ห้าปี กับ หนึ่งคำโกหก อันแสนสาหัส

นทุกเช้าของเรา ฉันเพิ่งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเขา ซึ่งเป็น

ของเขา: "ขอเชิญร่วมงานพิธีศีลจุ่มของเด็กชายลีโอ ธรรม"

่เคยรู้ว่ามีตัวตน ฉันไปที่โบสถ์ ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด และเห็นเขากำลังอุ้มทารกน้อย เด็กชายตัวเล็กที่

นจำได้ว่าเขาเคยปฏิเสธที่จะมีลูกกับฉัน โดยอ้างว่าเครียดเรื่องงาน การเดินทางไปทำงานต่

ยสำหรับเขาเหลือเกิน

งเกียรติที่ฉันเคยสละสิทธิ์เพื่อเขา "ฉันขอตอบรับทุนค่ะ" ฉันพู

ที

งฉันกำลังอาบน้ำ เสียงน้ำที่กระทบกระจกเป็นจังหวะที่คุ้นเคยในทุกเช้าของเรา ฉันเพิ่งวางแก้วกาแ

็นข้อความนั้นก่อนที่จ

ิธีศีลจุ่มของเด

ัวแข็งทื่อ ลีโอ ธ

ือนนั้นก็หายไป มันวับเข้ามาแล้วก็หายไ

ีฟแลนด์ ชื่อที่คุ้นหูอยู่บ้าง เธอเป็นเน็ตไอดอลที่ชีวิตสมบูรณ์แบบ

นท้องของฉัน มันไม่ใช่อีเมลสุ่มๆ ทั่วไป มันคือบัตรเช

สถ์พระมหาไถ่ในเมือ

กลับไปสู่ภาพลวงตาอันสมบูรณ์แบบที่ฉันสร้างขึ้นมาอย่างดีกับอ

ย็นและรบเร้ากว่า บอกว่าฉันต้อ

านที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูไร้ที่ติของเรา บ้า

กระจกสี ฉันยืนอยู่ด้านหลัง ซ่อนตัวอยู่ในเง

ันก็เ

ททำงานเนี้ยบกริบ แต่เป็นชุดลำลองสบายๆ เขาดูผ่อนคลายและมีควา

สีเข้มและดวงตาที่แสดง

ายแล้วหัวเราะคิกคัก ยื่นมือ

ุณพ่อนะคะ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูด

อคิน เธอเอนศีรษะซบไหล่เขา เป็นภาพครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น

ัวหนึ่ง ครอบครัวที่ส

แรงจนรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ฉันมองดูอคินจูบหน้าผากขอ

ลย ทั้งผู้หญิงคนนั้น ทั้ง

ิน คนที่เคยมางานเลี้ยงอาหารค่ำที่บ้านของเรา พวกเขายิ้มให้กับคู่รักที่มีความ

ือทำลายช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบของพวกเขาได้ ความอยากจะต่อสู

้งกลับสู่เสียงจอแจของเมือง เสียงต่างๆ ดูอู้อี้และห

อสองสามเดือนก่อน ในว

ยงนุ่มนวล "ฉันว่าฉันพร้อม

ามือลูบผม ท่าทางที่ฉันเคยคิดเ

ิษัทกำลังอยู่ในช่วงวิกฤต ขอเวลาผมอีกป

งไม่ลดละสมัยเรียนมหาวิทยาลัย คนเดียวที่มองทะล

งก็เป็นที่หนึ่งของคณะสถาปัตยกรรม เขาฉล

ันโต้รุ่งอยู่ในสตูดิโอ มือของเขาค่อยๆ นวด

บยืนไม่ไหว เขาอยู่ข้างเตียงในโรงพยาบาลตล

้องนั้น เสียงของเขาสั่นเครือด้วย

ซิบ หน้าผากของเขาแนบชิดกับของฉัน

รงพยาบาลแบบนี้ ความกลัวของเขาดูเป็นของ

อย่างก้าวกระโดด และเขากลายเป็นผู้ชายที่ทุกคนอยากจะเป็น ฉันสร้างอาชีพของตั

ผ่านมา เขามีอี

เชื่อว่ามีไว้สำหรับฉันคนเดีย

เป็นเขา ฉันจ้องมองชื่อของเขาบนหน

องเขาอบอุ่น เป็นโทนเสียงรักใคร

งเด็กร้องไห้แผ่วๆ แล้วก็

าผ่านประตูที่เปิดอยู่ เขากำลังถื

ันพูดออกไปได้ เสียงของต

พูดอย่างราบรื่น "เดี๋ยวจ

กอย่างเกี่ยวกับเขา ในที่สุดน้ำตาก็ไหลรินลงมาอาบแก้ม ร้อนผ่าวบนผิวที่เย็นเฉียบของฉัน การเดิน

อดไปได

บังคับให้เสียงของตัวเองม

ยิ้มของเขาจางลงไปชั่ววินาที "ผมยังประชุม

ม่

น้อย ลีโอ ก็เดินเตาะ

เด็กน้อยร้

ยายามทำให้เด็กชายเงียบขณะที่ยังคงรักษาเสียงให้สงบและเ

ดับไป เข

องเขาและกระซิบบางอย่างที่ทำให้เด็กหัวเราะคิกคั

งความว่างเปล่าที่เจ็บปวดรวดร้าว หลายปีในชีวิต

มือขยับไปเอง ฉันไม่ได้โทรหาไอริน เ

รงเกียรติระยะเวลาหกเดือนที่ฉันได้รับการตอบรับแต่ได้สละสิทธิ์ไปเพื่ออคิ

วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งอย่างน่า