icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

พิษรักนางบำเรอ

บทที่ 6 

จำนวนคำ:1343    |    อัปเดตเมื่อ:08/05/2022

มาสิว่า นายมีเหตุลอะไรที่ไม่ให้ไ

าไปก็แค่นั้น” กระแสเสียงเลอัน

สียใจในแววตาตนเองไม่มิด เอ็นริโก นฤเบศร์และโอมานเห็นสีหน้าของไอรีณแล้วสงสารจับใจ มีความคิ

่น ทำตามคำสั่งอันทรงพลังแต่โดยดี โดยมีสายตาของสามหนุ่มม

งห้องเก็บไวน์อย่างคนอารมณ์เสีย เขายอมรับว่าตนเองรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นโอมานเดินมากับไอรีณ ยิ่งเห็นรอยยิ้ม

อไม่พอ คนเป็นพ่อยังตอกย้ำความรู้สึกซ้ำไปอีก เธอไม่รู้ว่าจะหนีเส้นทางร้าวรานนี้ได้อย่างไรและเมื่อไหร่ หรืออาจจะ

โปรดออกจากห้องนอนของตัวเอง เดินไปยังอีกห้องหนึ่งที่อยู่ทางปีกซ้ายของคฤหาสน์ ห้องท

ยากจะคุยกับคุณพ่อค่ะ” แอง

รเปิดประตูต้อนรับสตรีที่รักห

้ของขวัญจากคุณพ่อค่ะ”

อยากได้

ฝ่ายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ลิน่าอยากรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก ลิน่าหมายถึ

คำขอของเธอ ทว่าเธอก็อดที่จะลุ้นไปกับคำตอบของบิดาไม่ได้

ความผิดในอดีตของณิชาภา เขาไม่ได้นึกถึงมันด้วยซ้ำไป ประหนึ่งมันไม่เคยเกิดขึ้น ห

คุณแม่ก่อนนะคะว่า คุณพ่ออนุญาตแล้ว” แองเจลิน่ารีบเดินแกมวิ่งออกจากห้องบิดาทันทีที่พูดจบ

ตะแคงบนเตียงชั่วครู่ ก่อนจะถอดชุดนอนของตนออกจากกาย ก้าวเดินล่อนจ้อนไปล้มตัวลงนอนข้างหญิงสาวเจ้าของห้อง ฝ่ามือใหญ่ลูบท่อนแขนเธอเบาๆ

ความมืดสลัวภายในห้อง ไม่มีคำพูดใดลอดผ่านกลีบปากนุ่ม มีแต่ความเจ็บช้ำที่ไหววนเวีย

่ายชาย ขยับมากอบกุมทรวงอกนุ่มหยุ่นที่หลบซ่อนตัวภายใต้ชุดนอนสี

กอณูเนื้อ ระหว่างนั้นชายหนุ่มก็แนบปากทับเรียวปากนุ่มที่แย้มเปิดรอรับลิ้นสากระคายอันแสนนุ่มที่กำลังสอดเข้าในโพรงปากของตน ลิ้นร้อนชื้นกระหวัดเกี่ยวลิ้น

เปิดรับโบนัส

เปิด
พิษรักนางบำเรอ
พิษรักนางบำเรอ
“เธอมันก็แค่พี่เลี้ยงของลูก คนรับใช้ในบ้าน และนางบำเรอส่วนตัวของเขาไม่ว่าทำดีแค่ไหน สิ่งที่ตอบแทนคือความเย็นชา หมางเมินเขาจะเห็นค่าของเธอก็แค่ตอนอยู่บนเตียง แต่พอเมียเก่าเขาหวนมาเขาและลูกก็พร้อมที่จะเฉดหัวเธอออกจากบ้าน .... "แล้วเธออยากแต่งงานเหมือนเพื่อนเธอไหมล่ะ" เป็นคำถามแทงใจดำไอรีณเหลือเกิน คนถูกถามนิ่งงัน หัวใจเจ็บระบมขึ้นมาทันใด "ว่าไง อยากแต่งหรือเปล่า" เลอันโดรดันกายสาวให้ห่างตัวเล็กน้อย จับดวงหน้าหวานแต่ดูเศร้าให้หันมาเผชิญหน้ากับตน ไอรีณหลุบสายตาต่ำ ไม่กล้าปริปากตอบคำถามเขา ทั้งที่เธอมีคำตอบอยู่แล้วในใจ คงไม่มีสตรีคนใดในโลกที่ไม่อยากเข้าพิธีวิวาห์กับชายที่ตนรัก เธอเองก็ปรารถนาเช่นกัน แต่ชาตินี้คงไม่มีวันนั้น เพราะรู้แก่ใจดีว่าคนที่เธอรักไม่มีวันแต่งงานกับเธอแน่ "ฉันถามทำไมไม่ตอบ" "อยากแต่งค่ะ" ไอรีณตอบเสียงเบา ไม่สบตาเขา "แต่งกับใคร ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง" เขาเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียผิวแก้มสาว ก่อนจะกดจมูกสูดดมความหอมเข้าไปเต็มปอด ลากปากไปเรื่อยจนถึงกลีบปากสีชมพูอ่อน "ตอบฉันมาสิ...ถ้าไม่ตอบจะจูบให้ขาดใจเลยนะ" เป็นคำขู่ชวนวาบหวามเหลือเกิน ไอรีณตัวสั่นในอ้อมกอดอบอุ่น สมองเธอเริ่มปั่นป่วน หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ในวงแขนนี้ นิ่งถูกเขาเล้าโลมเพียงแผ่วเบา หัวใจและอารมณ์ก็เตลิดไปไกล "แต่งกับ..." เธอหยุดพูด ไม่กล้าเปล่งเสียงตอบ "กับใคร" เลอันโดรไม่หยุดอยากรู้ "ตอบมาเร็วสิ" "กับคุณค่ะ" ไอรีณตอบไปที่สุด หน้าเธอเห่อร้อน ความอายเกลื่อนดวงหน้า อยากจะเขกหัวตัวเองที่กล้าหาญตอบคำถามออกไป เพราะสิ่งที่เธออาจได้รับกลับมาคือ เสียงหัวเราะเย้ยหยันตามด้วยคำพูดเหน็บแนม”