icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

วิวาห์พรางรัก

บทที่ 5 ตอนที่ 4 การพบกันของสามีภรรยา

จำนวนคำ:3114    |    อัปเดตเมื่อ:11/05/2022

ตอนที่ 4

การพบกันของสามีภรรยา

สิบวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเฟื่องฟ้าทำตัวเป็นมิตรกับทุกคนเท่าที่จะทำได้ นอกจากนั้นยังต้องเรียนรู้เรื่องของเขาผ่านคำบอกเล่าของพ่อบ้านบารอน ทำให้รู้ว่าว่าที่สามีค่อนข้างจะเป็นคนเจ้าระเบียบ ปากร้าย จริงจังกับทุกเรื่อง และที่สำคัญเขาเคยควงกับสาวๆ ในแวดวงสังคมไฮโซหลายต่อหลายคน แต่ก็ไม่เคยพาใครเข้ามาที่นี่เลยสักคน

“คุณท่านแจ้งมาว่าน่าจะกลับมาถึงในช่วงค่ำค่ะ คุณผู้หญิง” แมรี่ภรรยาของบารอนแจ้งข่าวสำคัญให้เฟื่องฟ้ารู้

“ขอบใจมากจ้ะ”

“คุณผู้ชายต้องดีใจมากเลยนะคะถ้าได้พบคุณผู้หญิง” แม่บ้านใหญ่เอ่ยด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ตั้งแต่เฟื่องฟ้ามาอยู่ที่นี่ ทุกอย่างก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาก

“ก็ไม่แน่ บางทีเขาอาจจะผิดหวังก็ได้”

“แต่คุณคือผู้หญิงที่คุณธัญญาเลือกแล้ว ยังไงท่านก็ต้องดูแลคุณอย่างดีที่สุด”

“ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น เขาจะมาถึงตอนค่ำใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ”

“ถ้างั้นฉันออกไปดูในเมืองเสียหน่อย กลับมาก็คงทันนะ” เฟื่องฟ้ารู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยที่วันนี้จะได้พบหน้าเขาเป็นครั้งแรก

เฟื่องฟ้ากำลังแต่งตัวอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากด้านล่าง พร้อมๆ กับลินดาที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาเธอถึงในห้อง เฟื่องฟ้านึกออกแล้วว่าทำไมทุกคนดูวุ่นวายนัก

“คุณท่านของลินดามาแล้วเหรอ” หญิงสาวเอ่ยถาม ลินดาพยักหน้าแล้วเดินนำออกไปที่ระเบียงหน้าห้อง

เฟื่องฟ้าเดินตามออกมาเงียบๆ เห็นแล้วว่ามีสุภาพบุรุษให้ชุดสูทสีสุภาพ ท่าทางสง่าผ่าเผยยืนอยู่ด้านล่าง และกำลังทักทายบรรดาสมาชิกที่ดูจะตื่นเต้นกับการมาของเขา เธอกลับเข้ามาในห้องเพื่อแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนที่จะพบหน้ากันเป็นครั้งแรก

เทรย์เวอร์หยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู เขามองไปที่ลินดาซึ่งยืนอยู่หน้าประตูแล้วพยักหน้าเบาๆ เป็นอันรู้กันว่าต้องการความเป็นส่วนตัว ชายหนุ่มจับลูกบิดประตูพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า

“ผมเอง” แล้วเขาก็เปิดประตูเข้าไป เสียงเปิดประตูทำให้เฟื่องฟ้าหยุดชะงักเล็กน้อย และรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนเข้ามาในห้อง

“กรุณารอสักครู่ เดี๋ยวฉันจะออกไปค่ะ”

เทรย์เวอร์มองชุดที่พาดอยู่บนเก้าอี้ และสำรวจไปรอบห้องนอนว่ามีอะไรผิดปกติ แล้วเขาก็พบสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาในเวลานี้ เพียงแรกสบตาก็ไม่อาจละหันไปมองที่อื่นได้ สาวน้อยตรงหน้างดงามเสียจนทำให้ใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ

อีกทั้งกระตุ้นความรู้สึกให้อยากเข้าไปใกล้ๆ และสัมผัสเรือนร่างนั้นเสียเหลือเกิน แต่ที่ขัดใจไม่น้อยก็คือ ชุดที่อยู่บนตัวของนางฟ้าคนนี้ เสื้อสายเดี่ยวสีขาวกับการเกงยีนส์ขาสั้นสีซีด ไม่สมกับการเป็นคุณนายแฮมมิลตันเลยแม้แต่น้อย เธอควรแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าราคาแพง เพื่อต้อนรับการกลับบ้านของเขา มากกว่าชุดธรรมดาที่แสนธรรมดาชุดนี้

เฟื่องฟ้ามองเขาอย่างตื่นเต้น ผู้ชายคนเดียวที่กล้าเข้าห้องนอนเธอคงมีแต่เทรย์เวอร์ ตรัย แฮมมิลตันเท่านั้น เมื่อได้เห็นเขาใกล้ๆ เธอก็สัมผัสได้ถึงเสน่ห์ที่น่าหลงใหลของเรือนร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ใบหน้าคมคายที่มองเท่าไหร่ก็ยิ่งมีเสน่ห์ แม้ว่าแววตาที่จับจ้องมองมาจะบ่งบอกว่าพ่อเจ้าประคุณหยิ่งทระนงในตัวเองแค่ไหน แต่เฟื่องฟ้าก็ยังชอบมองและชื่นชมมันมากกว่า

“คุณยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย ผมจะมาหาใหม่หลังจากที่คุณพร้อม” เทรย์เวอร์เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง

แต่ความจริงแล้วภายในกลับไม่อยากทำอย่างที่พูด เขาอยากจะเดินเข้าไปหาใกล้ๆ พิศมองทุกตารางนิ้วบนเรือนกายนี้อย่างละเอียด พระเจ้า คนอย่างเทรย์เวอร์ไม่เคยรู้สึกกับใครเช่นนี้มาก่อนเลยจริงๆ

“ฉันว่ามันไม่ได้น่าเกลียดอะไรเลยนะคะ อย่างน้อยฉันก็ยังใส่เสื้อผ้าครบ” เฟื่องฟ้าเอ่ยต่อเมื่อเห็นสายตาอีกฝ่ายที่มองมา

“แต่จากสายตาคุณตอนนี้ มันทำให้ฉันสงสัยว่า คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ฉันไม่ได้เปลื้องผ้าต่อหน้าคุณนะคะ”

“ผมเพิ่งรู้ว่าคุณเป็นคนมีอารมณ์ขันขนาดนี้ แต่ผมไม่ชอบผู้หญิงที่อารมณ์ดีไปซะทุกเรื่อง เพราะมันเหมือนคนไร้ความจริงจัง” เทรย์เวอร์ย้อนกลับ

“คิดมากไปหรือเปล่าคะ ฉันอารมณ์ดีเพราะอยากผูกมิตรเท่านั้น” เฟื่องฟ้ายิ้มยั่วเล็กน้อยเริ่มรู้สึกว่าพ่อเจ้าประคุณช่างเรื่องมากเสียจริง

“คราวหลังฟังผมพูดให้จบแล้วค่อยพูดเรื่องของคุณ ผมไม่ชอบให้ใครมาขัดจังหวะเวลาพูด” ชายหนุ่มเสียงเข้มแววตาวาววับ แต่มีหรือที่เฟื่องฟ้าจะกลัว

“นี่คงไม่ใช่การทะเลาะกันนะคะ ฉันแค่แปลกใจที่คุณมองฉันนานเกินไปเท่านั้นเอง”

“ผมไม่ชอบทะเลาะกับใคร ผมเพียงแค่รู้สึกว่าคุณต่างไปจากที่ผมคิดไว้แต่แรกเท่านั้นเอง” ชายหนุ่มบอกอย่างตรงไปตรงมา

“ดีกว่าหรือแย่กว่าล่ะคะ”

“ดีกว่าที่ผมคิดไว้มาก” สวยกว่าในรูปถ่ายที่เห็น ดูมีชีวิตชีวาเสียจนอยากอยู่ใกล้ๆ น้ำเสียงหวานระรื่นหูฟังแล้วไม่รู้สึกรำคาญ นี่แค่เห็นยังไม่ได้สัมผัสใกล้ๆ เทรย์เวอร์ก็รู้สึกพึงพอใจแล้ว

“ขอบคุณที่ชมนะคะ” เฟื่องฟ้ายิ้มหวานให้

“คุณยอกย้อนเก่งนะ” เขายิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ไม่รู้สึกรำคาญแต่กลับรู้สึกว่ามีสีสันและอยากจะต่อปากต่อคำด้วย ซึ่งคงจะเพลินดีไม่น้อย

“ไม่ได้ย้อนค่ะ แค่พูดความจริงเท่านั้น คุณไม่ชอบให้ฉันพูดแบบนี้ใช่ไหม”

“ผมว่าคุณชักจะชอบหาเรื่องแล้วนะ คุณนายแฮมมิลตัน”

“หมายความว่าอย่างไรคะ” เฟื่องฟ้าไม่เข้าใจที่เขาพูด

“เท่าที่ผมรู้จักคุณเบื้องต้น ผมก็รู้ว่าคุณคงไม่เบาเหมือนกัน” เทรย์เวอร์เปลี่ยนเรื่องพูด

“คุณไม่คิดว่าสิ่งที่คุณรู้ อาจจะเป็นเรื่องแต่งขึ้นมาบ้างหรือคะ” เฟื่องฟ้าย้อนถาม เธอไม่ได้อยากให้เขาเข้าใจเสียใหม่ เพราะเท่าที่ดูจากคำพูดและท่าทางแล้ว เทรย์เวอร์คงเป็นหนึ่งในบรรดาคนที่เชื่อคำพูดของแม่เลี้ยงมากกว่าจะใช้การพิจารณาของตนเอง

“จากคำบอกเล่า ภาพถ่ายต่างๆ ผมคิดว่ามันยืนยันความจริงได้”สายตาเขาจับจ้องมาที่คนตรงข้าม ดวงตาคู่คมจ้องราวกับจะเจาะลึกเข้าไปในหัวใจอย่างไรอย่างนั้น

“ชื่อเสียงฉันคงดังมาก จนพ่อต้องรีบจับใส่ตะกร้าล้างน้ำแล้วส่งมาให้คุณ” ปลายเสียงเธอคล้ายกับจะเยาะเย้ยตนเองเล็กน้อย

“นี่คุณไม่คิดจะแก้ตัวหรืออธิบายสักนิดเลยเหรอ” เทรย์เวอร์รู้สึกแปลกใจกับท่าทียอมรับอย่างง่ายดายของเฟื่องฟ้า

“ทำไมต้องอธิบายคะ ในเมื่อคุณไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูดอยู่แล้ว” สาวน้อยยักไหล่เบา

“คุณนี่ยอกย้อนเก่งจริงๆ นะ”

“ฉันก็แค่พูดตามจริงไม่ได้ยอกย้อน คนเราลองได้ปักใจเชื่ออะไรไปแล้ว จะให้เปลี่ยนความคิดคงเป็นไปไม่ได้”

“ช่างเถอะ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องบอกให้คุณรู้ไว้ ไม่ว่าคุณจะหวังอะไรในการมาที่นี่ ผมอยากให้คุณเผื่อใจไว้บ้างเพราะมันอาจไม่สมหวังอย่างที่คุณคิด”

“เช่นเรื่องอะไรคะ” เธอย้อนถาม

“เช่นผมอาจไม่ได้เป็นผู้ชายอย่างที่คุณคิด ผมอาจไม่สุภาพ หยาบคาย หรือสกปรก”

“ฉันว่ามันเป็นเรื่องปกติของผู้ชายทุกคนที่จะมีมุมนี้บ้างในชีวิต แต่สำหรับคุณเท่าที่ดูเผินๆ การแต่งตัวหรือการพูดจาก็คงไม่แย่เท่าไหร่”

“รู้สึกว่าคุณรู้เรื่องของผู้ชายดีเหลือเกินนะ” จู่ๆ เทรย์เวอร์ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา เมื่อคิดว่าเพราะอะไรเฟื่องฟ้าถึงได้วิเคราะห์ความเป็นผู้ชายออกมาได้ละเอียดเช่นนี้

“ก็พอรู้บ้างค่ะ แต่คนเราไม่มีอะไรเหมือนกันอยู่แล้ว” เฟื่องฟ้าพอรู้ว่าเขากำลังต่อว่า แต่เธอหาได้สนใจไม่ แค่ยังไม่อยากเปิดศึกด้วยเท่านั้นเอง จึงต้องสงบสติอารมณ์ไว้

“ฉันว่าเราน่าจะเริ่มต้นกันดีๆ นะคะ ฉันขอแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการ ฉันชื่อเฟื่องฟ้า เรียกเฟื่องเฉยๆ ก็ได้”

“ผมรู้และรู้ดีเลยว่าทำไมคุณถึงยอมแต่งงานกับผมง่ายๆ” ชายหนุ่มเชิดหน้าเล็กน้อย

“แหม น่าเสียดาย ความจริงฉันเล่าเรื่องของตัวเองได้สนุกกว่าที่จะให้คนอื่นมาเล่าให้คุณฟังอีกนะคะ” หญิงสาวประชด

“ดูเหมือนคุณจะภูมิใจพฤติกรรมแย่ๆ พวกนั้นนะ” น้ำเสียงที่ตอบโต้เต็มไปด้วยการดูถูก ทำให้คนฟังนึกอยากจะเอาชนะ

“จะเรียกว่าแย่มันก็คงไม่ถูกนักนะคะ ฉันเรียกมันว่าการลั้นลาค่ะ” เฟื่องฟ้าโปรยยิ้มหวานอย่างจงใจ

“ผมได้ผู้หญิงลั้นลามาเป็นภรรยาหรือนี่ โอ้ พระเจ้า” เทรย์เวอร์หน้าแดงด้วยความโมโหกับการยั่วอารมณ์ของเจ้าหล่อน

“ใช่ค่ะ น่ารักดีใช่ไหมล่ะ” เฟื่องฟ้าแกล้งหัวเราะเบาๆ เพื่อยั่วโมโหให้มากขึ้นไปอีก ดูเหมือนว่านอกจากความลั้นลาแล้ว ภรรยาเขายังพกความยียวนมาด้วยเต็มร้อย

“ความน่ารักกับความกล้าเกินงามมันต่างกัน ผมขอถามต่อไปเลยนะ การแต่งงานครั้งนี้คุณถูกบังคับหรือเปล่า”

“ไม่มีใครสามารถมาบงการชีวิตฉันได้ การแต่งงานก็เช่นกัน ฉันอยากแต่งงาน อยากเป็นภรรยาที่ดีของคุณ ที่สำคัญฉันอยากมีลูกค่ะ ลูกของฉันต้องน่ารักแน่ถ้าได้พ่อพันธุ์ที่ดีอย่างคุณ” เฟื่องฟ้ายั่วเข้าไปอีก

“ไม่ใช่ว่าคุณหาพ่อพันธุ์รับผิดชอบไม่ได้ ก็เลยมาลงที่ผมนะ” เทรย์เวอร์ต่อปากต่อคำไม่แพ้กัน

“แหม ฉันส่งผลตรวจให้คุณแล้วไงคะ อีกอย่างคุณวางใจได้ถึงใครๆ จะบอกว่าฉันควงใครหลายคน แต่ฉันก็รู้จักป้องกันตัวเองดีค่ะ” เจ้าหล่อนลอยหน้าลอยตาพูด สร้างความหมั่นไส้ให้คนฟังเหลือเกิน

“ใจคอคุณไม่คิดจะพูดอะไรให้ตัวเองดูดีบ้างเลยหรือไง”

“ฉันไม่อยากโกหกนี่คะ ไหนๆ คุณก็เชื่อในสิ่งที่คนอื่นพูดเต็มร้อยแล้ว” เฟื่องฟ้าย้อนกลับ

“คุณนี่มัน...” เทรย์เวอร์กำลังโกรธแต่เขาก็ต้องสงบถ้อยคำไว้ เพราะไม่อยากได้ชื่อว่ามีเรื่องกับผู้หญิง

“ฉันดูแย่มากเลยเหรอ” หญิงสาวแสร้งตีหน้าเซ่อถาม

“เอาเถอะ ยังไงคุณก็ต้องอยู่ที่นี่ในฐานะภรรยาผมอยู่แล้ว ผมจะคิดเสียว่าตัวเองโชคดีแล้วกัน” เทรย์เวอร์ควบคุมอารมณ์ตนเองได้และปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“ฉันเชื่อว่าถ้าคุณรู้จักฉันจริงๆ คุณอาจจะคิดอย่างที่พูด”

“หรือถ้าคุณรู้จักผมมากขึ้น คุณอาจจะไม่อยากอยู่ที่นี่ก็ได้” เขายิ้มยั่วบ้าง และได้ผลเมื่อดวงตาคู่สวยมองสบมาแล้วเอ่ยว่า

“คนอย่างฉันถ้าตัดสินใจจะทำอะไรแล้ว ฉันจะเดินหน้าไปต่อให้ดีที่สุด นั่นหมายถึงถ้าฉันตัดสินใจที่จะมาที่นี่ ฉันก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น ถึงแม้ว่าคุณจะไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่ก็ตาม” เฟื่องฟ้าเอ่ยเสียงเรียบดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“ถ้างั้นก็ลองดู ผมขอต้อนรับสู่อาณาจักรของผม ที่นี่เรามีกฎที่ทุกคนต้องทำร่วมกัน อย่างแรกคืออาหารค่ำเริ่มตอนทุ่มตรง ผมชอบคนตรงเวลา กรุณารู้ไว้ด้วย”

“ฉันเองก็ชอบทำอะไรที่มันตรงตามเวลาเช่นกัน ไม่ต้องกังวลนะคะฉันตรงเวลาเสมอ ว่าแต่มีกำหนดเวลาชัดเจนแบบนี้ ฉันต้องตื่นนอนตอนกี่โมงคะ ต้องอาบน้ำใช้เวลานานแค่ไหน มีเวลาออกกำลังกายให้ไหม อาหารเช้าจัดไว้ตั้งแต่กี่โมง” สาวแสบลอยหน้าลอยตาถาม

“กี่โมงก็ได้ที่คุณอยากจะตื่น อยากจะอาบน้ำนานแค่ไหนก็เรื่องของคุณ อยากออกกำลังกายกี่ชั่วโมงจะไม่มีคนบังคับ อยากทำอะไรก็ทำ แต่ตารางเวลาสำหรับการกินอาหารชัดเจนอยู่แล้ว คุณทำให้มันตรงเวลาแค่เรื่องนี้ก็คงพอ หวังว่าคงไม่ยากเกินไปนะ” ชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิดเมื่อคนตัวเล็กตรงหน้ากวนประสาทไม่หยุด

“แล้วต้องกำหนดเวลาเรื่องกิจกรรมบนเตียงด้วยไหมคะ เช่นว่าวันหนึ่งเราจะใช้เวลาด้วยกันกี่ชั่วโมง” เฟื่องฟ้าแกล้งถามเรื่องที่ไม่ควรถาม เทรย์เวอร์ถอนหายใจเบาๆ อยากจะบ้าตายเสียให้ได้ ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจกว่าที่คิดไว้มาก

“ผมคิดว่าคุณอาจจะต้องเรียนรู้เรื่องการพูดให้มากขึ้น คุณควรจะคิดก่อนพูดหรือบางเรื่องไม่ต้องพูดก็ได้ไม่มีใครว่า”

“แล้วฉันจะรู้ได้อย่างไรว่า เรื่องไหนควรพูดและเรื่องไหนไม่ควรพูดกับคุณ” เฟื่องฟ้ายังไม่เลิกยั่วโมโห

“คุณต้องเรียนรู้เอาเองในเมื่อคุณอยากเป็นภรรยาของผม หวังว่าคงทำได้นะ” เขาแกล้งท้า

“แล้วคุณคิดจะเรียนรู้นิสัยของฉันบ้างไหมคะ บางทีฉันอาจจะไม่ใช่แบบที่คุณคิด” หญิงสาวย้อนถาม

“ไม่จำเป็น ผมคิดว่าผมรู้จักคุณมากเกินไปแล้วด้วยซ้ำ เราจะพบกันอีกครั้งตอนหนึ่งทุ่มตรงที่ห้องรับประทานอาหาร หวังว่าคุณคงจะตรงต่อเวลา” เทรย์เวอร์ตัดบทแล้วเดินออกจากห้องไปทันที

เมื่อเขาก้าวออกไปจากห้องแล้ว เฟื่องฟ้าก็ถอนหายใจออกมา พร้อมทั้งทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทางที่ดูเหมือนว่าจะหมดแรง แค่พบหน้าครั้งแรกปะทะฝีปากกันเบาๆ ยังทำให้เธอหมดแรงขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าต่อไปจะเป็นอย่างไร

เปิดรับโบนัส

เปิด
1 บทที่ 1 บทนำ2 บทที่ 2 ตอนที่ 1 ข้อตกลงก่อนแต่งงาน3 บทที่ 3 ตอนที่ 2 แต่งงาน4 บทที่ 4 ตอนที่ 3 คุณผู้หญิงของบ้าน5 บทที่ 5 ตอนที่ 4 การพบกันของสามีภรรยา6 บทที่ 6 ตอนที่ 5 อาหารค่ำ7 บทที่ 7 ตอนที่ 6 สงครามเย็นกับข้อตกลงหลังแต่งงาน8 บทที่ 8 ตอนที่ 7 การยั่วยวนของภรรยา9 บทที่ 9 ตอนที่ 8 การปั่นหัวของสามี10 บทที่ 10 ตอนที่ 9 การเปิดตัวคุณนายแฮมมิลตัน11 บทที่ 11 ตอนที่ 10 ฮันนีมูน12 บทที่ 12 ตอนที่ 11 ฮันนีมูน 213 บทที่ 13 ตอนที่ 12 การเข้าใจผิดของสามี14 บทที่ 14 ตอนที่ 13 สามีภรรยาที่สมบูรณ์15 บทที่ 15 ตอนที่ 14 ง้อ – งอน16 บทที่ 16 ตอนที่ 15 ง้อ – งอน 217 บทที่ 17 ตอนที่ 16 ง้อ – งอน 318 บทที่ 18 ตอนที่ 17 การเริ่มต้นหน้าที่สามีภรรยา19 บทที่ 19 ตอนที่ 18 ฮันนีมูนที่แสนหวาน20 บทที่ 20 ตอนที่ 19 ฮันนีมูนที่แสนหวาน 221 บทที่ 21 ตอนที่ 20 การก้าวเข้ามาของบุคคลที่สาม22 บทที่ 22 ตอนที่ 21 มือที่สามเริ่มลงมือ 23 บทที่ 23 ตอนที่ 22 มือที่สามและการเอาใจใส่ของภรรยา 24 บทที่ 24 ตอนที่ 23 มือที่สามและการอาละวาดของภรรยา25 บทที่ 25 ตอนที่ 24 มือที่สามเริ่มเคลื่อนไหว26 บทที่ 26 ตอนที่ 25 คืนดีกัน27 บทที่ 27 ตอนที่ 26 ข่าวที่น่าตกใจ 28 บทที่ 28 ตอนที่ 27 พบพ่อตา29 บทที่ 29 ตอนที่ 28 ภัยคุกคาม 30 บทที่ 30 ตอนที่ 29 การช่วยเหลือภรรยา31 บทที่ 31 ตอนที่ 30 อ้อมกอดของสามี32 บทที่ 32 ตอนที่ 31 การให้อภัย33 บทที่ 33 ตอนที่ 32 ความสุขที่กลับมา (จบ)