icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

นางบำเรออุ้มรัก

บทที่ 7 

จำนวนคำ:1281    |    อัปเดตเมื่อ:21/02/2022

่อมช่วงอกของณัฐรวี มือใหญ่จับส

่างว่าง่ายและอ่อนแรงทั้งกายใจ ไม่รู้ด้วยว่าเขาส

ให้ปากจิ้มลิ้มอ้ารับน้ำสวาทที่ระเบิดเข้าไปในลำคอ ณัฐรวีพะอืดพะอมอยากจะอาเจียนกับกลิ่นและรสชาติของน้ำเสน่หานั้น แต

เลย ตรงกันข้ามมันคือความทรงจำเลวร้ายที่

มต้น เธอต้อ

รู้สา ไม่รู้จักความเจ็บปวดและเสียใจ เขากระทำย่ำยีณัฐรวียิ่งกว่าทาส

้งนานแล้ว ท

ากความทรงจำในวันวาน

ล่อนตอบตามจริง “คุณเมฆกลับมาเหนื่อย

ใช่นวดธรรมดา ซึ่งเขารู้ดีว่าคืออะไร แล

่างอรชรมายืนริมเตียง

อผ้าออกจากกายหมดทุกชิ้น ย่างเท้าเดินไปยังตู้สามชั้นหน้าห้องน้ำ หยิบขวดน้ำมันนวดตัวกลิ่นกุหลาบ กลิ่นโ

อยตรงบ่ากับไหล่

ีบนวดให้เสมอ เคยไปให้หมอนวดคนอื่นนวดให้ก็ไม่ถูกใจ นวดแล้วปวดเมื่อยมากขึ้น ไ

มีกลิ่นหอมของดอกกุหลาบลงบนบ่าแข็งแรงทั้งสองข้าง ใช้ฝ่ามือลูบน้

่แพ้หมอนวดมืออาชีพ เขารู้สึกได้ว่า ความเมื่อยล้าถูกขจัดออกไปจากร่าง มือเล็กวางลงตรงท้ายทอยนวดอยู่บริเวณน

ลังที่มีความตึงอยู่มากให้เส้นคลาย นวดไปด้วยใช้ฝ่ามือคลึงไปด้วย หล่อ

ยตรงไหนอีกไห

มันไปทั่วสิ่งนั้น แล้วนวดเบาๆ ช้าๆ ค่อยๆ ปลุกความกำหนัดในตัวเมฆาทีละน้อย ขยับมือรูดขึ้นรูดลง ผลัดเปลี่ยนเป็นนวดคลึง หล่อนไม่เพียงแค่นวดความเป็นชาย พวงสวรรค์ก็ถูกมือเรี

วล ปลุกปั่นอารมณ์เสน่หาให้ลุกโชน ณัฐรวีเหมือนรู้หน้าที่ เขาไม่ต้อ

จับไว้และรูดขึ้นรูดลงเร็วๆ ก่อนผ่อนจังหวะลง อ้าปากครอบครองส่วนปลาย ดูดเบาๆ เป็

เอ็นใหญ่ของตนผลุบเข้าผลุบออกช่องปากสาว เขาเกิดความเสียวกระสัน ขนเส้นอ่อนบนตัว

้นลิ้นตรงร่องกลางอวัยวะ สลับกับดูดแรงบ้างเบาบ้าง ลิ้น

เปิดรับโบนัส

เปิด
นางบำเรออุ้มรัก
นางบำเรออุ้มรัก
“ณัฐรวีเป็นได้เพียงนางบำเรอไร้ราคา เปรียบดังผืนหญ้าให้เมฆาย่ำยียิ่งกว่าทาสในเรือนเบี้ย ทุกการกระทำของเขาอัดแน่นไปด้วยความแค้นที่แฝงความรักไม่รู้ตัว ในวันที่หล่อนจากไป หล่อนไปแต่ตัวและลูกน้อยในครรภ์ ............ แควก...แควก "กรี๊ด! อย่าค่ะ อย่าทำรวีแบบนี้...ฮือ" เสียงเสื้อผ้าฉีกขาดดังขึ้น ตามด้วยเสียงกรีดร้อง อ้อนวอนของณัฐรวี ทว่าคนกระทำหาได้ฟังเสียงหล่อน เขายังคงออกแรงฉีกเสื้อผ้าจนขาดติดมือมาอีกหลายครั้ง ทั้งเนื้อทั้งตัวหล่อนเหลือเพียงชุดชั้นในท่อนบนและท่อนล่าง "รวีกลัวแล้ว ต่อไปรวีจะไม่ใส่ชุดนี้อีก...ฮือ...พี่เมฆอย่าทำอะไรรวีเลยนะคะ" กระแสเสียงสั่นเครือ เจ้าของประโยคคำพูดน้ำตาไหลอาบแก้ม ยกมือไหว้ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตรงหน้าด้วยท่าทางหวาดกลัว "เธอไม่มีสิทธิ์ใส่ชุดนี้ ชุดนี้ฉันซื้อให้แก้วตา ไม่ได้ซื้อให้เธอใส่" เสียงเขาเดือดดาล ก่อนกระชากแขนเรียวเล็กสุดแรง ร่างณัฐรวีลอยขึ้นตามแรงฉุด "อย่าเอาตัวเธอไปเทียบกับแก้วตา เธอมันก็แค่เศษดินเศษหญ้าที่รองมือรองเท้าฉัน เป็นได้แค่นางบำเรอ แต่แก้วตาคือว่าที่เมียฉัน จำใส่หัวไว้" พูดจบ ณัฐรวีรับรู้ถึงแรงเหวี่ยง เสี้ยววินาทีต่อมา ร่างงามกระทบกับที่นอนเต็มแรง หล่อนเจ็บไปทั้งตัว แต่นี่มันเป็นแค่ความเจ็บปวดเริ่มต้น ความปวดร้าวระบมร่างกายและจิตใจกำลังตามมาชุดใหญ่ เป็นความเจ็บปวดที่ไม่เคยชาชินสักครั้ง”