การกลับมาของอดีตคู่หมั้นที่ถูกทิ้ง

วันที่ฉันรู้ว่าตัวเองท้อง เป็นวันเดียวกับที่ฉันรู้ว่าความสัมพันธ์สามปีของฉันเป็นเรื่องโกหกที่ถูกสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถัน

ฉันรีบไปเซอร์ไพรส์แอนโทนี่ โฮลเดน คู่หมั้นที่สมบูรณ์แบบของฉัน แต่กลับได้ยินเขาคุยกับพี่ชายฝาแฝดของเขา

“ฉันทนกับเรื่องหลอกลวงนี้มาสามปีแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนนั้นเลยสักครั้ง”

ชีวิตทั้งชีวิตของฉันคือแผนแก้แค้นให้กับเพื่อนสมัยเด็กของเขา ผู้หญิงที่กลั่นแกล้งฉันอย่างไม่หยุดหย่อนในมหาวิทยาลัย

พวกเขาปล่อยให้ฉันเศร้าโศกกับการตายของยายเพียงลำพัง ทรมานฉันด้วยวิธีการที่มาจากความกลัวที่ลึกที่สุดของฉัน และทิ้งฉันไว้ให้ตายถึงสองครั้ง

ผู้ชายที่สาบานว่าจะปกป้องฉันกลับกลายเป็นคนร้าย เขาเชื่อว่าฉันสมควรได้รับความเจ็บปวดทุกช่วงเวลา

ในวันแต่งงานของเรา เขายืนอยู่ที่แท่นบูชา พร้อมที่จะลงมือโจมตีครั้งสุดท้ายที่ทำให้ฉันอับอายขายหน้า

เขาไม่รู้เลยว่าฉันอยู่ห่างออกไปหลายไมล์ กำลังจะถ่ายทอดสดคำสารภาพรักของเขาให้คนทั้งโลกได้เห็น

การแก้แค้นของฉันเพิ่งเริ่มต้นขึ้น

บทที่ 1

มุมมองของเอริกา:

วันที่ฉันรู้ว่าตัวเองท้อง เป็นวันเดียวกับที่ฉันรู้ว่าความสัมพันธ์สามปีของฉันเป็นเรื่องโกหกที่ถูกสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถัน

สายฝนกระหน่ำลงบนหน้าต่างห้องน้ำของโรงพยาบาลอย่างบ้าคลั่ง เป็นจังหวะที่โกรธเกรี้ยวและบ้าคลั่ง เข้ากับเสียงหัวใจที่เต้นรัวอย่างบ้าคลั่งและมีความสุขในอกของฉัน มือของฉันสั่น ไม่ใช่เพราะความเย็นที่แทรกซึมผ่านกระจก แต่เพราะเส้นสีชมพูสองเส้นที่จ้องมองกลับมาที่ฉันจากแท่งพลาสติกบนเคาน์เตอร์

ท้องแล้ว

อาการเวียนศีรษะถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง จนฉันต้องจับขอบอ่างล้างหน้าเพื่อทรงตัว ลูกของเรา ลูกของฉันและแอนโทนี่

เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและหายใจไม่ออกหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน ฉันเอามือแตะหน้าท้องที่ยังแบนราบอยู่ ความรักอันร้อนแรงและปกป้องคุ้มครองกำลังเบ่งบานอย่างทรงพลัง จนเกือบจะกลืนกินฉันไปเสียหมด สามปีแล้วที่แอนโทนี่ โฮลเดนเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน เขาคือดวงอาทิตย์ที่เผาผลาญเงามืดในอดีตของฉัน คือพื้นดินที่มั่นคงใต้ฝ่าเท้าของฉันหลังจากชีวิตที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นคง เขา ทายาทแห่งอาณาจักรธุรกิจโฮลเดน เลือกฉัน พยาบาลห้องฉุกเฉินชนชั้นแรงงานที่มีบาดแผลทางใจมากกว่าเงินเก็บ เขารักฉัน ห่วงใยฉัน และเมื่อเดือนที่แล้ว เขาก็สวมแหวนเพชรให้ฉัน ซึ่งมีมูลค่ามากกว่าบ้านของพ่อแม่ฉันเสียอีก

ฉันต้องบอกเขา ไม่ใช่ทางโทรศัพท์ ฉันอยากเห็นหน้าเขา อยากเห็นช่วงเวลาที่ใบหน้าอันสมบูรณ์แบบและนิ่งเฉยของเขาแตกออกเป็นรอยยิ้มอันหายากและน่าทึ่งที่เขาสงวนไว้สำหรับฉันเพียงคนเดียว

กะของฉันจบลงแล้ว ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมา แอนโทนี่พูดถึงการนัดพบที่ "ดิ ออบซิเดียน" หนึ่งในคลับสุดหรูในนิวยอร์กที่การเจรจาธุรกิจเกิดขึ้นระหว่างจิบเครื่องดื่มราคาหลายร้อยดอลลาร์ ฉันจะเซอร์ไพรส์เขา

การขับรถผ่านเมืองที่ถูกพายุพัดกระหน่ำนั้นพร่ามัวไปด้วยถนนที่ลื่นและแสงสะท้อนจากไฟนีออน หัวใจของฉันเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคาเฟอีนที่ฉันดื่มเข้าไปตลอดกะทำงานสิบสองชั่วโมง ฉันนึกภาพปฏิกิริยาของเขา วิธีที่ดวงตาสีเทาเย็นชาของเขาจะอบอุ่นขึ้น วิธีที่เขาจะดึงฉันเข้าไปกอด มือของเขาจะวางลงบนท้องของฉันโดยสัญชาตญาณ

ฉันบอกชื่อแอนโทนี่กับพนักงานรักษาความปลอดภัย และถูกพาเข้าไปในคลับที่เงียบสงบและหรูหรา ภายในตกแต่งด้วยไม้สีเข้ม หนังนุ่ม และเสียงกระซิบเบาๆ ของเหล่าชายผู้ทรงอำนาจ พนักงานต้อนรับชี้ทางให้ฉันไปยังห้องรับรองส่วนตัวด้านหลัง “คุณโฮลเดนอยู่ในห้องแอสเตอร์สวีทค่ะ คุณผู้หญิง”

ขณะที่ฉันเดินเข้าไปใกล้ประตูไม้โอ๊คหนักๆ ฉันได้ยินเสียงจากข้างใน เสียงของแอนโทนี่ นุ่มนวลและมีมารยาท และอีกเสียงหนึ่งที่คล้ายกันอย่างน่าประหลาดจนทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว แฝดของเขา เอ็มมานูเอล ฉันหยุดชะงัก รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปาก เตรียมพร้อมสำหรับการปรากฏตัวอย่างยิ่งใหญ่

"งานแต่งงานอีกสามสัปดาห์นะ แอนโทนี่ นายแน่ใจเหรอว่ารับไหว?" นั่นคือเอ็มมานูเอล น้ำเสียงของเขาเจือด้วยความสนุกสนานเยาะเย้ยที่คุ้นเคย

มือของฉันแข็งค้างอยู่ที่ลูกบิดประตู

เสียงเย็นชาตอบกลับมา แอนโทนี่นั่นเอง "นี่คือฉากสุดท้ายแล้ว แมนนี่ ฉันอดทนกับเรื่องตลกนี้มาสามปีแล้ว ฉันรับมือได้อีกแค่วันเดียว"

รอยยิ้มของฉันจางหายไป เรื่องตลก? เขาหมายความว่าอะไร?

"สามปีที่ต้องทนดูนายเล่นบทคู่หมั้นที่เอาใจใส่ ในขณะที่ฉันเป็นคนแบกรับภาระหนักทั้งหมด" เอ็มมานูเอลพูดอย่างดูถูก "นายติดหนี้ฉัน เยอะมาก"

แบกรับภาระหนัก? สมองฉันว่างเปล่า ฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้ หูแนบกับไม้เย็นๆ ลมหายใจติดขัด

"นายได้สิ่งที่ต้องการแล้ว" แอนโทนี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ “คุณสนุกกับเธอไปเถอะ ส่วนผม ผมยังคงเป็นคนดีเพื่อบิอังก้า ไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนนั้นเลยสักครั้ง”

ลมหายใจของผมถูกดูดออกไป ห้องเริ่มหมุน เสียงกระซิบกระซาบของคลับค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นเสียงคำรามที่ดังสนั่นในหู ไม่เคย…แตะต้องเธอเลยสักครั้ง?

แล้วใคร…ใครกันที่ผมไปนอนด้วยตลอดสามปี? มือของใครกันที่ลูบไล้ร่างกายผมในความมืด? ริมฝีปากของใครกันที่กระซิบชื่อผม?

“คนดีอะไรกัน” เอ็มมานูเอลเยาะเย้ย “คุณแค่เป็นผู้บงการเรื่องทั้งหมด ผมเป็นแค่ตัวแสดง และเป็นนักแสดงที่เก่งกาจมาก ถ้าผมจะพูดเองนะ เธอไม่เคยสงสัยอะไรเลย ไม่เคยเลยสักครั้ง”

“เธอไม่ฉลาดนักหรอกใช่ไหม?” เสียงของแอนโทนี่เจือไปด้วยความดูถูก ความเย็นชาและแข็งกระด้างที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน “ก็แค่พยาบาลสาวที่หลงเชื่อคนง่าย อยากได้เทพนิยายเหลือเกิน มันง่ายเกินไปเสียด้วยซ้ำ”

“ถึงอย่างนั้น วันสำคัญนั้นก็จะเป็นวันที่น่าจดจำ” เอ็มมานูเอลพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง “สีหน้าของเธอตอนที่คุณทิ้งเธอไว้ที่แท่นพิธีแล้วไปขอแต่งงานกับบิอังก้าแทน… ประเมินค่าไม่ได้เลย ของขวัญแต่งงานที่เธอจะไม่มีวันลืม”

เลือดฉันเย็นยะเยือก พื้นทรุดตัวลงจากเท้า

งานแต่งงานไม่ใช่จุดเริ่มต้นของชีวิตฉัน แต่มันคือจุดจบของมัน

“นี่แหละคือสิ่งที่เธอสมควรได้รับ” น้ำเสียงของแอนโทนี่เต็มไปด้วยความแค้น “สำหรับสิ่งที่เธอทำกับบิอังก้าตอนเรียนมหาวิทยาลัย สำหรับทุกหยาดน้ำตาที่บิอังก้าหลั่งเพราะยัยนั่น นี่คือความยุติธรรม”

บิอังก้า บิอังก้า เฮาส์

ชื่อนั้นเหมือนผีร้าย ฝันร้ายจากอดีตที่ฉันคิดว่าฝังไปแล้ว เด็กสาวสวยยอดนิยมที่ทำให้ชีวิตในมหาวิทยาลัยของฉันเหมือนตกนรก คนที่แอนโทนี่บอกฉันว่าเป็นแค่เพื่อนสมัยเด็กที่มีปัญหาที่เขาสงสาร

“คุณแน่ใจนะว่าบิอังก้าพร้อมแล้ว?” เอ็มมานูเอลถาม

“เธอพร้อมมาหลายปีแล้ว” แอนโทนี่ตอบ และฉันได้ยินการเปลี่ยนแปลงในน้ำเสียงของเขา ความเย็นชาค่อยๆ ละลายกลายเป็นความอบอุ่นที่ฉันเข้าใจผิดคิดว่ามีไว้สำหรับฉัน “เธอคือคนเดียวที่ฉันต้องการมาตลอด เรื่องทั้งหมดนี้… มันเป็นเพื่อเธอเสมอมา”

ฉันเซถอยหลังออกจากประตู มือยกขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ขาฉันอ่อนแรง และฉันก็ทรุดตัวลงบนพรมปูพื้นนุ่มๆ ในโถงทางเดิน ที่ตรวจครรภ์ที่เป็นบวกนั้นหนักอึ้งราวกับตะกั่วในกระเป๋า

ทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องโกหก

ทุกคำว่า “ฉันรักคุณ” ทุกสัมผัสที่อ่อนโยน ทุกคำสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

แผนการแก้แค้นที่วางแผนมาอย่างยาวนาน

ประตูห้องสวีทเปิดออก และพวกเขาก้าวออกมาพร้อมกับหัวเราะ ชายสองคน หน้าตาและรูปร่างเหมือนกันทุกประการ แอนโทนี่ในชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างประณีต สีหน้าเย็นชาและหยิ่งผยอง ส่วนเอ็มมานูเอล ผูกเน็คไทหลวมเล็กน้อย มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า ชายที่ฉันเคยนอนร่วมเตียงด้วย ชายที่เป็นพ่อของลูกฉัน

พวกเขานิ่งงันเมื่อเห็นฉัน เสี้ยววินาทีหนึ่ง ฉันเห็นความตื่นตระหนกในดวงตาของเอ็มมานูเอล ก่อนที่มันจะถูกปกปิดด้วยท่าทีเย่อหยิ่งโหดร้าย แต่ใบหน้าของแอนโทนี่กลับเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างแท้จริง

“โอ้โห” เอ็มมานูเอลพูดเสียงยานคางพลางพิงกรอบประตู “ดูสิว่าใครมา แอบฟังเหรอ เอริกา? ไม่ค่อยสุภาพเลยนะ”

ฉันพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมอง สายตาของฉันเหลือบมองไปมาระหว่างพวกเขาทั้งสอง ความแตกต่างเล็กน้อยที่ฉันไม่เคยสังเกตมาก่อน ตอนนี้กลับชัดเจนอย่างน่าตกใจ แสงประกายในดวงตาของเอ็มมานูเอลที่ดูบุ่มบ่ามเกินไปเล็กน้อย กรามที่แข็งทื่อของแอนโทนี่

“ฉัน…ฉันไม่เข้าใจ” ฉันกระซิบ คำพูดนั้นบาดคอฉัน

แอนโทนี่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “แน่นอนว่าเธอไม่รู้หรอก เราก็รู้กันอยู่แล้วนี่ว่าเธอไม่ใช่คนฉลาดนัก ให้ฉันอธิบายให้ฟังชัดๆ เธอทำร้ายเบียนก้า เธอทำให้ชีวิตเธอเป็นทุกข์ และด้วยเหตุนั้น เธอต้องชดใช้”

ความคิดของฉันสับสนวุ่นวาย พยายามทำความเข้าใจความจริงอันน่าสะพรึงกลัวในคำพูดของเขา ชายผู้ที่เคยกอดฉันไว้ขณะที่ฉันร้องไห้เพราะถูกรังแก ผู้ที่เคยสัญญาว่าจะไม่มีใครทำร้ายฉันอีก… กลับวางแผนทรมานฉันด้วยวิธีใหม่ที่ซับซ้อนกว่าเดิม ทั้งหมดก็เพื่อคนที่เคยทำร้ายฉันมาก่อน

“แต่… คุณบอกว่าคุณรักฉัน” ฉันพูดออกมาอย่างติดขัด คำพูดนั้นเหมือนเถ้าถ่าน

เอ็มมานูเอลหัวเราะ เสียงหัวเราะที่แหบแห้งและน่าเกลียด “โอ้ ฉันพูดไปแล้ว และฉันก็ได้มีอะไรกับเธอแล้ว ค่อนข้างดีด้วยซ้ำ ถ้าฉันจำไม่ผิด แต่ความรักเหรอ ที่รัก นั่นไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงเลย มันเป็นการแสดง และเธอก็เป็นผู้ชมที่สมบูรณ์แบบและชื่นชมฉัน”

ภาพตรงหน้าฉันพร่ามัวไปด้วยน้ำตา ใบหน้าของชายสองคนที่ทำลายชีวิตฉันอย่างเป็นระบบปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา ผู้บงการและนักแสดง สถาปนิกผู้เย็นชาแห่งความเจ็บปวดของฉันและภาชนะที่เต็มใจรับความอัปยศอดสูของฉัน

แอนโทนี่หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา ดึงบัตรเครดิตแพลตตินัมออกมา เขาโยนมันลงบนพื้นตรงหน้าฉัน

“นี่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ “ถือว่าเป็นค่าชดเชยสำหรับเวลาของคุณ ตอนนี้ ถ้าคุณอนุญาต เรามีงานแต่งงานจริงๆ ที่ต้องวางแผน”

เขาหันหลังจะจากไป แต่เอ็มมานูเอลยังคงยืนอยู่ ดวงตาของเขามีประกายแปลกๆ ที่แสดงถึงความเป็นเจ้าของขณะที่เขามองลงมาที่ฉัน

"อย่าทำหน้าเศร้าขนาดนั้นเลย ที่รัก" เขาพึมพำ เสียงเบาจนทำให้ฉันรู้สึกขนลุก "มันเป็นช่วงเวลาที่โหดร้ายจริงๆ ใช่ไหมล่ะ?"

เขาขยิบตา ราวกับเป็นการตอกย้ำความเจ็บปวดครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังและเดินตามพี่ชายไปตามทางเดิน ทิ้งให้ฉันนอนแตกสลายอยู่บนพื้นท่ามกลางบทเพลงแห่งคำโกหก