จอมโจรไฟมาร

ที่ข

รั้นนางไม่ยอมตื่นเขาจึงออกแรงเตะเบาๆ ลงไปยังท

งละล่ำละลักถามออ

าหารเช้าแล้วสายๆ ค่อยเอาเสื้อผ้าของข้าไปซักที่ลำธาร" สั่งการเสร็จไฟมารก็อ้าปากหาวหวอดเด

างยันกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำใ

มหาโจรที่ฉกชิงความสาวของตนเองไป ถ้ามีหนทางหนีออกไปได้นางจะไม่รั้งรอเลยทีเดียว ก่อนจะเคลื่อนร่างอั

ม้ มหาโจรหันหน้าไปมองยังทิศที่ขินชี้ให้ดู มุมปากที่เต็มไปด้วยหนวดรกรุงรังกระตุกขึ้นอย่างขันๆ เม

ัวลงมา!" มหาโจรตะโกน

องไปรอบๆ บริเวณรังโจร ที่มีลูกสมุนของไฟมารยืนพูดคุยกันอยู่เป็นกลุ่มๆ ซ้ำไปก

มาด้วยเสียง วี้ดวิ้ว จากสมุนคนอื่นๆ ดังตามมาล้อเลียนพร้อมๆ กับเสียงหัวเราะก

ย" มหาโจรเอ่ยสั่ง กอพเยียจึงรีบจับเ

ส้นหนึ่ง เถาวัลย์ที่อยู่ในมือของนางก็เคลื่อนตัวลงข้างล่างด้ว

ินมหาโจรก็รวบเอวบางของนางเข้าแนบอก แล้วกดปากหน

้ด

วหน้าของตนเองจูบปากเมียต่อหน้าทุกคนแบบนี้ ดูบ

งไฟมารให้แตกดับลงไปตรงหน้า นางถูกกระทำย่

ากับข้าว" ไฟมารบุ้ยหน้าไปอ

มอับอาย เดินผ่านสมุนโจรคนไหนเป็นอัน

ยความดีใจ ก่อนจะถอยออกห่างด้วยรู้สึกถึงกลิ่

ี่อีกฝ่ายสวมใส่ ซึ่งดูแล้วมันเป็นชุดของพวกโจรอย่างแน่นอน กอพเยียมองดูร่อ

งของสมุนโจรตัวใหญ่หน้าตาดุดันน่ากลัว ผู้ซึ่งมีห

นแล้วเป่าลมก่อไฟ ส่วนกอพเยียได้แต่ยืนเก้ๆ กังๆ เพราะว่านางเป็

้ออกไปปล้นเมื่อคืน สมุนโจรผู้นี้จึงไ

ื่อ ก

ด" เสือส่ายหัวไปมา ก่อนจะหันไปให้ควา

ยเบาๆ เจ้าสาวผู้อาภัพถึงกับน้ำตาซึม หากนางไม่คิดถึงบิดามารดาป่านน

ร็ว" พ่อครัวใหญ่แห่งชุมโจร

ูของข้านางทำครัวไม่

ไฟมารโพล่งขึ้น ขณะที่เจ้าตัวยืนพิงบานประตูไม้ไผ่เก่า

ล่าถึงได้เข้ามาในครั

ป็นลูกคุณหนูอยู่สุขสบายคงไม่เคยต้องลงมือเข้าครัว จริงไห

างนั้นหรือ?" เสืออ

ร่างของนางอย่างถือสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ เดินเข้ามาหานางในห้องครัวอย่างช้าๆ กอพเ

เสร็จแล้ว ก็อย่าลืมเอาเส

อนนี้ แค่คิดถึงเรื่องที่เขาทำต่อตนเองเมื่อคืน

ๆ ฝ่ามือหนาอันแสนจะสกปรกของไฟมารก็

่าเสือ" ไฟมารจ้องต

ตาถึงจริงๆ" เสื

้เจ้าบ่าวคงโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปแล้ว" พูด

ความโกรธ ผกาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบตรงเข้าไปสวมกอด

นๆ ค่ะ

งไห้ ที่ไฟมารเอาเรื่องคอขาดบาดตายของนางมา

าไป

องรีบกุลีกุจอไปช่วยเสือทำกับข้าว กอพเยียจำต้องละวางความเป

รับอาหารที่มีเสือเป็นผู้ตักให้ กอพเยียสังเกตเห็นหญิงสาววัยรุ่นอีกสองคนที่แอบมุมอยู่ที่บ้านไม้หล

ไปเห็นว่าพวกนางถูกจับล่ามโซ่เอาไว้ ซ้ำร้ายไปกว่านั้นห

นั้นเอ่ยปากถามนาง

กไหม" กอพเยียเอ่ยป

ีย จนนางต้องเดินกลับไปยังบริเวณที่เสือตักข้าวอยู่ข้างๆ กับผกา ติดค้างอย

นมาคะ" ผกาก

สองคนที่ถูกล่าม

่ข้าวเร็ว" ไม่ทันที่จะได้คุ

วสองใบไปรับข้าวจากหม้อของเส

กเมื่อคืนอย่าง กอพเยีย ลอบกลืนน้ำลายด้วยความหิวได้ นางมือสั่นเล็กน้อยยามที่ต้องเอื้อมมือออกไปจับช้อนตักข้าวใส่ป

ร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นนายสาวต

่ทะมึนแลดูน่ากลัวของคนทำ คนที่บนศีรษะไร้เส้นผม หนวดเคราหร็อมแหร็มเต็มกรอบหน้า แล

คำถามของกอพเยียทำให้ผกาถึงกับน้ำตาตก เงยหน้าขึ้นมองคุณหนูของตนเองด้

นใจ ความหวังเดียวของนางก็คือการพ

วเรียวไปปาดคราบน้ำตาให้ผกาด้วยความสงสาร ขนาดตัว