icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

พิษรักนางบำเรอ

บทที่ 3 

จำนวนคำ:1419    |    อัปเดตเมื่อ:08/05/2022

็นได้แค่นางบำเรอชั้นต่ำ เป็นพี่เลี้ยงของลูกสาวฉันเท่านั้น” ผู้พูดแสยะยิ้มใส่ไอรีณ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องครัวท

ายโยกไหวตามแรงสะอื้นที่เพิ่มมากขึ้นทุกขณะ เช่นเดียวกับน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสาย เป็นความร้าวรานใจที่ไม่อ

าเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ เพราะแค่นี้ไอรีณก็เจ็บมากพอแล้ว โซเฟียไม่ต้องการเห็นสาวนิสัยดีเจ็บไปมากกว่

จด้านโทรคมนาคมที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอิตาลีและใหญ่เป็นอันดับสามในทวีปยุโรป ความรวยของเขาไม่ต้อ

้งเขาไปตั้งแต่คลอดบุตรสาว นับจากวันนั้นคฤหาสน์หลังนี้ไม่ค่อยเปิดต้อนรับใครมากนัก นอกจากเป็นวันพิเศษ แล้ววันนี้ถือเป็นว

ือน ก่อนเขาจะรับร่างอันเฟรโด้จากลิเดียมาอุ้มไว้ นฤเบศร์ก้าวลงตามมาคอยรับร่างภรรยา ที่เ

มริโก เบส” เลอันโดรเอ

ลอันโดรอยู่บนเกาะชิชิลี เจ้าของสถานที่จึงอำนวยความสะดวกให้เพื่อนทั้งสองด้วยการนำเครื่องบินเจ็ทส่

“ใช่ เครื่องบินนายทันสมัยมากๆ นั่งสบาย รถก็ด้วย ขอบใจนะที่อํานวยความสะดวกให้ครอบครัวฉันกับริโกเต็มที่” นฤเบศร์เอ่ยขึ้นบ้าง


องฉันที่ต้องจัดการทุกอย่างให้ดีที่สุด” เลอันโดรต้อนรับขับสู้เพื่อนเต็ม

น เขายังพาเอ็นริโกกับนฤเบศร์ไปส่งถึงห้องพักด้วยตัวเอง ก่อนจะลงไปดูความเรียบร้อยของสถานที่ที่จะจัดงานวันคล้า

นเพราะวันเกิดปีนี้ของเธอเป็นปีแรกที่ณิชาภาหรือวิด้า มารดามาร่วมเลี้ยงฉลองด้วย ปีก่อนๆ แองเจลิน่าจะได้เพียงของขวัญที่คนใหกำเนิดส่งมาให้เท

“ลิน่าสวยไหมคะคุณแม่”
แองเจลิน่า คาร์เรร่าหันมาถามณิชาภา

่สวยความสวยระดับนางงาม แตะตาต้องใจหนุ่มๆ ทั้งหลาย หนึ่งในนั้นคือ เลอันโดร ชายเดียวที่ได้ครองใจณิชาภาในตอนนั้น และได้ความคมจากคนเป็นพ่อ นัยน์ตาเธอมีเสน่ห์ดึงดูดความสนใจ

” แองเจลลิน่าเดินมาสวมกอดคน

นร้ายกับคำชมสักเท่าไหร่ แต่ต้องตีหน้ายิ้

ิน่าค่ะ” แองเจลิน่าพูดอย่างมั่นใจ เลอันโดรรักและตามใจเธอเป็นที่สุด ขออ

เปิดรับโบนัส

เปิด
พิษรักนางบำเรอ
พิษรักนางบำเรอ
“เธอมันก็แค่พี่เลี้ยงของลูก คนรับใช้ในบ้าน และนางบำเรอส่วนตัวของเขาไม่ว่าทำดีแค่ไหน สิ่งที่ตอบแทนคือความเย็นชา หมางเมินเขาจะเห็นค่าของเธอก็แค่ตอนอยู่บนเตียง แต่พอเมียเก่าเขาหวนมาเขาและลูกก็พร้อมที่จะเฉดหัวเธอออกจากบ้าน .... "แล้วเธออยากแต่งงานเหมือนเพื่อนเธอไหมล่ะ" เป็นคำถามแทงใจดำไอรีณเหลือเกิน คนถูกถามนิ่งงัน หัวใจเจ็บระบมขึ้นมาทันใด "ว่าไง อยากแต่งหรือเปล่า" เลอันโดรดันกายสาวให้ห่างตัวเล็กน้อย จับดวงหน้าหวานแต่ดูเศร้าให้หันมาเผชิญหน้ากับตน ไอรีณหลุบสายตาต่ำ ไม่กล้าปริปากตอบคำถามเขา ทั้งที่เธอมีคำตอบอยู่แล้วในใจ คงไม่มีสตรีคนใดในโลกที่ไม่อยากเข้าพิธีวิวาห์กับชายที่ตนรัก เธอเองก็ปรารถนาเช่นกัน แต่ชาตินี้คงไม่มีวันนั้น เพราะรู้แก่ใจดีว่าคนที่เธอรักไม่มีวันแต่งงานกับเธอแน่ "ฉันถามทำไมไม่ตอบ" "อยากแต่งค่ะ" ไอรีณตอบเสียงเบา ไม่สบตาเขา "แต่งกับใคร ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง" เขาเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียผิวแก้มสาว ก่อนจะกดจมูกสูดดมความหอมเข้าไปเต็มปอด ลากปากไปเรื่อยจนถึงกลีบปากสีชมพูอ่อน "ตอบฉันมาสิ...ถ้าไม่ตอบจะจูบให้ขาดใจเลยนะ" เป็นคำขู่ชวนวาบหวามเหลือเกิน ไอรีณตัวสั่นในอ้อมกอดอบอุ่น สมองเธอเริ่มปั่นป่วน หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ในวงแขนนี้ นิ่งถูกเขาเล้าโลมเพียงแผ่วเบา หัวใจและอารมณ์ก็เตลิดไปไกล "แต่งกับ..." เธอหยุดพูด ไม่กล้าเปล่งเสียงตอบ "กับใคร" เลอันโดรไม่หยุดอยากรู้ "ตอบมาเร็วสิ" "กับคุณค่ะ" ไอรีณตอบไปที่สุด หน้าเธอเห่อร้อน ความอายเกลื่อนดวงหน้า อยากจะเขกหัวตัวเองที่กล้าหาญตอบคำถามออกไป เพราะสิ่งที่เธออาจได้รับกลับมาคือ เสียงหัวเราะเย้ยหยันตามด้วยคำพูดเหน็บแนม”