้นได้ฟัง ฉันตอบคำถามของอีกฝ่ายแล้วมองสบสายตา พบแววตาพึงพอใจ ก็รู้ได้ในนาทีนั้นว่าฉันกำลังจะได้ทำงานนี้แล้ว

“คุณพร้อมเริ่มงานได้เมื่อไหร่คะ คุณ…” คนที่สัมภาษณ์ลืมชื่อของฉันไปแล้ว แต่ฉันไม่นึกเคืองอะไรเลย ฉันเห็นทางนั้นก้มหน้าลงมองที่กระดาษเรซูเม ก่อนเงยหน้าขึ้นใหม่ “คุณวันทิตา”

ทางนั้นเรียกชื่อฉันอีกครั้ง พร้อมด้วยรอยยิ้มเก้อ ๆ ก่อนจะกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มอย่างคนเหนือกว่า ฉันยิ้มน้อย ๆ หลุบตาลงทำท่าครุ่นคิดค่อยตอบออกไป

“ขอเวลาอีกสองอาทิตย์ได้ไหมคะ”

ฉันนัดหมายเวลาเริ่มงาน โดยไม่แจงเหตุผลว่าทำไม อีกฝ่ายมองสบตาฉันแล้ว พยักหน้าตอบว่าตกลง ฉันจึงยกมือไหว้ลา พร้อมกับลุกขึ้นยืน เพื่อเดินออกจากห้องที่ใช้สัมภาษณ์งาน

ไม่นานหลังจากเดินออกมา แรงสั่นในกระเป๋าก็ทำหน้าที่ของมันในทันที ฉันเหลียวมองไปรอบ ๆ พร้อมกับล้วงมือดึงเอาโทรศัพท์เครื่องบางราคาใกล้เคียงหกหลักออกมากดรับสาย

ปลายสายกรอกเสียงเอื่อย ๆ เอ่ยถาม “พวกนั้นรับเธอเข้าทำงานแล้ว?”

ฉันพยักหน้าพร้อมกับตอบรับปลายสายไปด้วย “ค่ะ”

“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็กลับมาที่นี่”

“ค่ะ” ฉันตอบเพียงสั้น ๆ แค่เท่านั้น แล้วเดินหน้าออกจากประตูของตึก เลี่ยงไปตามทางเท้า เพื่อรอขึ้นรถที่ขับเข้ามาจอดขนาบข้างอย่างพอดิบพอดี คนในรถพาฉันตรงไปยังบ้านหลังหนึ่ง มันคือบ้านหลังใหญ่ ที่ตั้งค่อนข้างไกลจากอาคารที่ฉันเพิ่งสัมภาษณ์งานเสร็จเรียบร้อย

เรือนร่างสูงของเด็กชายผอมสูงเก้งก้างในความทรงจำ ณ เวลานั้น ตอนนี้เขาไม่ได้ผอมสูงเก้งก้างอีกต่อไปแล้ว ฉันจำเขาได้เพราะเป็นลูกชายของเสี่ยใหญ่ของเมืองติดชายทะเลแห่งนี้ แต่กลับเป็นเหมือนลูกที่ถูกลืม

เขาตัวล่ำ แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีเรียบแบรนด์หรู กำลังยืนหันหลังให้ คล้ายรอคอยฉันอยู่

“เงินสามล้านบาท”