icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เมียไม่ปรารถนา

บทที่ 4 

จำนวนคำ:1689    |    อัปเดตเมื่อ:08/05/2022

ภรรยาสาว หัวเข่าซ้ายขวาวางอยู่ขนาบหัวไหล่เธอ เมื่อจัดท่วงท่าเรี

่นนี้มาก่อน และไม่คิดทำ แต่พอได้ทำเขารู้สึกดี และรู้สึกดีมากขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าลัลณ์ลนินแดงก่ำ หน้าเธอบอกให้เขารู้ว่า เธอกำลังทรมานในเรื่องที่ตนกำลังทำ แล้

ันจะทำให้เธอเจ็บแล

่างหวั่นเกรงกับคำพูดประโยคนี้ ทว่าเธอเปรียบเสมือนนักโทษ ที่แม้แต่ร้องขอ

องข้างของลัลณ์ลนินถูกแยกออกด้วยเข่าของสามี เธอหอบหายใจแรง ตื่นเต้นระคนหวาดกลัว ตัวสั่นไปหมด ขนาดของเรือนชายที่สัมผัสเมื่อครู่ เธอจึงรู้ขนาดของมันว่าใหญ่และยาวแค

วามเจ็บปวดจากสิ่งแปลกปลอมที่ไร้กระดูกแทรกเข้ามาในช่อดอกไม้แรกแย้ม คุณานนท์ไม่ได้ทะนุถนอนหญิงสาวเหมือนที่ควรจะเป

หมจรรย์ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ตนต้องใส่ใจ หรือปลื

ับความอวบใหญ่ที่แช่นิ่งในตัวตน รู้สึกเหมือนร่างกำลังจะขาดออกเป็นสองท่อน เธอกลั้นเส

ได้รับจากฉันนับจากวันนี้คือความเจ็บ

อมรับความรู้สึกที่เ

ขากระแทกกระทั้นราวกับความเป็นชายคือเสาเข็ม ที่ตอกลงไปในหลุมลึกด้วยคว

กการขับเคลื่อนของเขาคือความทุกข์ทรมาน ร้าวระบมไปทุกสัดส่วน โดยเฉพาะความ

ำหนักมือราวกับว่า เจ้าของไร้ความรู้สึก มิหนำซ้ำยังถูกคุณานนท์ประทับตราเป็นจ้ำก

ี่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน ช่องทางรักของลัลณ์ลนินไร้ชายหนุ่มย่างกาย มันจึงคับแน่นใหม่สด โยกไหวแต่ละ

อา...โคต

าว เป็นความสะใจไร้ความสงสาร เพราะมองเห็นลัลณ์ลนิน ทำให้เขานึกถึงพิมาลา

้อนฉ่ากับเรี่ยวแรงหลายแรงม้าของคุณานนท์ที่ยังคงสะบั้นเอวใส่ไม่ยั้ง เขาจับขาทั้งสองข้างของเธอให้แย

...มันฉิบเ

ะดังตามจังหวะเนื้อกระทบเนื้อที่ดังไม่ขาดสาย แน่นอนว่า มัน

กตะแคงข้าง คุณานันท์ขยับตัวมาซ้อนทับแผ่นหลังเธอ ใช้แขนข้างซ้ายช้อนขาข้างซ้ายให้ยกขึ้นสูง

ุนแรง ระรัวถี่ ประสานกับมือใหญ่ที่เคล้นเต้าทรวงไปด้วย ปา

ะทำด้วยความแค้นและโกรธ เธอเคยวาดฝันไว้ว่า ชายหนุ่มที่ได้ครอบครองร่างกายของตนคือชายอันเป็นที่รัก เขาจะเล้าโลมด้วยความรักและความอ่อนโยน ทะนุ-ถนอมตนราวกับเจ้าหญิง ทว่าใ

เปิดรับโบนัส

เปิด
เมียไม่ปรารถนา
เมียไม่ปรารถนา
“คุณานนท์เมา... ใช่ เขาต้องการให้แอลกอฮอล์ดับความทุกข์ ความผิดหวัง ความเสียใจ และอาการเจ็บใจ แค้นฝังรากลึกให้หลุดออกไปใจบ้าง วันนี้เขากับครอบครัวเสียหน้าหนักมาก ต้องตกเป็นขี้ปากชาวบ้านที่ต้องนำเรื่องนี้ไปพูดคุยกันสนุกปาก คงไม่มีใครคิดว่า คนอย่างคุณานนท์จะถูกทิ้งกลางอากาศ ถูกทิ้งในวันสำคัญของชีวิตด้วย ไม่แค้นก็แปลก แล้วความแค้นทั้งหมดก็กำลังไปลงที่เจ้าสาวที่ไม่ปรารถนา "หลับสบายเลยนะ" เขาพูดเสียงต่ำ มองดวงหน้าหวานที่นอนหลับพริ้มบนเตียง "ตื่น!" คุณานนท์ตะโกนเสียงดัง เขาไม่เพียงแค่ส่งเสียงเรียกเธอ มือใหญ่คว้าผ้าห่มแล้วเหวี่ยงมันไปกองบนพื้น และนั่นทำให้เขาเห็นเรือนร่างสาวมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันกาย เสียงอันแผดดัง ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่กระทบผิวกาย ส่งผลให้ลัลณ์ลนินตื่น เธอเอี้ยวตัวมาทางด้านหลังแล้วต้องสะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อเห็นร่างสามียืนไม่มั่นคงนักริมเตียง "พี่กล้า" "แหม แต่งตัวรอให้ฉันมาเอาเธอเลยเหรอ รู้หน้าที่ดีนี่" น้ำเสียงติดอ้อแอ้ ทำให้เธอรู้ว่า เขากำลังเมา "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ชะ...ว้าย!" ลัลณ์ลนินยังไม่ทันพูดจบประโยค คุณานนท์ก็โถมร่างดันร่างเล็กให้นอนลงบนที่นอน โดยมีร่างเขาทาบทับ "พี่กล้าลุกคะ ลุก" "ไม่ลุก" คุณานนท์ตอบเสียงดังฟังชัด "เธอลืมแล้วเหรอว่าเราแต่งงานกันแล้ว ไม่ใช่เรื่องแปลกนี่ที่เราจะมีอะไรกัน จริงไหม" ใช่ เขาพูดถูก ไม่ใช่เรื่องแปลกถ้าการแต่งงานมาจากความรักและความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย แต่นี่ไม่ใช่ งานวิวาห์ที่ทั้งเขาและเธอไม่ปรารถนาให้เกิดขึ้น เรื่องแบบนี้ก็ไม่น่าเกิดขึ้นเช่นกัน ยิ่งตอนนี้ด้วยแล้ว กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฟุ้งตามร่างหนา เป็นอีกสัญญาณหนึ่งให้รู้ถึงความไม่ปลอดภัย "ไม่ค่ะ ไม่" ลัลณ์ลนินพูดด้วยความกลัว เธอกำลังกลัวคุณานนท์ ลางสังหรณ์บอกเธอว่า ตนเองกำลังไม่ปลอดภัย เธอดิ้นรนไปมา ดิ้นทั้งที่รู้ว่า หนีไม่พ้น”