บ่วงเสน่หา

ป็นไป

แต่หล่อนมีรูปโฉมสวยงาม หลังจากที่วิถีชีวิตเปลี่ยนแปลงขึ้นสู่จุดสุดยอดความงาม พิมลแขก็แต่งงานหลังจากนั้นสองปี...ตอนที่หล่อนอายุยี่สิบ ก่อนที่จะเป็นม่ายในเวลาหกเดือนเพราะสามีขอหย่า...หล่อนลอยคว้างจนมาพบนายธวัช...หลังจากที่เคยพบเมื่อตอนเข้าประ

น แต่ลัคนัยก็ยังเหมือนเดิมดูเรื่อยเฉื่อ

ป ว่าหล่อนยินดีแต่งงานกับเขา ลัค

้ำตาปริ่มตาขึ้นมาเฉยๆ หล่อนเหมือนไม่มีค่าเ

อาไว้ไม่ยอมให้หล่อนได้ถึงตัวเขา ทำให้พิมลแขปล่อยโฮอ

็นเรื่องอ

“แขรักคุณนะคะ รักคุณคนเดียว เพียงแต่คุณ

ชเป็นคนดีท

แขไม่ได

เขารักคุณมาก...คุณจะมีความสุขมีทุกอย่างเมื่อแต่งงานกับเขา...จำผมเอาไว้เถ

ต่แขร

ไปจากผู้หญิงคนอื่นๆ เคยมีสัมพันธ์กันบ้างก็เป็นตัวเองเอาไว้ ในเมื่อก่อนหน้านี้หล่อนกับนายธวัชยังไม่ได้ตกลงกันแน่

างอื่น โดยไม่ให้พิมล

ทำแบบนั้นมันเหมือนเขาเนรคุณป

นะ คุณจะมีแต่ความปวดร

ห้...หล่อนทิ้งตัวลงนั่งเหมือนหมดอาลัยตายอยาก และเขาก้มมองห

ับคนที่คุณรักแต่เขาไม่ได้รักคุณ มันก็เหมือนคุณก้าวลงนรกทั้งที่ยังมีลม

ขรู้สึกได้ดีถึงความอ้างว้าง ถึงความเล็กกะจ้อยร่อยของตัวเองใน

หล่อนอยากเดินลงนรกแต่ประตูนรก

าในห้องนอน...เห็นเขานอนเขลงอยู่บนนั้น ถุงเท้ายังอยู่เรียบร้อย

กอดเฉยๆ” หล่อนบอก ทิ้งตัวลงนอนเคียงข้าง เขายังนอนนิ่งๆ ไม่ขยับเขยื้อน “แข

้อีก พิมลแขนึกถึงครั้งล่าสุดเมื่อเดือนก่อนยังจำรสชาตินั่นได้ไม่รู้ลืม...มันคงจะอยู่กับหล่อนต่อไปอีกนานแสนนานกับบทรัก

บไปอยู่ในบ้า

งจะยังไ

“เพราะที่โน่นก็ไม่มีใครคุณว

ดถึงลูกสา

หมือนชนก

“สว

.สวยเหมือนค

คงสว

“

ที่สวมใส่ “คุณชอบลูกสาวคุณวัชหรือเปล่า” อารมณ์แบบผู้หญิงชัดเหลือเกิน แต่ท่าทีของลัค

นายอีกคนของเขา นี่คุณวิสาขาก

็กเล็กๆ แล้ว

ี่สิบสอง...ก็ไ