icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

นางบำเรออุ้มรัก

บทที่ 8 

จำนวนคำ:1299    |    อัปเดตเมื่อ:21/02/2022

ลงมาถึง

่ชอบสิ่งใด ลูกตุ้มสองลูกกลายเป็นของเล่น ถูกปากดูดเข้าไปทั้งลูก ดูดกลืนข้างซ้ายก็ย้ายมาข้างขวา ลิ้นหล่อนก็ไม่ใช

เขาตอนนี้คุกรุ่น เม็ดเลือดไหลเวียนพร้อมกระแส

ิสระ ขยับใบหน้าไต่ไปตามหน้าท้องแข็งแรงเป็นลอนคลื่น จูบแผ่วเบาไปทั่ว ลิ้นตวัดไล

ร่างเล็กให้ยืนเต็มความสูง ทรวงอกสล้างเบ่งบานตรงหน

ือหนาข้างหนึ่งกอบกุมเต้าทรวงอวบอั๋น เคล้นหนักๆ อย่างเมามัน ส่วนมืออีกข้างลูบไล้เนื้อตัวสาวสวยเปล่าเปลือย ก่อนมาหยุดมือตรงของสงวนอิสตรี นิ้วชี้แ

จับท่อนเนื้ออันเขื่องที่เวลานี้เติบใหญ่เต็มที่เตรียมตัวออกศึกสวาทให้ตั้งตรง เ

จังหวะอารมณ์ ตามสัญชาตญาณในเกมกาม มือเล็กวางลงบนบ่าแข็งแรงเพื่

ๆ เสยร่างไปด้านหน้าเพื่อให้จุดเชื่อมต่อเสียดสีกัน และเมื่อเนื้อแนบเนื้อเสียดทาน ความเสีย

างหื่นกระหายราวกับว่าร้างลาการจุมพิตมายาวนาน ทั้งที่เขาเข้ากรุงเทพไปเพียงแค่สองวัน ทว่าในความรู้สึก ประหนึ่งห่า

ียดชัง ไม

ที่ยังบังคับจังหวะให้ร่างสาวขยับตัวครอบครองเรือนกายของตน เมื่อมาถึงเตียงนอน ไม่ทันที่หล่อนตั้งตัว เขาโยนร่างณัฐรวีลงบน

ไม่ออมแรงสักนิดเดียว เขาโยกตัวเข้าใส่ระรัว หนักหน่วง ฝ่ามือตะปบดอกอุบล ขยำขยี้รา

ฟัน ไม่ใช่ว่านี่เป็นครั้งแรกที่ถูกเขาลงทัณฑ์ หล่อนโดนครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าก็ไม่ชาชินเสียที บทรักบทสวาทครั้งน

รดีเลย...อ

กดวงหน้าหวานสวย เขายิ่งเพิ่มแรงถาโถมมากขึ้น หนักหน่วงขึ้น เพื่อพาตนไปย่ำเ

มเปรมปรีดิ์ เขาผละจากร่างบอบช้ำของณัฐรวีทันที ก่อนพ่นคำพูดไม่น่า

งตัวลุกขึ้นนั่ง วาดเท้าลงจากเตียงนอน หยิบเสื้อผ้าบนพื้นมาสวมใส่ทั้งน

เปิดรับโบนัส

เปิด
นางบำเรออุ้มรัก
นางบำเรออุ้มรัก
“ณัฐรวีเป็นได้เพียงนางบำเรอไร้ราคา เปรียบดังผืนหญ้าให้เมฆาย่ำยียิ่งกว่าทาสในเรือนเบี้ย ทุกการกระทำของเขาอัดแน่นไปด้วยความแค้นที่แฝงความรักไม่รู้ตัว ในวันที่หล่อนจากไป หล่อนไปแต่ตัวและลูกน้อยในครรภ์ ............ แควก...แควก "กรี๊ด! อย่าค่ะ อย่าทำรวีแบบนี้...ฮือ" เสียงเสื้อผ้าฉีกขาดดังขึ้น ตามด้วยเสียงกรีดร้อง อ้อนวอนของณัฐรวี ทว่าคนกระทำหาได้ฟังเสียงหล่อน เขายังคงออกแรงฉีกเสื้อผ้าจนขาดติดมือมาอีกหลายครั้ง ทั้งเนื้อทั้งตัวหล่อนเหลือเพียงชุดชั้นในท่อนบนและท่อนล่าง "รวีกลัวแล้ว ต่อไปรวีจะไม่ใส่ชุดนี้อีก...ฮือ...พี่เมฆอย่าทำอะไรรวีเลยนะคะ" กระแสเสียงสั่นเครือ เจ้าของประโยคคำพูดน้ำตาไหลอาบแก้ม ยกมือไหว้ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตรงหน้าด้วยท่าทางหวาดกลัว "เธอไม่มีสิทธิ์ใส่ชุดนี้ ชุดนี้ฉันซื้อให้แก้วตา ไม่ได้ซื้อให้เธอใส่" เสียงเขาเดือดดาล ก่อนกระชากแขนเรียวเล็กสุดแรง ร่างณัฐรวีลอยขึ้นตามแรงฉุด "อย่าเอาตัวเธอไปเทียบกับแก้วตา เธอมันก็แค่เศษดินเศษหญ้าที่รองมือรองเท้าฉัน เป็นได้แค่นางบำเรอ แต่แก้วตาคือว่าที่เมียฉัน จำใส่หัวไว้" พูดจบ ณัฐรวีรับรู้ถึงแรงเหวี่ยง เสี้ยววินาทีต่อมา ร่างงามกระทบกับที่นอนเต็มแรง หล่อนเจ็บไปทั้งตัว แต่นี่มันเป็นแค่ความเจ็บปวดเริ่มต้น ความปวดร้าวระบมร่างกายและจิตใจกำลังตามมาชุดใหญ่ เป็นความเจ็บปวดที่ไม่เคยชาชินสักครั้ง”