icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ใยรักจอมวายร้าย

บทที่ 5 4

จำนวนคำ:1388    |    อัปเดตเมื่อ:19/07/2022

งให้ลูกค้าเข้าน

ส่วนคนรับคำสั่งก็ลุกพรวดพราดหลังวางป้ายบอกไว้ว่าห้ามเข้าใช้บริการชั่วคราวตรงบริเวณสระน้ำที

มแรงลมจนพ้นจากบริเวณทางเข้าของสระน้ำติดทะเลที่เป็นจุดขายของโรงแรม เนื่องจ

ำยื่นออกไปทางทะเลถึงค่อยยิ้มออก ตรงนี้แหละที่ทำให้เธออยากมาพัก แค่

นของจริงนี่สิสวยก

ตอนนี้ไม่มีใครในบริเวณนั่น จ

ขอบเดินไว้แคบไปหน่อย นี่

็นอ่างขนาดเล็กที่แช่เต็มที่ได้ไม่เกินสองคน

ไม่มีชุดติดมา พิชชาอรคิดอยู่เพียงลำ

ตรงนั้นอย่าค

ท้า หน้าแดงกล่ำขึ้นมาทันทีด้วยความอายเมื่อเห็นว่ามีคนกำลัง

พิชชาอรถอยหลังทั้งยังนึกรังเกียจคนพวกนี้ น่

เธอถอยหลังมาโดยไม่ดูแล้วจึงรู้ตัวว

้า

ู

ายตัวเองในสระจนกินน้ำเข้าไปหลายอึก แล้วพยายามตั้งสติขณะที่ตั้งสติได้แล้วนั้

องหรอ

วถึงแหงะมองเขา จึงเห็นว่าเป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ ที่ช่วย

ล้วนี่เธอเข้ามาทำอะไร ป้

ห้องเดี๋

มองที่เธอ ตอนนี้พิชชาอรเปียกโชกไปหมดทั้งตัวแล้ว เธอบิดเสื้อที่ชุ่มโชกน้ำด้ว

ัด ที่อื่นไม่

ยิ้มๆ เขาคิดว่าเมื่อครู่ที่กำลังพั

อว่ากลับแล้วส่งสายตา

คิดไม่ได้ว่าเธอคงพยายามทำตัวให้ดูเดียงสาละมัง เพื่อเรียกควา

่ดูอ่อนใสไร้เดียงสา ไม่แน่ว่าพิชชา

.มาทำอะไรกันแบบนั้นน่ะ” พิชชาอรกระดากจะพูดถึง ใบห

ไม่คุยเรื่อ

นไม่เกิดประโยชน์กับใครแถมยังเสียเวลาอีกด้วย แล้วเผลอมองเรือนร่างใต้เสื้อผ้าที่เปียกโชกของเธอด้วยสายตาอย

สื้อผ้าให้ ขึ้นไปรอ

่างที่สุด” พิชชาอรบอกปร

ปุญญ์บอกตัดบท พิชชาอรยิ้มเยาะหน่อยหนึ

ั้นที่พักเป็นแถวๆห้อ

นจะหันหลังเดินจากไปด้วยความกระดากอายอย่างที่สุด พิชชาอรกระแทกนิ้วจิ้มปุ่มกดตัวเลขบอกชั้นในลิฟต์ บ่นงึมงำคน

ทำไมเปียกม

นพูดดี หายไป

นคนถามชักหงุดหงิด ถามต่ออีก “ต

ล้ววินจะโ

รถามเสียงสูง“ไม่ใช่ถ

ขารวยมากนะ จะมาโ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ใยรักจอมวายร้าย
ใยรักจอมวายร้าย
“ความเข้าใจผิดก่อเกิดเลือดเนื้อเชื้อไขของจอมวายร้ายอย่างปุญญ์ มีหรือที่คนอย่างนั้นจะไม่ทวงคืนไม่ใช่แค่ลูก แต่แม่ของลูกเขาก็จะเอา! ######### "ที่ผมอยากรู้คือ เรารู้จักกันก่อนมาก่อนหน้านี้อย่างนั้นใช่ไหม" "คุณจำไม่ได้? แล้วฉันบอก คุณจะจำได้หรือไง" "ผมรถคว่ำจนจำเวลาช่วงหนึ่งไม่ได้เลย และก็มั่นใจด้วยว่าอาจเป็นตอนที่ได้รู้จักกับคุณ" พิชชาอรยืนฟังจนเขาว่าจบ อดเบ้หน้าน้อยๆไม่ได้ "นิยายจัง" "ผมไม่รู้ว่ายังจะนิยายมากพอไหม ถ้าเด็กชายกตัญญ์จะเป็นลูกของผมด้วย" คราวนี้พิชชาอรมองเขาอย่างเป็นเดือดเป็นแค้น เมื่ออีกฝ่ายพูดถึงบุตรชายของเธอที่มีเขาเป็นคนร่วมสร้าง ใจของเธอไม่เคยเต้นรัวเร็วขนาดนี้มาก่อน รู้สึกเหมือนว่าร่างกายกำลังจะลุกเป็นไฟด้วยโทสะที่ฝังแน่นในตัว บอกเขาด้วยเสียงเครียดๆ "ตอนนี้ไม่สำคัญแล้วว่าเขาจะเป็นลูกของคุณหรือเปล่า" ปุญญ์ขมวดคิ้วมุ่น กระชากเสียงถามอย่างไม่พอใจนัก "ทำไม" "เพราะฉันเคยติดต่อคุณไปแล้วเรื่องที่ฉันท้อง แต่คุณ คุณ...." พูดถึงเหตุการณ์วันนั้นทีไร อารมณ์ของเธอจะพรุ่งปรี้ดทันที มันเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ เกลียดชังเขาอย่างที่สุด จนอยากจะอาเจียนออกมาเลยทีเดียว "ผมทำไม" "ฉันไม่อยากนึกถึงตอนที่คุณพูดลับหลังว่าฉันยังไงบ้างน่ะ พูดอย่างไม่ใช่ลูกผู้ชาย!" พิชชาอรเค้นเสียงว่าอย่างมีโมโห จำได้มั่นว่าเขาบอกว่าผู้หญิงที่ผ่านมาก็แค่ทางผ่านของเขา แล้วนี่มาตอแยกับเธอ แฟนสาวของเขาไม่รู้เรื่องหรือไร ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือด "ผมต้องการลูก ...และคุณต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ทั้งหมดฐานที่พรากเขามาจากผมที่เป็นพ่อแท้ๆ" "ฝันไปเถอะ!" "มันต้องเป็นฝันที่สนุกแน่พิชชาอร ถ้าในนั้นมีคุณรวมอยู่ด้วย!"”