พรายเสน่หา

“หากคุณคิดว่า 'รักแท้' มีได้แค่ 'มนุษย์กับมนุษย์' เท่านั้น... "คุณคิดผิด!!!" ดวงตาสวยหวานที่ปรือขึ้นมองดูเขา พร้อมกับใบหน้าที่สะบัดพลิ้วไปมาบนหมอนนุ่ม และริมฝีปากที่เผยอครวญครางร่ำร้องเรียกชื่อเขาเพราะความต้องการของเธอถูกเขาจุดให้ติดเสียจนไม่ต้องใช้ไม้ขีดไฟหรือไฟแช็กอะไรทั้งนั้น แค่ปากและปลายลิ้นก็ทำให้บัวร้อนรนจนทิ้งความอ่อนหวานกลับกลายเป็นหญิงสาวซ่านสวาทที่กำลังบิดกายรอคอยให้เขาลงไปคลุกเคล้าชอนชิมเธอไปทั่วทั้งร่างอย่างไร้สติและความยับยั้ง 'เรากำลังทำอะไรอยู่ หากเรารักบัวจริง เราก็ไม่ควรช่วงชิงเอาสิ่งนี้จากเธอ' กฤษณ์ตัดสินใจท่ามกลางความเจ็บหนึบที่กึ่งกลางหว่างขา ความยิ่งใหญ่ที่ขยายตัวจนสุดร่ำร้องให้เขาทำตามใจที่ปรารถนา ทว่าความผิดชอบชั่วดีก็ร่ำร้องบอกว่าสิ่งที่ทำนั้น 'ผิด' และความผิดที่ก่อเกิดอาจทำให้ไม่ได้หัวใจของบัว เขาอยากได้หัวใจเธอก่อนที่จะได้ร่างกายนี้มาปรนเปรอความใคร่ เขาอยากให้เธอเต็มใจในภาวะที่สติสตังครบถ้วน ไม่ใช่ต้องยอมเพราะอารมณ์ใคร่นำพา "บัว... ใส่เสื้อผ้าซะนะ พี่จะไปรอข้างนอก"”