เบบี๋ที่รัก

งอีกเหรอ...หืม” ฉันถูกถามประโยคนี้อีกครั้งจนได้ แ

ราคบกันมาห้าปี ก่อนจะตัดสินใจแต่งงานใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน และเมื่อแต่งงานฉันก็หวังว่าจะเป

เลยจ้

งๆ ที่กำลังขับรถอยู่สะดุ้งเบาๆ เพราะฉันเปิดสป

กินน้ำยาอะไร กะทิ หร

ไม่ดูเวลา ส่วนคนข้างๆ ก็เอาแต่หัวเราะชอบใจ เด

ถูกต้อง…เพราะยิ่งแม่เครียดเรื่อ

ลาน กลัวจะตายก

ยู่กับหนูอีกนาน เผ

าให้ แม่ฉันแก่มากแล้ว ปีนี้อายุห้าสิบกว่า และฉัน

ม่ไม่ต้องห่วง ท้องเมื่อไ

่งดี ไม่งั้นแม่จ

้ามทัพด้วยการเยินยอผู้เป็นแม่เข้าไว้ ขืนแม่บ้าจี้ทำอย่างที

่อยากชวดมรดกก็รีบๆ

ย! แม

่นี้

จากแม่ก็หันมามองหน้าสามีตาปริบๆ เพราะเ

อ่ะ เค้าอยากรู้ว่าทำไมเค้าถึงยังไม่ท้อ

เปรมหันมา

ด้หาทางออกกันแต่เนิ่นๆ ไ

ใช้วิธีทางการแพทย์” ฉันก็เห็นด้วยกับความ

ก่อน คงไม่เสียห

งใจมาเปลาะหนึ่งที่เปรมไม่คัดค้านเรื่องการไปพบหมอ

ดสัปดาห์ ผลการตรวจไม่พบความผิดปกติอะไรที่บ่งชี้ว

ี่รัก ทำใจให้สบาย

ดไม่ได้นี่นา” ฉ

ะ มันส่งผลต่อฮอร์โมนใน

ดก็ไม่เครี

อยากมีลูกมาก เปรมชอบเล่นกับเด็กๆ ที่หมู่บ้าน ภาพที่เห็นทำให้ฉันยิ่งอยากม

รกินกันดีกว่า ซีฟู้ดบ

ามใจฉันอยู่แล้ว แทบจะไม่เคยขัดใจด้วยซ้ำ อยู่กับเปรมฉันมีแต