พิษรักนางบำเรอ

ําได้ มันต้องเฉดหัวลูกออกจากบ้านแน่นอน อย่างวันนี้เป็นวันเกิดลูกแท้ๆ แต่มันกลับไม่ยอมทำขนมเค้กให้ลิน่าเหมือนปีก่อนๆ แม่ได้ยินมันพูดกับโซเฟียว่า มันเบื่อที่จะทำให้ลูกแล้ว คุณพ่อลิน่ารวยก็

ะคุณแม่” แองเจลิน่าเอ่ยถามอย่

ม่แบบนี้” ณิชาภาแสร้งทำเป็นงอน “น่าน้อย

แองเจลิน่ารีบพูด และกอดร่างมารดา “ลิน่าจะเห็นคนอ

แม่ได้ยินแล้วของขึ้น อยากจะเข้าไปตบมัน อย่างนี้แหละหนาที่เขาเรียกว่า รู้หน้าไม่รู้ใจ” ณิชาภาแสดงกิริยาเป็นเดือดเป็นแค้นยามพูดถึงไอรีณให้ลูกสาวหลงเชื่อ แล้วดูเหมือนว่าแองเจลิน่าจะติดบ่วงที่มารดาหลอกล่อ “

อคําพูดของมารดาทุกคํา ทั้งที่ณิชาภาเป็นฝ่ายทิ้งสามีและลูกสาวไปตั้งแต่คลอดลูกมาได้เพียงเจ็ดวัน แล้ววันนี้อยู่ๆ เธอก

มสำเร็จที่เข้าใกล้ตนทุกขณะ การที่เธอหวนกลับมาหาอดีตสามีเพราะต้องการหาที

กนะ…” แองเจลิน่าทำหน้าตกใจ กับเรื่องที่มารดาให้ตนเองทำ “ลูกต้องทำนะ ถ้าไม่ทำมันจ

ได้ยินคำขู่ของคนเป็นแม่ เธอ

่าทำอย่างนั้นนะคะ ลิน่า

“ดีมากจ้ะ รักแม่ต้องเชื่อฟังแม่นะ” จบคำพูดของณิชาภา เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น สองแม่ลูกผละห่างจากกันแต่ยังนั่งแนบชิด อึดใจต่อมาบานประตูห้องเปิดออก ร่างของไอรีณก้าวเข้ามาด้านใน


“น้ำผลไม้ที่ลิน่าสั่งได้แล้วค่ะ” ไอรีณวางแก้วน้ำผลไม้ลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง กําลังหมุนตัวเดินกลับไปยังประตูหลังจากหมดหน้าที่ของตน


“เดี๋ยวก่อน” แองเจลิน่าออกคําสั่ง


“มีอะไรคะ” ไอรีณถาม


ยงที่ดูแลตนมาตั้งแต่เกิด เธอหยิบแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมา ก่อนจะทํ

อนสะอื้น จุกแน่นลําคอ ความเสียใจอาบไปทั่วดวงใจ น้ำตาคลอเบ้าก่อนจะไหลล

ยิ่งมองเห็นน้ำ ตาของไอรีณ ความรู้สึกผิดเพิ่มขึ้นหลายเท่า ไม่มีวาจาใดหลุด

แขนบุตรสาว เมื่อเห็นว่า

่จะเอาน้ำผลไม้สาดใส่หน้าไอรีณไม่เคยอยู่ในหัวแองเจลิน่า แต่ที่ทำลงไปเพราะณิชาภาสั่งให้ทำ ครั้นคนเป็นลูกจะไม่ทำก็ไม่ได้ หากไม่ทำณิชาภาก

ือเปล่าคะ” แองเจลิน่ายังคงร

าลงไป แม่ว่าแค่นี้ยังน้อยไปด้วซ้ำ ไม่ต้องคิดมากนะลูก ไปแต่งตัวกันต

งา ก่อนจะเบนสายตาไปมองประตูห้องด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ส่วนเจ้าแผนกาสะใจกับภาพเมื่อครู่ นี่แค่เริ่มต้น หากเธ