icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ทาสรักจอมโจร

บทที่ 5 ผ่านหรือไม่ผ่าน

จำนวนคำ:1676    |    อัปเดตเมื่อ:20/05/2022

ขึ้นจากเก้าอี้ตัวที่นั่งอ

อ่ยบอกอย่างเป็นกันเอง เพราะเขานั้นรู้จักและสนิทกับตรีภพทั้งในเวลางานและนอกเวลางาน ถ้านอกเวลาทำง

ยศจากผู้หมวดกระโดดข้ามมาเป็นสารวัตรและจนขึ้นรั้งตำแหน่งรองผู้บัญชาการในปัจจุบัน การแลกเปลี่ยนให้ได

ับคุ

ายตำรวจใหญ่ผู้เป็นบิดาจะขยับเข้าไปนั

กช่วยงานพ่อกับพี่ภพบ้าง” หญิงสาวเอ่ยบอก

ให้ฝนทำงานดูแลความปลอดภั

ัดตาซึ่งตรีภพสงสารอยู่ในที แต่คนอย่างฝนทิพย์หากได้ตั้งมั่นว่าจะทำอะไรแล้วก็ยากที่จะยอมละความพยาย

ิดหวัง ฝนจะเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่าง ให้ไปซ้าย ไปขวา เด

นั้นพ่อก็ไ

งานนี้และคิดว่าต่อให้ห้ามฝนทิพย์ก็คงไม่ยอมอยู่ดี ที่ต้องทำงานเป็นเลขาหน้าห้องคงเบื่อเต็มแก่แน่ๆ เส้นความอดทนคงใกล้ขาด

็นอันตรายเด็ดขาด” ตรีภพสงสารและรู้ว่าฝนทิพย์มีความตั้งใจจริงที่จะทำงานชิ้นนี้จึงเอ่ยขึ้น ที่สำคัญเขาทำงานชิ้นนี้ด้วยจึงคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไรและคงไม่มอบหม

พูดให้ได้ทำงานนี้อีกแรง ก่อนที่จะรีบเอ่ยเสริมพร้อมกับข

้อย บรรพตทำท่าคิดหนัก เขารู้ว่าฝนทิพย์รักงานตำรวจมากแค่ไหน แม้จะสั่งให้ลูกสาวทำงานเป็นแค่เลขาหน้าห้อง แต่สุดท้ายความต้องการของฝนทิพย์ที่อยากออกปฏิบัติหน้าที่เสี่ยงต่ออันตรายก็ดูจะยิ่งเพิ่มมากขึ้น

้รู้ว่ายศหรือแม้แต่บารมีของคำว่าตำรวจที่เขาได้มาต้องแลกมาด้วยอะไร ถึงเวลานั้นบรรพตก็ยากที่จะเดาว่าผลที่ออกมาจะเป็นหัวหรือก้อย

่อตกลงให้

คุณ ท่าทางที่เห็นเหมือนเด็กๆ ทำให้ตรีภพอดที่จะยิ้มไปด้วยอีกคนไม่ได้ ความน่

ี่จะได้ออกปฏิบัติงานแบบนี้อีก เข้าใจไห

อต้องให้ฝนไปช่วยงานตลอดนะคะ” รับปากย

นสาวสังคม ไม่ออดอ้อนพ่อแม่เหมือนฝนทิพย์ ไม่ชอบงานอันตรายทำนองนี้ วันๆ อยู่แต่กับแฟชั่นและเทคโนโลยี เห็นว่าตอนนี้จะเปิดร้านเสื้อภายใต้แบรนด์ของตัวเอง บรรพตรู้จักลูกสาวทั้งสองคนนี้ดีว

้องอายุห่างกันไม่กี่ปี แต่กลับไม่สนิทสนมกันมากอย่างพี่น้องคู่อื่นๆ นั่นอาจเป็นเพราะความชอบ รวมถึงสไตล์การใช้ชีวิตที่แตกต่างกันก็เป็นได้ ที่สำคัญฝนสุดาย

สียงหนักแน่น ก่อนจะมองไปย

จะว่าไปเขานั้นแทบไม่ได้ช่วยพูดอะไรเล

กแล้ว ผมขอตั

ข้าวด้วยกันก่อนสิภพ จะได้ค

เปิดรับโบนัส

เปิด
ทาสรักจอมโจร
ทาสรักจอมโจร
“เพราะความดื้อรั้นทำให้เธอต้องพบกับอันตราย เพราะความดื้อรั้นครั้งนั้น...ทำให้เธอพบหัวใจอีกครึ่งดวง ---------- "ทำได้ดีมากทะเล" เซบาสเตียนเอ่ยชมลูกน้อง งานนี้สำเร็จอย่างสวยงาม แม้จะใช้คนน้อยไม่ถึงห้าคนด้วยซ้ำแต่ก็ลุล่วงและคล่องตัวได้มาก ส่วนคนอื่นๆ ตอนนี้คงกระจายกันไปตามแผนและคงไปรวมกันอีกครั้งบนเกาะ "ครับ" ทะเลยิ้มแห้งๆ รับคำชมนั้น เพราะรู้ว่างานนี้ตนทำพลาดไปบางอย่างแล้วนั่นเอง แต่ท่าทางแบบนี้มีหรือจะรอดพ้นสายตาของเซบาสเตียนไปได้ "เป็นอะไร" "คือว่าผม" ทะเลอ้ำๆ อึ้งๆ ก่อนที่เซบาสเตียนจะคิ้วขมวดเมื่อได้ยินเสียงดังเล็ดลอดออกมาจากท้ายรถ ชายหนุ่มจึงเดินอ้อมไปดูโดยมีทะเลตามมาติดๆ "อื้อ...อ่อย อ้านนนน (อื้อ...ปล่อยฉัน)" เซบาสเตียนเปิดท้ายรถออกดูก็พบว่าเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง ฝนทิพย์ที่ตอนนี้ถูกมัดมือ มัดเท้าและยังมีผ้าปิดปากดิ้นรนเพื่อช่วยเหลือตัวเอง ชายหนุ่มยืนเท้าสะเอวมองคนที่ไม่ต้องการ ก่อนจะหันไปมองทะเลด้วยแววตาไม่พอใจ ทำเอาทะเลสะดุ้ง "เอ็งทำอะไรทะเล" "คือตอนที่ผมจะกลับ บังเอิญเจอผู้หญิงคนนี้เข้า เธอเห็นผมกับของก็เลยจับมาด้วยครับ" คำตอบของทะเลทำให้เซบาสเตียนลอบถอนหายใจออกมาหนักๆ เรื่องยุ่งๆ คงตามมาในอีกไม่ช้าแน่ เขาไม่รู้เลยว่าทะเลจะจับฝนทิพย์มาด้วย กระทั่งถึงเฮลิคอปเตอร์ที่จอดรับเพื่อเดินทางไปยังเกาะ "ผมขอโทษครับนาย ตอนนั้นผมคิดอะไรไม่ออกก็เลยพาเธอมา ยังไงเราปล่อยเธอไปตอนนี้ก็ได้นะครับ" "ไม่ได้ เอ็งจัดการฆ่าทิ้งซะ จะได้จบๆ" คำสั่งของเซบาสเตียนทำเอาทะเลหน้าซีดเป็นไก่ต้ม "อ้ายยยย (ไม่)" ดวงตาของฝนทิพย์เบิกกว้างทันทีที่ได้ยินคำว่าฆ่าทิ้ง ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงได้เลือดเย็นและโหดเหี้ยมแบบนี้ ซึ่งก็ไม่แปลกเพราะเขาเป็นโจรที่ขโมยเพชรมาไม่ใช่เหรอ เซบาสเตียนกำลังคิด เขาพูดว่าฆ่าแต่ไม่ได้ต้องการฆ่าแค่ทำให้ส่วนเกินเกิดความกลัวเท่านั้น ซึ่งก็ได้ผล เพราะตอนนี้เธอนิ่งเป็นหุ่นไปแล้ว ฝนทิพย์ต้องตั้งสติ ถ้าเธอเกิดต้องตายในหน้าที่ขึ้นมาจริงๆ ทุกคนต้องภาคภูมิใจในตัวเธอแน่”